Προσκήνιο

Μια παράσταση αναµφίβολα µε ενέργεια και νεανικότητα: ο «Don Giovanni» του «Θεάτρου του Μαρτίου» σε σκηνοθεσία του Θεόδωρου Εσπίριτου («Ασκηση»). ∆εν κατάλαβα όµως γιατί ο σκηνοθέτης επέλεξε από τους τόσους «∆ον Ζουάν» να ανεβάσει το λιµπρέτο του Λορέντσο ντα Πόντε για την όπερα του Μότσαρτ, το οποίο σίγουρα δραµατουργικά µένει µετέωρο αν αποσυνδεθεί από τη µουσική του. Ούτε γιατί ανέθεσε στον Χρήστο Θεοδώρου να συνθέσει για την παράσταση µουσική µε οπερατικές µνήµες – πολύ ενδιαφέρουσα από µόνη της – που εκτελούνταν ζωντανά αλλά αναµειγνυόταν χωρίς επιτυχία µε ηχογραφηµένα κοµµάτια από την όπερα. Αν συναθροίσω την αισθητική της παράστασης η οποία δεν µπόρεσε να υπερβεί τα µειονεκτήµατα του «φτωχού» θεάτρου, την απειρία των νέων ηθοποιών και το σφίξιµο και τις ανεξέλεγκτες υπερβολές τού όχι άµοιρου ταλάντου, πάντως, Λεπορέλο της παράστασης Προµηθέα Nerattini – ∆οκιµάκη, δεν µπορώ να πω ότι έφυγα ικανοποιηµένος.

Με απογοήτευσε εντελώς – πήγα µε τις καλύτερες προθέσεις και έφυγα καταρρακωµένος – η «νεωτερική» ανάγνωση του «Σιρανό ντε Μπερζεράκ» του Εντµόν Ροστάν από τον Νίκο Καραθάνο (Εθνικό Θέατρο / Κεντρική Σκηνή). Ενα έργο του ύστερου ροµαντισµού δύσκολο να δικαιολογηθεί σήµερα στη σκηνή, αντιµετωπίζεται µε µεταµοντερνιστικό άλλοθι που για µένα φάνηκε ως αφέλεια. Το αποτέλεσµα, κατά τη γνώµη µου, µε την οποία νοµίζω πως το κοινό διαφωνεί πλήρως, µια εντελώς µουντζουρωµένη παράσταση που η αισθητική της (σκηνικά και κοστούµια Ελλη Παπαγεωργακοπούλου) τουλάχιστον µε απώθησε. Κρίµα στην καλή διανοµή. ∆εν διασώζονται, κατά τη γνώµη µου, ούτε ο ταλαντούχος Χρήστος Λούλης ούτε η ακατάλληλη για Ρωξάνη Λένα Κιτσοπούλου. Ο Νίκος Καραθάνος είχε τη φιλοδοξία να επωµιστεί, εκτός της µεγάλης ευθύνης της σκηνοθεσίας, και τον ασήκωτο επώνυµο ρόλο ο οποίος απαιτεί γκραν ρολίστα που δεν είναι. Πιστεύω πως δεν έχει πετύχει.