Θέα στην απόγνωση

Το ένα µετά το άλλο ντοκιµαντέρ σε ΝΕΤ, Mega, αναδεικνύουν τον κόσµο της αδιάκοπης µετανάστευσης παρ’ ότι οι ελπίδες είναι δύσκολο να ανθίσουν
Είναι γιατρός. Αυτό του έσωσε τη ζωή όταν τον συνέλαβαν στα σύνορατου Αφγανιστάνκαι ήταν βέβαιο ότι θατον σκοτώσουν. ∆ι’ αποκεφαλισµού, όπως τους προηγούµενους που είχαν συλλάβει. ∆ραπέτης ο Γιονούς από τους Ταλιµπάν. Από τον ατέλειωτο πόλεµο. Σήµερα είναι ο γιατρός της κοινότητας των Αφγανών στηνΑθήνα. Ο γιος του πάει σε ελληνικό σχολείο. ∆εν καταλαβαίνει καµιά διαφορά απότα άλλα παιδιά. Μόνο τα καλοκαίρια, όταν οι φίλοι του πηγαίνουν στα χωριά τους να δουν τον παππού και τη γιαγιά. Ζητάει και εκείνος από τον Γιονούς να τον πάει στο χωριό τους. Αλλά να µη µείνουν εκεί, να γυρίσουν.

Εχει τους φίλους του εδώ. Αυτόν τον κόσµο του γιου του, τονπολυπολιτισµικό, ονειρεύεται ο Γιονούς καιγια την κοινωνία τωνενηλίκων. Ενα από τα πρόσωπα του ντοκιµαντέρ της Ανθής Νταουντάκη από τη σειρά «Οι φυλές της Αθήνας». Ανθρώπινες ιστορίες αδιάκοπης πάλης για την επιβίωση. Και για την ελπίδα. Παρ’ ότι δυσκολεύεται να κρατηθεί ζωντανή.Ο φακός πλησιάζει τις ζωές τους, τα πρόσωπά τους, καταγράφει τα δάκρυα που τρέχουν ποτάµι. Γιατα παιδιά τους,που µερικοί άφησαν πίσω τους, σαν τον Αµπντούλ, τον πρώην στρατιωτικό και τον Ταχίρ. Αντρες νέοι, σε άλλες συνθήκες εκείνοιπου θα έφτιαχναν τον τόπο τους και την εποχή τους, παγιδευµένοι σε µια χώρα που περνά και αυτή τις δυσκολότερες ώρες της σύγχρονης ιστορίας της.

«Βλέπω την κατάσταση στην Ελλάδα και καταλαβαίνω ότι δενυπάρχει µέλλον για µας», δεν διστάζεινα πει η Σαντάτ. «Αλλάθέλω να σκέφτοµαι θετικά». Τι άλλο να πει.

Ενα 24ωρο αργότερα ένα άλλο ντοκιµαντέρ, των «Πρωταγωνιστών», φέρνει στην τηλεοπτική οθόνη µια ακόµη πιο άγρια πραγµατικότητα των ανθρώπων που αναζητούν καινούργια µοίρα µακριά από πολέµους, αλλά βρίσκουν την εξαθλίωση. Στα εγκαταλελειµµένα προσφυγικά σπίτια έξω από τη Θήβα, σε µια περιοχή που κάποτετην αποκαλούσαν «µικρό Παρίσι», σήµερα, άνθρωποι ζουν σαν τα ποντίκια, ανάµεσα σε τοίχους χωρίς κουφώµατα, µε σπασµένες αποχετεύσεις. Κάποτε δούλευαν στους κάµπους.

Σήµερα καιαυτοί παγιδευµένοι στο πουθενά. Ανάµεσά τους µερικοί από τους παλιούςκατοίκους καιµετανάστες, ενταγµένοι, µεδουλειέςκαι µπουγάδες µεασπρόρουχα καιπαιδιά που παίζουν στα δροµάκια. Μια ηλικιωµένη κυρία καλείτην κάµερα να µπει στο σπίτι της. Παλιά κάτοικος. Κουρτίνες, σαλόνι, νοικοκυρεµένα, µε έναναέρα αλλοτινής δόξας. Το παράλογο ενός κόσµουπου παραπαίει ανάµεσα σε εκείνο που ήξερε για ζωή και µέλλον και αυτό πουµαθαίνει τώρα και που είναιη απόγνωση των άλλων και η δική του.

Τι άλλο να κάνουν και οικάµερες και οι τηλεοράσειςαπό το να καταγράφουν εικόνες καιλόγια ανθρώπων που µπροστά στον φακό αναθαρρούν. Σαννα µην είναι πια στο πουθενά. Για λίγο. Οσο κρατούν τα ντοκιµαντέρ µε τις δικές τους «ανθρώπινες ιστορίες».

Μια από αυτές και του 35χρονου Αφγανού που µιλάει στους «Πρωταγωνιστές» για τη ζωή του στα χαλάσµατα. Μια φωτιά µε λίγα ξύλα µπροστά του φωτίζει ατµοσφαιρικά το πλάνο. Και η κάµερα απέναντι ταξιδεύει στις σκιές. Η θέα στηδυστυχία είναιτο µοναδικό «δώρο»του πολιτισµού της νέας πατρίδας.

Είναι εκεί να καταγράψει το αβυσσαλέο άνοιγµατης ψαλίδαςανάµεσα, όχι απλώς σε πλούσιους και φτωχούς, αλλά και σε φτωχούς και εξαθλιωµένους. Για να έχουµε επίγνωση του κόσµου γύρω µας. Είναι µια αρχή.