«Συνδικαλιστάρα, αγάπη µου»

Αγαπητή Φοίβη σε χαιρετώ και σου ζητώ να βάλεις έναν πετυχηµένο τίτλο, όπως πάντα άλλωστε..!

Μοστράρει στο γυαλί σαν γιατρός και µάλιστα ηγετικό µέλος του συλλόγου. Την ιατρική έχει να την ασκήσει µια τετραετία και βάλε, από τότε που ανέλαβε τη δηµαρχία µεγάλου και γνωστού δήµου, όνοµα και µη χωριό, µη µε πάρουν µε τις πέτρες γιατί µε γνωρίζουν.

Φιλόδοξος αριβίστας και λάτρης του γυαλιού, της µόστρας γενικότερα, µε εµφάνιση ∆ον Ζουάν, µε ευφράδεια λαοπλάνου πολιτικάντη.

Η απορία µου συνίσταται στο εξής:

Αφού ο άνθρωπος δεν ασκεί την ιατρική του ιδιότητα αλλά τη δηµαρχιακή, και αφού βρίσκεται τόσο µακριά από τα ουσιαστικά προβλήµατα των γιατρών, παλιά ήταν κι αυτός µάχιµος του ΙΚΑ, αλλά όχι πια, αφού δεν έχει χρόνο µε τις ανειληµµένες πολλαπλές υποχρεώσεις, άσχετα αν στον συγκεκριµένο δήµο όπου ανήκω χάσκουν λακκούβες που πέφτουν οι πολίτες µέσα…

Αφού είναι καθηµερινά προσκεκληµένος τον τελευταίο καιρό στα κανάλια κι αραδιάζει απόψεις και πάει σύννεφο το ζελέ για το µαλλί και το ατσαλάκωτο κάζουαλ κουστούµι και κανείς, µα κανείς από τους δηµοσιογράφους δεν τον προσφωνεί µε τη σηµερινή του ιδιότητα, µάλλον την αποκρύβουν, γιατί θα τους πάρουν όλους µε τις λεµονόκουπες…

Και φτάνω στην απορία: Πώς είναι δυνατόν ένας γιατρός που δεν ασκεί την ιατρική του ιδιότητα, ίσως στη χάση και στη φέξη µήπως κάποια µέρα χάσει τη δηµαρχία και µείνει ανεπάγγελτος, χαίρει ηγετικής θέσης στον ιατρικό σύλλογο;

Να σεβαστούµε ή όχι τελικά τον αγώνα των γιατρών όταν εκπροσωπούνται από παρόµοιους ηγέτες; Μήπως κι εµείς το ίδιο δεν έχουµε πάθει γενικότερα, γι’ αυτό και δεν τυγχάνουνε πλέον παγκοσµίως κανενός σεβασµού;

Ελισάβετ Ιακωβίδου, συγγραφέας < Πώς το έλεγε εκείνο το άσµα σε στίχους Ναπολέοντα Ελευθερίου ο µεγάλος Γιώργος Ζαµπέτας, αγαπητή Ελισάβετ; «Με το χρήµα, µε το χρήµα, είσαι µέγας ∆ον Ζουάν, / γιατί είσαι άλφα µάρκα, δηλαδή Number One, / δηλαδή Number One, Number One»!