Χαστούκι στο «Hurt Locker»

Ποτέ δεν θα ξεχάσω την τελευταία φράση σε µια από τις πρωτοκλασάτες ιστορίες του Κεν Λόουτς µε τον τίτλο «Γλυκά δεκάξι». Οταν η αδελφή ενός δαιµόνιου δεκαεξάρη, ταγµένου για τα µεγάλα που κατέληξε στον υπόνοµο, του λέει µε απέραντη θλίψη:
What a waste! Ετσι και στην τελευταία ταινία του «Ιρλανδέζικος δρόµος» («Route Irish»). Για ένα πουκάµισο αδειανό, για µερικά χιλιάρικα νεκρός στην κόλαση της Βαγδάτης!

Ο Κεν Λόουτς λοιπόν. Ο τελευταίος των (αριστερών) Μοϊκανών. Ο τζέντλεμαν των Ανυπότακτος. Ξεροκέφαλος. Συνεπέστατος. Σχεδόν άπαντες να αλληθωρίζουν προς την εσωστρέφεια, προς το κουκούλι της οικογένειας, την παγκοσµιοποίηση και τη ∆εξιά. Ο Κεν ακούνητος.

Αναφέροµαι σε αυτόν µε το µικρό του όνοµα, όπως έτσι τον προσφωνούσαµε όλοι οι φοιτητές όταν σπούδαζα στη…

Μεγάλη του Γένους Σχολή Κινηµατογράφου στο Λονδίνο. Ο Κεν. Εύθραυστος στον σωµατότυπό του. Εύθραυστος και παράλληλα πεισµατάρης και από εχθρικές ιδέες αδιαπέραστος. Anyway. Στόχος του, να αφηγηθεί µια ιστορία λαϊκή. Να την αφηγηθεί και ταυτόχρονα να τη χειρουργεί. Αυτή η δραµατουργία των χαρακτήρων του. Το κίνητρο των πράξεων προκαλείται από τη σύγκρουση των κοινωνικών τάξεων.

Ακόµα και ένα µελόδραµα µε τον Νίκο Ξανθόπουλο θα µπορούσε να το κοµµατιάσει και παράλληλα µε την ιδεολογία του να το εµβολιάσει. Ετσι και στο «Route Irish». Οταν έφυγα από τηναίθουσα το καταχάρηκα. Επιτέλους, κάποιος αγγλόφωνος άστραψε ηχηρό χαστούκι στο «Hurt Locker» καιπέταξε τα έξι Οσκαρτης ασήµαντης Κάθριν Μπίγκελοου στον πλησιέστερο τενεκέ σκουπιδιών.

Το στόρι γραµµένο από τον Πολ Λάβερτι, µόνιµο συνεργάτη του εδώ και πολλά χρόνια, πάει κάπως έτσι: ∆ύο κολλητοί φίλοι, σαν αδέρφια και κάτι παραπάνω, ο Φέργκους και ο Φράνκι, στο εργατικό Λίβερπουλ, σε διαφορετική τροχιά. Μεγαλώνουνστο ίδιο σπίτι (γιατί ο Φέργκους ήτανορφανός) καιλατρεύουν το ίδιο κορίτσι.

Στο τέλος όµωςο Φράνκι την κερδίζει. Ανδρες πια, ο Φέργκους πείθει τον Φράνκι να πιάσουν δουλειά στη Βαγδάτη υπάλληλοι σεµια ιδιωτική εταιρεία µεταφορώνκαι επικίνδυνωναποστολών. Τα λεφτά είναι χοντρά. Το αποτέλεσµα τραγικό. Ο Φέργκους επιστρέφει ζωντανός. Ο Φράνκι νεκρός. Τον σκότωσαν πυρά ελεύθερων ιρακινών σκοπευτών. Αυτό λένε τα αφεντικά.The case is closed.

Ο Φέργκους όµως βουρλίζεται από τύψεις. Γιατίαυτός έσπρωξε τον «αδελφό» του στον γκρεµό. Γιατί η φλόγα για τη Ρέιτσελ δεν έχεισβήσει. Γιατί αυτός και ο Φράνκι ήτανκάτι παραπάνω από φίλοι. Μιαανοµολόγητη ερωτική έλξη τους έδενε υπόγεια και γερά. Γιατί ο θάνατος του φίλου του άφησε ορφανή την οικογένειά του.

Ετσι µε στραγγαλισµένη την ψυχήτου από τις ενοχές του, ορµάειοργισµένος και αποφασισµένος να βρει τεκµήρια που θα αποδεικνύουν την αλήθεια και θα τον απενοχοποιούν στα µάτια της Ρέιτσελ και του παιδιού της. Ετσι µια υπόθεση απλής διεκπεραίωσης µετατρέπεται για τον Φέργκους σε µοναδικόλόγο ύπαρξης.

Γιατί άνωθεν και κάτωθεν όλων αυτών των περιστατικών σουλατσάρει ένα απλό αλλά καταλυτικό ερώτηµα για τον βρετανικό λαό: Τι στο διάολο κάνουµε εµείς σε έναν πόλεµο τόσο µακριά, όπου σκοτώνονται τα παιδιά µας για µια υπόθεση που καθόλου, µα καθόλου δεν µας αφορά;

Ο Λάβερτι και συνακόλουθα ο Κεν Λόουτς προσπαθούν να συνδυάσουν, οργανικά, τα υλικά του θρίλερ, του δράµατος, ακόµακαι των πολύπλοκων ερωτικών έλξεων µε την πολιτική. Ολα σε ένα κοκτέιλ προκειµένου ο θεατής και να ταυτιστεί µε µια ιστορία που µοιάζει µε περιπέτειακαι να συνειδητοποιήσει το πολιτικό και κοινωνικό δηλητήριο της εµπλοκής τηςΒρετανίαςσε έναν πόλεµο συµφερόντων και απάνθρωπων στόχων.

Το κουφάρι του Φράνκι για ένα πουκάµισο αδειανό, για τα συµφέροντα κάποιων κυνικών που αγόραζαν διαθέσιµο, από την ανεργία, «κρέας» και το έστελναν στο Ιράκ σαν αναλώσιµο υλικό. Ποια πατρίδα και κουραφέξαλα. Ολα,µα όλα γίνονται για τα λεφτά Από εδώ και κάτω αρχίζουν τα «ναι µεν αλλά». Γιατίναι µεν ηιστορία είναι καλοδιατυπωµέν η, αλλάτο φινάλεείναι προβλέψιµο. Γιατί ναι µεν οι ηθοποιοί είναι επαρκείς στους ρόλους τους, αλλά το θρίλερ υπονοµεύεται από την πολιτική. Γιατί ναι µεν οισχέσεις είναι πολύπλοκες, αλλάτο επιµύθιο από το πρώτο λεπτό εντελώς οφθαλµοφανές. Με έναν λόγο, αξιοπρεπέστατοαλλά όχι της πρώτης, του Κεν Λόουτς,σειράς!

{{{ video }}}

«Ιρλανδέζικος δρόµος»

Βρετανοί στο Ιράκ Ο ένας ζωντανός, ο άλλος νεκρός Και θρίλερ και δράµα και πολιτική

Βαθµοί = 6½

(συγκριτικά, η καλύτερη της εβδοµάδας)

Μωρά στην Ελλάδα και σε όλον τον πλανήτη

∆ύο ακόµα πρεµιέρες, άφθονα µωρά:

«Μια φορά και ένα… µωρό». Τύπου κωµωδίας µε σκηνοθέτη τον Νίκο Ζαπατίνα και πρωταγωνιστές το δίδυµο Πέτρος Φιλιππίδης – Σάκης Μπουλάς. Οµως την παράσταση κλέβουν το τρισχαριτωµένο µωρό µε το όνοµα Αγγελική Παυλοπούλου και ο ανεπανάληπτος Γιάννης Ζουγανέλης σε µια εµφάνιση ενός λεπτού. Α, ξέχασα και τη Μαρία Κορινθίου. Α, ξέχασα και την ατάκα«είσαι καλλιτέχνης του κώλου»που λέει οΜπουλάς επειδή ο Φιλιππίδης καταχρεωµένος µέχρι τ’ αυτιά και απατηµένος από τογυναικάκι του (Τζόυς Ευείδη) είναι βιοτέχνης και σχεδιαστής γυναικείων εσωρούχων. Κιλοτάκιας δηλαδή. Κατά τ’ άλλα µια πληξάρα επικών διαστάσεων. ∆ύο τύποι κουβαλώντας πορτ µπεµπέ να περιφέρονται ασκόπως κάπου στην εξοχή. Ούτε χαρακτήρες, ούτε κόλπα, ούτε ευρήµατα, ούτε συµπτώσεις, ούτε ατάκες. Για όνοµα του Θεού. Πάρτε µερικούς γραφιάδες να συµπληρώσουν αυτήν την άνοστη σούπα µε καρυκεύµατα µπας και ο θεατής την καταπιεί!

{{{ video }}}

Βαθµοί = 0

(µια φορά κι ένα µηδενικό)

«Babies». Συµπαθέστατο ντοκιµαντέρ του Τοµά Μπαλµέ όπου τέσσερα µωρά από Ναµίµπια, Μογγολία, Ιαπωνία και ΗΠΑ αποκαλύπτουν σε τι άδικο, χαοτικό και δυσθεώρητο κόσµο διακρίσεων ζούµε σ’ αυτόν τον πλανήτη. Ο,τι πρέπει για τηλεοπτική χρήση.

{{{ video }}}

Βαθµοί = TV

Με κατεύθυνση τον γκρεµό

Ο Αργύρης Παπαδηµητρόπουλος της κοµεντί – από τις καλύτερες, ίσως η καλύτερη – «Bank Bang» παρέα µε τον Γιαν Βόγκελ υπογράφουν το ίδιο επιµύθιο µε αυτό του Κεν Λόουτς σε µια εντελώςδιαφορετική ιστορία, στην οποία ενοχοποιούν – και καλά κάνουν – την κοινωνική µικροµεσαία ραχοκοκαλιά της ελληνικής κοινωνίας και φωτογραφίζουν την ουσία της σηµερινής οικονοµικής κρίσης. Το λένε «Wasted Youth» που πάει να πει «Χαραµισµένα νιάτα», αλλά στην ευρύτερη εικόνα, µοιάζει µε ένα στικ που κολλάει παντού και στο οποίο αναγράφονται τρεις λέξεις σαν καρφιά στο φέρετρο της Ελλάδας: Wasted Greek Malaka! Το στόρι εµπνευσµένο, όχι ξεπατικωµένο, από τηντραγική κατάληξη του Αλέξη Γρηγορόπουλου τον ∆εκέµβριο του 2008 στα Εξάρχεια.

Οπου δύο οικογένειες σε παράλληλη τροχιά. ∆ύο οικογένειες εντελώς ξένες µεταξύ τους. Από τη µια, ένας πιτσιρικάς που σκοτώνει την ώρα του σουλατσάροντας στην Αθήνα άσκοπα πάνω σε ένα skateboard. Από την άλλη, έναςσαραντάρης εντελώς αποκοµµένος από το επάγγελµά του και ολότελα αποξενωµένος, ακόµα και εχθρικός προς την οικογένειά του. Ο πιτσιρικάς αδιάφορος για τους γονείς του. Πάνω – κάτω το ίδιο και εκείνοι για το παιδί τους. Το skateboard, η σανίδα σωτηρίας του. Οσο τρέχει τόσο «πέφτει». Το κενό που σαν εξωγήινο τέρας έχει απλωθεί και κατασπαράζει το µέσα του, προσπαθεί να το «σκοτώσει» µε την τρεχάλα του. Μια φυγή προς το πουθενά, παρέα µε το πουθενά. Σε αντίθετη τροχιά ο µεσήλικος αστυνοµικός. Τα αδιέξοδά του τα έχει σφραγισµένα στον εαυτό του. Γι’ αυτό όλοι και όλα τού φταίνε. Γι’αυτό είναι έτοιµος να εκραγεί ανά πάσα στιγµή. Γι’ αυτό οι µηχανικές κινήσεις του είναι οι σπίθες που θα ανάψουν το φιτίλι µιας ωρολογιακής βόµβας που ροκανίζει την ψυχοσύνθεσή του. Ετσι, το κενό του πιτσιρικά και τα αδιέξοδα του αστυνοµικού συγκροτούν τον διαλυµένο κοινωνικό ιστό της ελληνικής κοινωνίας. Τρέχοντας προς το κενό χωρίς κανένα σκοπό και κανένα προορισµό. Η οικονοµική κρίση – λένε πλαγίως οι δύοσκηνοθέτες και όποιος κατάλαβε κατάλαβε – είναι η κατάληξη και όχι η γενεσιουργός αιτία µιαςολόπλευρης κρίσης που κονιορτοποιεί τα σωθικά της ελληνικήςκοινωνίας. Αδειοι από κάθε αξιακό κώδικα ηθικής, αλληλεγγύης και στοιχειώδους προβληµατισµού, τρέχουµε ολοταχώς προς την καταστροφή. Γιατί το κενό στο τέλος θα εκτοπιστεί από το τραγικό. Ο προάγγελος πολλών δεινών!

Το µεγαλύτερο µέρος αυτής της ιστορίας αλλά και η αισθητική της µε την επαναληπτικότητα των ίδιωνκινήσεων προέρχονται από τον «Ελέφαντα» αλλά κυρίως από το «Paranoid Park» του Γκας Βαν Σαντ. Τα δάνεια όµως είναι αφοµοιωµένα. Και δεν έχω πρόβληµα να το πω, ο Παπαδηµητρόπουλος σφίγγει τους ρυθµούς καλύτερα από τον αµερικανό σκηνοθέτη. Η κλιµάκωση του τελευταίου ηµίωρου είναιυποδειγµατική. Το κάστινγκ εξαιρετικό. Ο πιτσιρικάς Χάρης Μάρκου καθώς και οι δύο συνοµήλικοί του, όσο και οι επαγγελµατίες ηθοποιοί εντελώς αυτοκόλλητοι µε τους ρόλους τους. Και τέλος το «ψευδές» ντοκιµαντερίστικο στυλ, όπου τίποτα δενγίνεται, αλλά µέσα το καζάνι βράζει και από κάτω η φωτιά δυναµώνει, δηµιουργεί διαρκώς τηναίσθηση στον θεατή ότι το καπάκι θα εκσφενδονιστεί, τα σκάγια θα εκτοξευτούνκαι τότε όποιον πάρει ο Χάρος. ∆υστυχώς, µας πήρε όλους και µας έστειλε αδιάβαστους σε έναν Γολγοθά που κανείς δεν ξέρει πότε και πώς θα τελειώσει. Τ’ ακούς Wasted Greek Malaka? Αφού είναι malakas, πού τέτοιο πράγµα!

{{{ video }}}

«Wasted Youth»

Παρέα µε το κενό µε κατεύθυνση προς τον γκρεµό Εµπνευσµένο από την τραγωδία του Αλέξη Γρηγορόπουλου

∆ι’ ασήµαντον αφορµή Ολοι χαραµισµένοι

Βαθµοί = 7

(Μπράβο Αργύρη)

Εξωγήινο «Λυκόφως»

«I am number four». Κάτι σαν φαντασίας, X-Men και «Λυκόφως» µε σκηνοθέτη τον Ντ. Τζ. Καρούζο και καστ από τον άνοστο Αλεξ Πέτιφερ, τον τάχα µου σκληρό Τίµοθι Ολιφαντ και τη χαµηλοβλεπούσα Τερίζα Πάλµερ. Το στόρι άσ’ τα να πάνε. Ενας εξωγήινος, ο τελευταίος του είδους του, µε µορφή ανθρώπου προσπαθεί να κρυφτεί από τις άγριες ορέξεις µιας αχόρταγης κανιβαλικής φυλής. Οµως ερωτεύεται µια Σάρα και αποφασίζει να µείνει. ∆εκαπέντε λεπτά πριν από το φινάλε εγώ έφυγα!

{{{ video }}}

Βαθµοί = 0

(You are number zero)

Θριλεράκι για το καλοκαιράκι

Τώρα; Λάθος. Αν αυτό το θριλεράκι µε δικαστικές πινελιές και µε τον τίτλο «∆ικηγόρος σκοτεινών υποθέσεων» («The Lincoln lawyer» – Ο δικηγόρος µε τη Λίνκολν)έχει µια κάποια αξία, αυτή µόνο σε καλοκαιρινό σινεµαδάκι θα τη βρεις. Η σκηνοθεσίααπό κάποιον µε το όνοµα ΤζονΡοµάνο. Μεπρωταγωνιστή τον ΜάθιουΜακKόναχι που διαρκώς τραµπαλίζεται ανάµεσα στην κοµεντί και την περιπέτεια. Γεγονός – ανθρώπινο και αισθησιακό – η µικροµεσαία, σε διάρκεια, παρουσία της Μαρίσα Τοµέι. Ακόµα και τώρα στα 47µε άφθονους χυµούς που βάζουν κάτω νεανικούς θηλυκούς βλαστούς. Απόκοντά ο Ουίλιαµ Μέισι, ο Τζον Λεγκουιζάµο και ο Ράιαν Φελίπε. Το σενάριο από το οµότιτλο µυθιστόρηµα του Μάικλ Κόνελι. Ουδεµία σηµασία. Μωρέ δεν πανα ‘ναιαπό τονΣαίξπηρ. Μόνο αυτό που βλέπω, εκεί πάνω στην οθόνη, µόνο αυτό ενδιαφέρει. Το στόρι µιακαλοστηµένη παγίδα µέσα στην οποία πέφτει και παραλίγο να γκρεµιστεί ένας γοητευτικός δικηγόρος της πιάτσας που έχει µετατρέψει σε γραφείο µια παλιά limo Λίνκολν. Ενας τύπος που ξεγλιστράει, που απόπαντού τσιµπολογάει, που κυκλοφορεί στη δυσδιάκριτη γραµµή µεταξύ νόµου – παρανοµίας και που η πελατεία του αποτελείται από µικροκακοποιούς, αλήτες και πρεζόνια. Ωσπου µια µέρα λαµβάνει χρυσή πληροφορία. Να αναλάβει την ιστορία ενός πλουσιόπαιδου της Καλιφόρνια, κατηγορούµενου για τονξυλοδαρµό µιας πόρνης. Κάποιον λάκκο έχει η φάβα. Οφλώρος ορκίζεται για την αθωότητά του, αλλά στη συνέχεια, ωχ το µάτιµου. Ο µικρός όχι µόνο αποδεικνύεται σαδιστής εκδιδόµενων γυναικών– τι βίτσιοκι αυτό – αλλά και δολοφόνος µιας εξ αυτών. Τώρα τι κάνεις; Απλό.Συλλέγεις τα ενοχοποιητικά στοιχεία, τα παραδίδεις στον εισαγγελέα και πας πάσο. Αµ έτσι η ταινία θα τελείωνε στα πρώτα σαράντα λεπτά.Τότε; Οχι, λέει ο σεναριογράφος. Τέτοιο πράγµα δεν µπορεί να τοκάνει ο συνήγορος ενός κατηγορούµενου. Απαγορεύεται από τον Ποινικό Κώδικα. Τότε ας το κάνει µε το όνοµα κάποιας βιτρίνας. Πριτς. Πάλι η ταινία θα τελείωνε από τα πρώτα σαράντα λεπτά. Με απλάλόγια καθόµαστε να παρακολουθήσουµε τίνι τρόπωο ΜΑΚΚΌναχι παγίδευσε την παγίδα του. Μπλόφα στην µπλόφαδηλαδή. Συµπέρασµα;Το είπα στην αρχή. Μόνο για το καλοκαίριπαρέα µε Κόκα Κόλα!

{{{ video }}}

«∆ικηγόρος σκοτεινών υποθέσεων»

∆ικηγόρος ναι Σκοτεινές υποθέσεις όχι Ξέρουµε τον δολοφόνο από την αρχή

Βαθµοί = 4½

(σαν DVD)