«Μέγιστος της ελληνικής γλώσσας»

Ο Γ. Π. Σαββίδης σηµείωσε πως ο Ελύτης µε το «Αξιον Εστί» θέλησε, όπως και ο Σεφέρης, να πει «τον καηµό της Ρωµιοσύνης». Και τον συσχέτισε µε τον Σολωµό, τον Παλαµά και τον Σικελιανό. Είναι, άραγε, ο Οδυσσέας Ελύτης ένας «εθνικός» ποιητής;

«Θα απέφευγα αυτόν τον χαρακτηρισµό», απαντά η Ιουλίτα Ηλιοπούλου, «διότι θεωρώ ότι µπορούν να τον προσδώσουν µόνο ο χρόνος που περνά και η Ιστορία. Θα έλεγα ότι είναι ένας µέγιστος ποιητής της ελληνικής γλώσσας, ο λυρικός της ελληνικής γλώσσας, που προτείνει νέους τρόπους αντίληψης της ζωής µέσα από νέες γλωσσικές εκφράσεις, συµπλέξεις, δοµές. Αυτό είναι το χαρακτηριστικό του και µαζί το φως όχι στη φυσική αλλά στη µεταφυσική του διάσταση».

Τον έχουν αποκαλέσει επίσης «ποιητή της όρασης». «Ναι, διότι κάθε στοχασµός του έχει οπτικό αντίκρυσµα. Και το πιο βαρύ νοητικό σχήµα του έχει τους χυµούς των αισθήσεων και µπορεί να µεταγραφεί σε εικόνα», συµπληρώνει η Ηλιοπούλου. Και επισηµαίνει πως δεν πρέπει να υποτιµάµε τα πεζά του Ελύτη και τη «δηµιουργική δοκιµιογραφία» του όπως την αποκάλεσε ο Βίττι («Ανοιχτά χαρτιά», «Εν Λευκώ» κ.ά.), διότι «όχι µόνο είναι µυητικά στον κόσµο του, αλλά και προβάλλουν τη µέγιστη σηµασία που µπορεί να έχει η ποίηση ως δύναµη ενεργητικής δράσης του ανθρώπου, ως δύναµη µετασχηµατισµού της πραγµατικότητας, ως δύναµη αναζήτησης, εναντίωσης και επανιεράρχησης των σηµασιών που µπορεί να έχει η ζωή».