Ενα άλλο, ανθρωπιστικό χρέος

Δρ Εµµανουήλ Αποστολάκης
ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΥΚΕΙΟΥ ΕΛΛΗΝΟΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ Η οικονοµική επικαιρότητα επισκιάζεται γοργά από γεγονότα απρόσµενα, που υπενθυµίζουν ότι το µέτρο των πραγµάτων εξακολουθεί να είναι ο άνθρωπος. Ο σεισµός στη Νέα Ζηλανδία ταρακούνησεκαι την καθηµερινότητά µας. Τα συναισθήµατα που συνοδεύουν µια τέτοια καταστροφή µάς είναι, δυστυχώς, οικεία. Η αναπόδραστη επανάληψή τους και στη δική µας κοινότητα στο κοντινό ή µακρινό µέλλον µάς κάνει νασυµµεριζόµαστε πολλαπλά τον πόνο των Νεοζηλανδών για τις απώλειές τους. Η ροή της Ιστορίας όµως επιφυλάσσει αναπάντεχες συναντήσεις για ανθρώπους αλλά και για ολόκληρους λαούς. Την ερχόµενη άνοιξη συµπληρώνονται 70 χρόνια από την ανιδιοτελή θυσία χιλιάδων νεαρών Νεοζηλανδών στην πατρίδα µας. Ηταν Μάιος του 1941 όταν υπερασπίστηκαν µαζί µας και µετην ισάξια συνδροµή Αυστραλών και Βρετανών το έδαφος της Κρήτης ενάντια στα ναζιστικά στρατεύµατα. Στην κρητική γη, 671 Νεοζηλανδοί άφησαν την τελευταία τους πνοή χιλιάδες µίλια µακριά από την πατρίδα τους, 970 τραυµατίστηκαν και 2.180 πιάστηκαν αιχµάλωτοι µε άγνωστη µετέπειτα τύχη. Η πράξη τους αυτή ενέγραψε ένα αιώνιο χρέος των Ελλήνων, ιδιαίτερα των Κρητικών απέναντί τους. Είναι ίσως τώρα η προσφορότερη συγκυρία να συναντηθούν ξανά οι δρόµοι µας και να ξεπληρώσουµε έµπρακτα ένα µικρό µέρος του απαράγραπτου χρέους µας. Ας αναζητήσουµε λοιπόν οι απανταχού Κρητικοί τους τρόπους να δείξουµε στους σύγχρονους Νεοζηλανδούς ότι η θυσία των παππούδων τους πριν από 70 χρόνια στην άλλη άκρη της Γης έχει εγγραφεί ανεξίτηλα στη συλλογική µας µνήµη. Ας αξιοποιήσουµε αυτή τη µοναδική ευκαιρία για να κατανοήσουν όλοι ότι αντιλαµβανόµαστε την ευθύνη των χρεών µας και αργά ή γρήγορα τα αποπληρώνoυµε. Μόνο που κάποια από τα χρέη αυτά ιεραρχούνται ίσως ως πιο σηµαντικά.Αυτά δηλαδή που έχουν ως µέτρο τον άνθρωπο.