ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ενός λεπτού σιγή

Καµιά φορά τα τροµερά γεγονότα µεταφράζονται για τον καθένα σε κάτι µικρό, αν µεταφραστούν.

Στην Ιαπωνία µαζεύουν πτώµατα, µετράνε ραδιενέργεια, ζουν καταστάσεις που καµία ταινία καταστροφής και επιστηµονικής (ή αντιεπιστηµονικής) φαντασίας δεν είχε ποτέ προβλέψει. Από την άλλη, στη µικρή µου γωνία εγώ, προσωπικώς, συλλαµβάνω τον εαυτό µου µε µια ταπεινή, ελάχιστη, απαράδεκτη στον εγωισµό της επιθυµία: τώρα, λέω, που έγιναν αυτά τα πράγµατα στη µακρινή ασιατική χώρα, που δεν είναι πια και τόσο µακρινή, έτσι που η ραδιενέργεια απλώνεται, έτσι που οι εικόνες συρρέουν σε απευθείας µετάδοση, τώρα που βλέπουµε την ανθρώπινη αδυναµία τόσο γλαφυρά, τώρα που συνειδητοποιούµε πόσο ευάλωτοι είµαστε όλοι, να γινόταν κι εδώ σ’ εµάς να αλλάζαµ ελίγο τοτροπάριο τηςκλάψας.

Να µας συνέβαινε µια ποιοτική αλλαγή, να κατεβάζαµε τους τόνους, να καταπίναµε την επόµενη µεγαλόστοµη φράση που ετοιµάζεται να εκτοξευτεί κατά παντός υπευθύνου, να το βουλώναµε για λίγο. Γιατί δεν γίνεται, δεν πάει, δεν στέκει, δεν αντέχεται, µπροστά σε τέτοιες καταστροφές να συνεχίζουµε τον θρήνο για τη χρεοκοπία µας και την παρακµή µας και όλα αυτά µε την ίδια ένταση, το ίδιο στυλ, το ίδιο στηθοδάρσιµο, τις ίδιες αφίσες, τα ίδια συνθήµατα, τις ίδιες κατεδαφιστικές και καταστροφολογικές απόψεις, το ίδιο ύφος, την ίδια οργή.

Θα έπρεπε να ντρέποµαι, αλλά η οµολογία µε ξαλαφρώνει.

Ναι, ελπίζω ότι µπροστά στα πρόσωπα των Γιαπωνέζων που µοιάζουν παντού γεµάτα υποµονή, ψυχραιµία και εµπιστοσύνη, σαν να ξέρουν κάτι που δεν ξέρουµε και δεν µπορούµε καν να φανταστούµε, ακόµα κι εµείς οι φωνακλάδες εδώ κάτω θα σωπάσουµε για λίγο. Οι αγανακτισµένοι νοικοκυραίοι της Κερατέας και του Αγίου Παντελεήµονα, οι αποφασισµένοι συνδικαλιστές του ΟΑΣΑ, του ΟΣΕ, του ΙΚΑ, οι επαναστάτες και οι µη επαναστάτες, οι κοπτόµενοι για το ξεπούληµα της δηµόσιας περιουσίας, οι ανησυχούντες για το Καστελλόριζο και τα γιλέκα των αστυνοµικών, για τη συνάντηση του Νταβούτογλου µε τη µειονότητα, όλοι οι χρήστες µεγάλων λέξεων, ύβρεων, ιδεών, λίγο θα σταθούν να πάρουν ανάσα, να σκεφτούν. Ενδεχοµένως να κάνουν ενός λεπτού σιγή.

http://pezotis.blogspot.com/