ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Βασιλικότερη του βασιλέως

Με τον Κόλιν Φερθ είµαι ερωτευµένη σταθερά µετά το «Περηφάνια και προκατάληψη». Χάρηκα το Οσκαρ του σαν γνήσια γκρούπι. Στον ρόλο του βασιλιά είχε λιγότερο σεξαπίλ, αλλά η συγκινητική βασιλική αδυναµία του άξιζε δέκα θρόνους. Αν και πρέπει να παραδεχθούµε ότι οι ιστορίες µε βασιλιάδες συγκινούν γενικώς, κατά προτίµηση όταν είναι Βρετανοί. Δεν είναι καλύτεροι από τους άλλους, απλώς εικονογραφήθηκαν εγκαίρως, περισσότερο και πιο πειστικά, πήραν τη θέση των βασιλιάδων των παραµυθιών κατά κάποιο τρόπο, χάρη στον Σαίξπηρ και άλλους σεναριογράφους, σαν να κατάλαβαν πρώτοι ότι αν παράγουν εικονογράφηση επιπέδου δεν θα µείνουν ποτέ χωρίς δουλειά. «Γιατί διαβάζεις συνέχεια παραµύθια µε βασιλιάδες;» µουείχεριχτεί κάποτε, προ αµνηµονεύτων χρόνων, µια θεία µουφανατική βενιζελική στον καιρό της, όταν µε έπιασε επ’ αυτοφώρω µε τον βασιλιά Κοκκινοτρίχη, ή κάποιον άλλον από τους άπειρους παραµυθοβασιλιάδες. Επαθα σοκ, είχα καταπιεί τη γλώσσα µου, δεν βρήκα τίποτε να απαντήσω. Δηλαδή τι παραµύθια να διάβαζα, αφού όσα δεν είχαν βασιλιάδες είχαν πριγκίπισσες, βασιλόπουλα, ρηγάδες, όλα µέλη της ίδιας τεράστιας γαλαζοαίµατης οικογένειας των παραµυθιών; Μόνο στην Πεντάµορφη και το Τέρας ο πατέρας είναι έµπορος που ταξιδεύει, αλλά το Τέρας δεν γίνεται κάτι σαν πρίγκιπας στο τέλος; Αδύνατον να βρεις παραµύθια µε προέδρους της Δηµοκρατίας και πρωθυπουργούς. Η σχέση µου µε τα παραµύθια µε γέµισε ενοχές. Ηµουν παιδί πολιτικοποιηµένο, προσπαθούσα να ακολουθώ τις απόψεις της οικογένειας, που µου φαίνονταν οι καλύτερες του κόσµου, αλλά εκείνη τη φορά δυσκολεύτηκα πολύ. Ευτυχώς, πολλά χρόνια µετά βρήκα την απάντηση στο βιβλίο του Μπετελέµ «Ψυχανάλυση των παραµυθιών». Ο βασιλιάς συµβολίζει κάτι πολύ καλό, έναν άνθρωπο που κυριαρχεί στη µοίρα του και βγάζει από τον εαυτό του ό,τι καλύτερο µπορεί. Θέλησα να το πω στη θεία µου, αλλά φυσικά δήλωσε ότι δεν θυµόταν να έχει πει κάτι τέτοιο. Στο µεταξύ είχε ξεπεράσει τα πάθη του Διχασµού, προς τιµήν της. Μπορούσα ελεύθερα να επιδοθώ στην αναδροµική απόλαυση παραµυθιών ή αληθινών ιστοριών, όπως στο «Ο λόγος του βασιλιά».