Στην εξωτική Casablanca

Τη µια µέρα είδα τον Μάλαµα στo «Casablanca» και την επόµενη την Ελευθερία Αρβανιτάκη στο «Παλλάς». To «Casablanca» µοιάζει µε παλιά µπουζουκλερί, όπου έπρεπε να έχεις φιάλη οξυγόνου µαζί σου για να αναπνεύσεις. Ο κόσµος είχε καταλάβει και τον τελευταίο πόντο γης που υπήρχε και τα γκαρσόνια, για να φτάσουν στα τραπέζια, έπαιζαν µακριά γαϊδούρα µε τους θαµώνες. Από σκηνικά και τα σχετικά, µηδέν. Ο Μάλαµας (ίδιος και απαράλλακτος όπως 15 χρόνια πριν) και η ορχήστρα του. Την άλλη µέρα στο «Παλλάς» βρέθηκα µπροστά σε ένα εξαιρετικό σκηνικό (Μανόλης Παντελιδάκης) και µια Ελευθερία προσωποποίηση της κλάσης και της κοµψότητας. Τα πάντα ήταν στη θέση τους. Η ορχήστρα της εξαιρετική, οι ενορχηστρώσεις των τραγουδιών µε έναν αέρα λάτιν, τα γυρίσµατα – κυρίως στο πρώτο µέρος – πολύ έξυπνα (µετά το «Yes I dο» της Μόνικα, το «Ακρογιαλιές, δειλινά»), το πρόγραµµα µελετηµένο έτσι ώστε να µη διολισθήσει στις ευκολίες της (σουξέ της). Σκεφτόµουν τι λείπει. Είναι ο χώρος που κάνει τον κόσµο απόµακρο (στην αρχή τουλάχιστον) ή είναι η τελειοµανία της ίδιας της Ελευθερίας που δεν την αφήνει να φτάσει στο µάξιµουµ; Η εικόνα της µε το µπαγλαµαδάκι στη σκηνή (νοµίζω ότι είπε το «Καράβια µου καίω» του Πορτοκάλογλου) ήταν σαν να έβλεπες πίνακα ζωγραφικής. Αψογη εικόνα και ήχος.

Αψογες κινήσεις. Αλλά στον Μάλαµα έγινε ο χαλασµός. Εκεί µέσα στην… κλειστοφοβία και την καπνίλα. Το κοινό του φανατικό, τα τραγούδια όλα (µα όλα) απέξω, το αίσθηµα της εγγύτητας (και τελικά της λύτρωσης) µε τον πιο απλό – και τελικά – πιο δύσκολο τρόπο.