Μετά τo παλτό, το χάος

∆ερµάτινα κοµµάτια, άσπιλα λευκά για καθωσπρέπει συζύγους και σέξι διαφάνειες για ερωµένες είναι η συγκοµιδή της παριζιάνικης µόδας για την ερχόµενη σεζόν
«Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν»; Η ταινία του Σίντνεϊ Πόλακ µε πρωταγωνίστρια την Τζέιν Φόντα ήρθε στο µυαλό όσων βρέθηκαν στο Παρίσι για την Εβδοµάδα Μόδας. Η ταινία ήταν η ιστορία ενός µαραθώνιου χορού την εποχή του µεγάλου κραχ στην Αµερική, όπου οι άνθρωποι κάνουν τα πάντα για να κερδίσουν το χρηµατικό έπαθλο της διοργάνωσης. Στο Παρίσι των αρχών του Μαρτίου 2011, οι πρωταγωνιστές της µόδας προκάλεσαν την αναγωγή στη µαραθώνια ανθρώπινη προσπάθεια. Γιατί και σήµερα ζούµε στιγµές οικονοµικής αβεβαιότητας καιο µαραθώνιος της µόδας να ρίχνει στην κατανάλωση όλο και περισσότερα αγαθά έχει εξαντλήσει τους ανθρώπους που δουλεύουν σε αυτή τη βιοµηχανία.

Το Παρίσι αναστατώθηκε µε τηνπτώση του Τζον Γκαλιάνο από τον δικό του οίκοκαι τον οίκο Dior. Τα γεγονότα της προσωπικής του περιπέτειας επισκίασαν τη συλλογή που είχε δηµιουργήσει για τον Dior. Το σόου όµως δεν µαταιώθηκε καθώς ο χορός τουχρήµατος από τις πωλήσεις δεν πρέπει να σταµατήσει. Μάλιστα, για να µην έχουµε την υπόνοια ότι η µόδα είναι ένα οργανωµένο επιχειρηµατικό σχέδιο αλλά δηµιουργία, στο φινάλε εµφανίστηκε η οµάδα τωντεχνιτών του ατελιέ Dior, όλοι και όλες ντυµένοι µε τις λευκές ρόµπες της δουλειάς. Για να θυµίσουν στον κόσµο της µαταιοδοξίας ότι οι εξειδικευµένοι αυτοί εργάτες, τα «µικρά χέρια» (les petits mains) όπως αποκαλούν κοµψά τους τεχνίτες στα παριζιάνικα ατελιέ, έχουν µερίδιο στην υλοποίηση της δηµιουργίας.

Οµως ακόµα και µια άριστη οµάδα τεχνιτών χρειάζεται έναν οραµατιστή δηµιουργό, έναν ταλαντούχο έστω σχεδιαστή, ο οποίος µπορεί να τους συντονίσει και να τους κατευθύνει για να δηµιουργήσουν µια συλλογή. Αυτή ήταν η συζήτηση στις πρώτες σειρές των σόου, έξω από τους χώρους των ντεφιλέ, στα τραπέζια του καφέ «Κοστ», στη χρυσοποίκιλτη αρ νουβό είσοδο του «Γκραν Οτέλ» κοντά στην Οπερα Γκαρνιέ, στις µπουτίκ της Σεν Ονορέ, στο εστιατόριο του Ραλφ Λόρεν στο ΣενΖερµέν Ντε Πρε. Την ώρα που οι χρυσόµυγες του συστήµατος της µόδας, ντυµένες µε τα υπερβολικά κοµµάτια της πασαρέλας, πάνω στα πανύψηλα τακούνια τους έδιναν θέαµα και τροφή στους συγκεντρωµένους φωτογράφους και ανήλικους µπλόγκερ, η απουσία άλλου ενός σχεδιαστή από το φινάλε του σόου του σόκαρε το Παρίσι της µόδας. Ο Κριστόφ Ντεκαρνέν, σχεδιαστής των γκλάµουρ ροκ συλλογών του οίκου Balmain, δεν εµφανίστηκε µετά το σόου. Και ο ιδιοκτήτης του οίκου έσπευσε να καθησυχάσει τους παρευρισκοµένους λέγοντας πως ο σχεδιαστής ήταν πολύ εξαντληµένος εξαιτίας της προετοιµασίας της συλλογής και οι γιατροί τού συνέστησαν ξεκούραση. Ετσι κυκλοφόρησαν οι φήµες ότι ο Ντεκαρνέν πάσχει ή από κατάθλιψη ή είναι σοβαρά εξαρτηµένος από ναρκωτικά και ότι τη συλλογή ετοίµασε η στυλίστρια του οίκου, άλλοτε βοηθός του σχεδιαστή Χέλµουτ Λανγκ,Μέλανι Γουορντ. Οποια κι αν είναι η αλήθεια,τα ρούχα Balmain ακολούθησαν το στυλ κεντηµένο µε κρύσταλλα σακάκι, µίνι ίσια φούστα, επίσης αστραφτερή από τις παγέτεςκαι τις χρυσές ή ασηµένιες πέτρες, λευκά ελαφρώς φαρδιά πουκάµισα και παντελόνια στενά, κοµµένα λίγο κάτω από το γόνατο για να αποκαλύπτουν τα µαύρα σουέτ ψηλοτάκουνα µυτερά µποτάκια.

Ηταν όµως ο Καρλ Λάγκερφελντ µε το σόου του για τη Chanel που συνέλαβε την αλλαγή στην ατµόσφαιρα και το πνεύµα των καιρών. Η στάση της Chanel των τελευταίων σεζόν, που έδινε σηµασία στα φρου φρου και τα αιθέρια κοµµάτια δαντέλας, στη στιλβωµένη όψη των χειροποίητων κεντηµάτων πάνω στα τελειώµατα του ρούχου και έβγαζε το άρωµα της «καλοµαθηµένης πλούσιας δεσποινίδας», άλλαξε. Μέσα σε ένα σκηνικό που θύµιζε περιοχή ανθρακωρυχείου, τα µοντέλα της συλλογής Chanel φορούσαν κυρίως γκρι – λευκά τουίντ σακάκια, µαύρα µπλέιζερ καιαπό πάνω πράσινα ή κόκκινα κοντά µάλλινα µπουκλέ σακάκια µε µαύρη τρέσα και χρυσά κουµπιά. Επίσης τα παντελόνια τους ήταν γκρι κηρωµένα ντένιµ σε στενή γραµµή και ταπαπούτσια τους, ω του θαύµατος, ίσια δετάµποτάκια ή χαµηλές µπότες µοτοσυκλετιστή. Και τα βραδινά σύνολα µπλούζας και φαρδιού παντελονιού µε σατέν ρεβέρ από µαύρη διαφανή δα ντέλα και απλές µαύρες σατέν γόβες µε χαµηλό τακούνι θύµιζαν στις γυναίκες ότι οι σύγχρονες περιστάσεις απαιτούν σεµνότητα και όχι υπερβολές.