Προσκήνιο

¬ Ενδιαφέρον – αν και το πρώτο του µέρος είναι κάπως φλύαρο και ανιαρό – το έργο του Τζον Λόγκαν «Κόκκινο», που µιλάει µέσα από την περίπτωση Ρόθκο για τη φλεγόµενη τέχνη και τη φλεγόµενη από καλλιτεχνικό πάθος σχέση του ζωγράφου µε έναν µαθητευόµενό του, παρουσιάζεται («∆ηµήτρης Χορν») σε µία παράσταση µε νεύρο και καλούς ρυθµούς, σκηνοθετηµένη από τον Σταµάτη Φασουλή. Που υπερασπίζεται µε θέρµη τον ρόλο του Ρόθκο ο οποίος δεν του πάει. Κοντά του, ο πολύ ταλαντούχος Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος ένθερµος χωρίς όµως να καταφέρνει να τιθασεύσει απολύτως τα ελαττώµατά του.

¬ ∆υνατό – το κείµενο του µονόλογου «Η απολογία του Θεόφιλου Τσάφου» του Νίκου Κούνδουρου που είδα στο «Αλεκτον».

Αλλά ο Νίκος Πανόπουλος που τον ερµήνευσε, σκηνοθετηµένος από τη Γιώτα Κουνδουράκη, µολονότι πειστικός στον ρόλο του διαταραγµένου δολοφόνου, χρησιµοποίησε παλιά υποκριτικά µέσα που τον οδηγούσαν σε υπερβολές.

¬ Ο Βέλγος Γκι Κασίερς επέλεξε για να παρουσιάσει στη σκηνή, µε το Θέατρο «Τονίλχάους» που διευθύνει, το πολύ γερό µυθιστόρηµα «Κάτω από το ηφαίστειο» (1947) του Αγγλου Μάλκολµ Λάουρι, όπως το διασκεύασε για το θέατρο ο Γιόσε ντε Πάου, χαµηλούς τόνους, σχεδόν ψιθύρους, και ένα βιντεοπεριβάλλον µε επιβλητικά κινηµατογραφηµένες εικόνες αλλά πολύ µετρηµένους ήχους. Η αντίστιξη ανάµεσα στο προµηθεϊκό, ποτισµένο µε αλκοόλ και βυθισµένο στο άγριο τοπίο του Μεξικού κείµενο και στην εσωτερικότητα της ερµηνείας των τεσσάρων πολύ καλών ηθοποιών έδωσε ένα συναρπαστικό, κατά τη γνώµη µου, αποτέλεσµα (Στέγη Γραµµάτων και Τεχνών του Ιδρύµατος Ωνάση).