Wanna dance… Φραγκοσυριανή

Καλοκαιρινό ντου εν µέσω ψιλόβροχου και κρύου. Αλλά όχι σκέτο. Μάσκες, περούκες και «me wanna dance» σε πλήρη αρµονία µε τα φωτορυθµικά της σκηνής.

Μαζί µε την έναρξη της Σαρακοστής και οι Locomondo στο «Gagarin» (απόψε και αύριο). Μασκέ!

Οι 13χρονες µου έµαθαν το «πίνω µπάφους και παίζω προ» κι εγώ θα τους το ανταποδώσω µε ένα CD που θα µου υπογράψει ο Μάρκος Κούµαρης.

Το 2004 πρώτη φορά ρέγκε/σκα µε ελληνικό στίχο και από τότε αργά και σταθερά βήµατα προς τη δική τους ταυτότητα: ρέγκε/σκα α λα… ελληνικά, µε Βαµβακάρη, Παπαϊωάννου, παραδοσιακά, ωραία ανακατέµατα οργάνων, ροκ ατµόσφαιρες, ταξίδια στην Τζαµάικα και πειραµατισµούς µε ανατολίτικους ήχους. Συνεργασίες πολλές, εκατοντάδες συναυλίες, µεγάλο νεανικό κοινό στην Ελλάδα και πόδι στη Γερµανία (κυρίως).

Αρχική οµάδα σταθερή (7 άτοµα) µε τον Μάρκο Κούµαρη και τον Γιάννη Βαρνάβα στον πυρήνα, συν δύο πνευστούς κι ένα βιολί που είναι οι έκτακτοι της υπόθεσης. Το CD τους «12 µέρες στην Jamaica» έχει την ιστορία του. Ο τέως τροµπονίστας του Bob Marley και νυν µέλος των Skatalites Vin Gordon τους κάλεσε κι έγραψαν στην Τζαµάικα παρέα µε µουσικούς που κάποτε συνόδευσαν τον Bob Marley, τζαµαϊκανούς κρουστούς και τζαµαϊκανές φωνές! Σ’ αυτόν τον δίσκο βρίσκεται και η ρέγκε εκδοχή της «Φραγκοσυριανής» που χρόνια αργότερα έφτασε στα χέρια του σκηνοθέτη Fatih Akin και ακούγεται στο σάουντρακ του βραβευµένου Soul Kitchen. Η γνωριµία τους έγινε στο Αµβούργο (µαθαίνουµε από τον Γιάννη Βαρνάβα) µέσω του ηθοποιού και φίλου του Fatih, Αδάµ Μπουσδούκου. «Παίζαµε εκεί και ήρθαν να µας ακούσουν. Υστερα από καιρό λάβαµε το µέιλ της… πρόσκλησης της «Φραγκοσυριανής» στο «Soul Kitchen».

Η πρόσκλησή τους στο Φεστιβάλ Βενετίας: «Από τις στιγµές που δεν θα ξεχάσουµε ποτέ. Στο κόκκινο χαλί οι συντελεστές της ταινίας και µαζί τους, υπόκρουση, η “Φραγκοσυριανή”. Αργότερα παίξαµε και στην Κωνσταντινούπολη, στην πρεµιέρα της εκεί».

Επόµενο βήµα; ∆έκα συναυλίες σε πόλεις της Γερµανίας (µέχρι τα µέσα του Μάη) κι ένα Best of που θα κυκλοφορήσει εκεί από γερµανική εταιρεία. «Ο κόσµος γουστάρει πολύ, αλλά όταν µας ρωτούν πού θα βρουν τα CD µας, χαµογελάµε. Υποδοµή µηδέν. Εστω µια συνέντευξη, λίγο ραδιόφωνο… Αλλά δεν παραπονιόµαστε γιατί χρόνο µε τον χρόνο φτιάχνουµε κι εκεί ένα κοινό».