Η ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗΣ

Καθώς οι εικόνες που έρχονται από την Ιαπωνία εξακολουθούν να είναι τραγικές, τα σηµερινά «ΝΕΑ» δηµοσιεύουν ένα συναρπαστικό κείµενο (σελ. 9).

Προσοχή! ∆εν είναι ανάγνωσµα επιστηµονικής υπερβολής.

Οπως δεν είναι και σενάριο κινηµατογραφικής ταινίας.

Πρόκειται για την προσωπική αφήγηση µιας γυναίκας που ζει στο Τόκιο και εργάζεται ως συγγραφέας και µεταφράστρια.

Με άρθρο της στους «Τάιµς της Νέας Υόρκης» εξιστορεί σε πρώτο πρόσωπο τον τρόπο µε τον οποίο η ίδια και ο γιος της βίωσαν τη διπλή θεοµηνία στη χώρα της.

Περιγράφει ανάγλυφα κάποιες από τις εµπειρίες που είχαν τις τελευταίες ηµέρες.

Χωρίς δραµατοποίηση παραθέτει συναισθήµατα και πραγµατικά περιστατικά, σαν να πρόκειται για µια συνηθισµένη ιστορία.

Αυτό το κείµενο έχει κατ’ εξοχήν εκπαιδευτικό χαρακτήρα.

Αποκαλύπτει τι σηµαίνει να είναι προϊδεασµένος κάποιος που ζει σε σεισµογενή περιοχή. Τι σηµαίνει να έχει εγκαταστήσει η Πολιτεία συστήµατα έγκαιρης προειδοποίησης για έναν σεισµό ή για ένα τσουνάµι.

Στον αντίποδα αυτής της αφήγησης υπάρχει σήµερα στα «ΝΕΑ» και ένα ρεπορτάζ για την προετοιµασία του ελληνικού πληθυσµού (σελ. 30).

Το συµπέρασµα είναι απλό: n Συστήµατα για την κατά το δυνατόν έγκαιρη προειδοποίηση για έναν σεισµό που ήδη άρχισε να εκδηλώνεται δεν υπάρχουν στη χώρα µας.

Το εγκατεστηµένο δίκτυο σεισµογράφων δεν παρέχει αυτήν τη δυνατότητα, µολονότι η Ελλάδα είναι επίσης σεισµογενής περιοχή. Ούτε σε ό,τι αφορά την, ασφαλώς ευχερέστερη, προειδοποίηση για επερχόµενο τσουνάµι µπορούµε να είµαστε ικανοποιηµένοι.

Μετά τη συµφορά της Ινδονησίας το 2004 που έβαλε το τσουνάµι στο λεξιλόγιό µας, ξεκίνησε µια απόπειρα να δηµιουργηθεί σύστηµα προειδοποίησης για την απειλή που µπορεί να έλθει µετά τον σεισµό από τη θάλασσα.

Εκτοτε καρκινοβατεί και η εγκατεστηµένη υποδοµή δεν µπορεί να ανταποκριθεί στην αποστολή της.

Εκ παραλλήλου εγκαταλείπονται, ή πάντως δεν προχωρούν µε ικανοποιητικούς ρυθµούς, τα σχέδια για στοχευµένο έλεγχο κτιρίων, όπως π.χ. σχολεία και νοσοκοµεία, στις περιοχές υψηλού σεισµικού κινδύνου.

Επίλογος; Μπορεί η φύση να είναι απρόβλεπτη στις εκδηλώσεις της, αλλά η ανθρώπινη συµπεριφορά είναι προβλεπτή, αν φροντίσουµε εγκαίρως γι’ αυτό.

Οι πολίτες µπορούν να αµυνθούν απέναντι στα φυσικά φαινόµενα.

Αρκεί η Πολιτεία να φροντίσει για τον συνδυασµό προσωπικής εκπαίδευσης, κρατικής µέριµνας και επιστηµονικής γνώσης.