Ελεύθεροι, ωραίοι, ηλεκτρονικοί

Kαλά νέα. Ολοι εκείνοι οι λόγοι που κλώτσαγαν για µένα στους Radiohead εδώ δεν υπάρχουν. Εδώ, περνάµε ωραία. Εδώ αφήσαµε τα µεγάλα λόγια και πιάσαµε τα έργα. Εδώ κάτι συνέβη – ποιος ξέρει τι; (µπορεί και οι πλανήτες να µπήκαν σε καλή τροχιά) _ και οι Radiohead ξαλάφρωσαν από τις µεγάλες προσδοκίες. Μήπως και τις έχει κανείς πια;

Είναι οι funky Radiohead µιας εποχής που δεν ψάχνει σώνει και καλά νόηµα, αλλά µπορεί να τυλίξει σε γαϊτανάκι µια λούπα επειδή ακούγεται σωστά. Τους προτιµώ έτσι, ηλεκτρονικούς, µε σπασµένα beats, µε την ανέφελη παράδοσή τους ακόµη στον µύλο του «Give Up The Ghost».

Φυσικά και δεν περιµένω να ακούσω το dubstep από τον Τhome York, αλλά έχει ενδαφέρον το πώς παίζει το παιχνίδι. Σαν να ρίχνει τη σβούρα στο πάτωµα και µετάνα ξεχνιέται χαζεύοντας τις στροφές που παίρνει ώσπου να σβήσει και να πέσει κάτω. Αυτή είναι ιστορία – οι Radiohead αφήνονται. Κάνουν τη βουτιά, χωρίς βαριά συνείδηση. Ακόµη και τα σηµεία του «King of Limbs» όπου καταλαβαίνεις το αδιέξοδο, τα «βλέπουν» σαν χάρτινο σκηνικό. Στο Bloom έχεις αµέσως την εικόνα –έµφαση στα ηλεκτρονικά –, οπότε είσαι µέσα ή όχι; Από εκεί και πέρα τα πράγµατα δεν αλλάζουν πολύ, το «Morning Mr Magπe» είναι τόσο U2 που φαντάζοµαι το βλέµµα του Bono ήδη κάτω από τα γυαλιά του, αλλά και αυτό στην ανάλαφρη φάση των Radiohead δεν έχειβάρος. Στο «Little By Little» κρατάνε τον ρυθµό σαν να ακούς ξυλάκια να χτυπάνε κάπου δίπλα, ενώ το «Feral» µια χαρά θα στεκόταν στα σετ των Metalheadz.

Στην καρδιά του άλµπουµ, το «Lotus Flower» συνοψίζει τη θεωρία ότι µελωδία υπάρχει αν θέλεις να την ακούσεις και πως τα επικά έργα ας γίνονται ντοκιµαντέρ, όχι τραγούδια.

To πιάνο του Codex είναι η άλλη όψη του ιδίου νοµίσµατος – ένα µίνι σάουντρακ περιπλάνησης που φτάνει όµορφα στο σύντοµο σε διάρκεια άλµπουµ των Radiohead(είναι αρετή να πετάς τα περιττά) να λέει σαν λεζάντα του όλου του έργου «like I’ m falling from a long and weary dream/ Finally I’ m free of all the weight I’ ve been carrying» («Σαν να βγαίνω από µακρύ, εξουθενωτικό όνειρο/ επιτέλους, είµαι ελεύθερος από όλο το βάρος που κουβαλούσα»). Ε, ναι, guys, επιτέλους.

LINK www.mariamarkouli.blogspot.com
Just Dance!

Πέρυσι ήταν που ο Gil Scott- Heron βγήκε από τα σκοτάδια που ήταν κρυµµένος και, σαν εκείνες τις ψυχές από τις γειτονιές του Μπρονξ που ξαναγεννιούνται από τις στάχτες τους, γύρισε από ταάγρια µέρη το «I’m new here», το πρώτο καινούργιο άλµπουµ µέσα σε δεκαπέντε χρόνια. Η φωνήτου βαριά, σπασµένη, τσακισµένη, σαν τσουβάλι γεµάτο από την ιστορία του, «άδειαζε» πάνω στηλιτή, σχεδόν αόρατη, παραγωγή. Ολοι στάθηκαν στο«I’m new here» µε δέος και προσοχή και κάποιοι όπως ο Jamie Smith (ή Jamie xx, παραγωγός των xx και σελέµπριτιDJ στην underground πιάτσα) θέλησαννα µετακοµίσουν εκεί. Εκεί – στο «We’re new here»(XL) – αρχίζουν τα πειράγµατα στα κοµµάτια, µια µεταποίηση στηνοποία ο Βρετανός (από το Μπρίξτον), σαν µεγάλοςτου Heron θαυµαστής, βουτάει µεενθουσιασµό.

Ηταν απαραίτητη η επέµβαση;∆εν ξέρω, µάλλον όχι. Αυτό όµως πουακούω είναι ηάλλη όψη της σκοτεινής reality εκδοχής του Heron, η φωτεινή και dance πλευρά της, σαν να είσαι στο ίδιο δωµάτιοτη µέρα και τη νύχτα.Η φωνή κρατάει καίρια σηµεία και στο «Jazz interlude» ο Heron κάνει ένα µικρό,πυκνό dance µανιφέστο. Ξέρεις ακριβώς πού βρίσκεσαι και πως όλα τελικά είναι dance (όποιος και ανείναι ο χορός σου).


Από τον Βορρά

Με µια παράδοση που υπάρχει στη Σουηδία, οι τραγουδίστριες έχουν πάντα µια ποπ καριέρακαι µια Φρίντα / Ανιέθα κάπου πάντα µέσα στο µυαλό τους.

Συνεπώς, µε το να περνάς από την ποπ αρένακαι να φτάνεις στην τζαζ (στην ποπ πλευρά της) έχεις αυτόµατα µουσικό πλεονέκτηµα. Είναι το δεύτερο τηςJessica Pilnas, το πρώτο είναι το πώς τραγουδάει – µε χαµηλούς, ζεστούς, τόνους – χωρίς θεατρικά εφέ και µελό να σε πνίγει. Με το «Bitter and sweet» (Α&Ν), µε Νιλς Λάντγκρεν (τροµπόνικαι φωνή) καιΓιόχαν Νόρµπργκ (κιθάρα / παραγωγή), η Pilnas φέρνει στα αυτιά σου αυτό που θέλεις να ακούσεις τιςτελευταίες µέρες του χειµώνα. Και λέει και ωραία και (Μπίλι Χόλιντεϊ) «Don’t explain».


Φόρτωσε και αυτά

null Frank Ocean, «Songs Fοr Women» από το άλµπουµ «Nostalgia», Ultra. Θα έκανε τον Kanye να ζηλεύει. Για το nostalgia αµάξι. Δες http: //frankocean.

tumblr.com/ null Lady Gaga, «Born This Way» το βίντεο, από χτες στις οθόνες. Καµία αντίρρηση; null Τhe Sheepdogs, «The One You Belong To».

Ροκ α λα 70s, έτσι όπως τα Τσοπανόσκυλα παίζουν. «Κινγκ Κονγκ» κιθάρες, «Learn & Burn» το άλµπουµ. Και εδώ http: //www. thesheepdogs.

com/ τα υπόλοιπα.

null Arctic Monkeys, «Secret Door», τώρα που ανακοινώνουν το ένα φεστιβάλ µετά το άλλο.

null Adele, «Rolling In the Deep» γιατί υπάρχει – και καλά κάνει – µια adelo-µάνια γενικά.