Πατρίς, απάτη, οικογένεια

ΤΟΕΡΓΟ. ΚαραλέωνΣόλων.

Στρατηγός εναποστρατεία. Ηρως του αλβανικούπολέµου –βρισκόµαστε στη δεκαετία του ‘50. Πρόεδρος οργανισµού προµηθειώντου στρατού. Απότη φύσητου ευθύς και τίµιος. Και µπουνταλάς. Παντρεµένος µε την κυρία Λία. Που µε την κρεβατοµουρµούρα και τις «καρδιακές κρίσεις» της τον άγει και τον φέρει. Καλύπτοντας τοναδελφό της, τον Αντώνη, πουο στρατηγός έχει διορίσει στονοργανισµό τούοποίου προεδρεύει και που, κάτω από τη µύτη του στρατηγού και χωρίς εκείνος ναέχει πάρει µυρουδιά, καταχράται αβέρτα δηµόσιοχρήµα. ∆ικαιολογώντας τον πολυτελή βίο που διάγει ως προϊόν των επιταγών που του στέλνειτακτικά κάποιοςθείος από την Αµερική.

Οµως έναγράµµα τουθείου που φτάνει στο όνοµα του στρατηγού για να διαβιβαστεί στη γυναίκα του – την ανιψιάτουΕλληνοαµερικανού– κρύβει τον κίνδυνο να αποκαλυφθεί η απάτη. Κατά… ευτυχήσύµπτωση ο στρατηγός χάνει το πορτοφόλι του µέσα στο οποίο είχε το γράµµα. Η Λία πανηγυρίζει. Αλλά για λίγο.

∆ιότι εµφανίζεται οΤιµολέων Λάµπρος. Επάγγελµα λογιστής. Ανθρωπάκι. Αλλά τίµιος. Ιδιότητα που του έχει κοστίσει την απόλυση από αρκετές δουλειές. Εξου και άνεργος.

ΟΤιµολέων βρήκετοπορτοφόλι και θα το παραδώσει στον στρατηγό αφού περάσει από τα χέρια της Λίας που προσπαθεί να πάρει το γράµµα. ∆εν θα τα καταφέρει αλλά θαβρει τρόπο να τοεξαφανίσει. Ο Τιµολέων όµως θα έχει αντιληφθεί το ποιόν της. Οπως και ο στρατηγός αντιλαµβάνεται το δικό του. Και τον προσλαµβάνει στον οργανισµό.

Πολύ σύντοµα ο Τιµολέων θα αποκαλύψει τισυµβαίνει µε τονΑντώνη. Ο απατεώνας όµως θα βάλει να του κλέψουν τα λογιστικά βιβλία. Και ο Τιµολέων θα πέσει στα χέρια της αστυνοµίας. Ο απατεώνας Αντώνης έχει προτάξει τον… πατριωτισµό του και τον κατηγορεί ως υποκινούµενο από «ανθελληνικούς κύκλους».

Ο Τιµολέων, τελικά, θα τη γλιτώσει. Οταν η Λία, µην αντέχοντας την αδικία καιβλέποντας πως εµπλέκεται άσχηµα στα δίχτυατου απατεώνα, τα αποκαλύπτει όλα.

Ο ∆ηµήτρης Ψαθάςµε το«Φωνάζει ο κλέφτης» έχει γράψειµια κωµωδία που προσπαθεί να είναι χαρακτήρων, τολµηρή για την εποχή της (1958), εποχή που οι δωσίλογοι και οι µαυραγορίτες της Κατοχής είχαν πιάσει τα πόστα τηςδεξιάς εξουσίας ανενόχλητοι, έξυπνη και µε χιούµορ, που χωρίς να πρόκειται για αριστούργηµα στέκεται ακόµα καλά και ηχεί µάλιστα επίκαιρη.

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. Ο Πέτρος Φιλιππίδης που ανέλαβε τησκηνοθεσία, πιστωµένος µε δύο υποδειγµατικές αναβιώσεις παλιών ελληνικών κωµωδιών τατελευταία χρόνια–«Ηθεία από το Σικάγο», «Ο µπακαλόγατος» –, εδώ µοιάζει να µη δούλεψε µε µεγάλη προσοχή. Ηπαράσταση δείχνει βιαστικά στηµένη και ανόρεχτη. Ευπρεπής, µε ικανοποιητικούς ρυθµούς αλλάκαι ευκολί ες – κραυγές κ.λπ. Βρήκα πρόχειρο και συµβατικό το σκηνικό του Γιάννη Μετζικώφ, φωτισµένο από την Ελευθερία Ντεκώ, και καλόγουστα αλλά όχι µελετηµένα τα κοστούµια του – είναι δυνατόν η Λία να πηγαίνει στο αστυνοµικό τµήµα µ’ αυτό το επιθεωρησιακό κόκκινο φουστάνι µε τους ώµους έξω; Προβλέψιµη η µουσική επιµέλεια του Ιάκωβου ∆ρόσου.

ΟΙ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ. Εντελώς εκτόςρόλου, ωςεπιλογή καιως υποκριτική, η Κλέλια Ρένεση.Αδύναµους βρήκακαιτους∆ηµήτρη Γεροδήµο καιΒασίλη Μυλωνά.Η Πόπη Χριστοδούλου µε κωµικό ταλέντο αλλά χωρίς καµία αίσθηση του µέτρου, αφηµένη στην τύχη της από τη σκηνοθεσία. Η Ελισάβετ Κωνσταντινίδου έχει ικανότητες αλλά και µία ισοπεδωτική ταχυλογία που δεν επιτρέπει τις κωµικές ατάκες να ανασάνουν. Ο Γιώργος Καπουτζίδης κάνει µία καλή προσπάθεια να πλησιάσει τον ρόλο στις δύο πρώτες πράξεις, στη συνέχεια όµως γίνεται και πάλι… Καπουτζίδης. ΞεχώρισατονΤάσο Κωστή,καρατερίσταµεµέγεθος και κύρος, έστω κι αν εδώ µου φάνηκε κάπως άκεφος, και τον Γιώργο Λέφα που έχει χιούµορ και δίνει µε µέτρο τον Αντώνη.

info

Στο Θέατρο Ηβη (Σαρρή 27, τηλ. 210-3215.127).

Εν ολίγοις.

Κωµωδία ανθεκτική, αλλά παράσταση χωρίς µεγάλες αξιώσεις