Οι «µαγεµένοι»

Φουρναραίοι, κοµµωτές, φοιτήτριες και κοινά «ψώνια» συνωστίζονται µε τέτοιο δέος µπροστά στην κάµερα ενός τάλεντ σόου, λες και ο ορίζοντας της ζωής είναι το «κάδρο» της κάµερας.

Το κορίτσιπου ακκίζεται στον φακό δηλώνει πρώην µοντέλο. ∆ηλώνει πως έχει και φωνή και κορµί για να γίνει «Greek Idol». ∆είχνει ατρόµητο. Τουλάχιστον για να εκτεθεί προσφέροντας εαυτόν στον κανιβαλισµό του φιλοθεάµονος. Φτάνει µπροστά στην κριτική επιτροπή. Και βάζει τα κλάµατα. Ούτε οιανήλικες Ρουβίτσες του πάλαι ποτέµπροστά στο είδωλό τους. «∆εν µπορώ να το πιστέψω ότι βρίσκοµαι µπροστά σας…», ψελλίζει. Λίγο αργότερα οιστριγγλιές αντί για νότες θα αποδείξουνότι η νεαρή το ταλέντο δεν το‘χε. Στην τηλεόραση ήθελε να βγει.

Και δεν ήταν η µόνη. Ηταν µια µόνο περίπτωση από τη µακρά παρέλαση των «ψώνιων» που συνηθίζεται να προλογίζει τα τραγουδιστικά τάλεντ σόου. Θέαµα που ακολουθεί τους διαστροφικούς κανόνες του ριάλιτι, ταυτίζοντας ύπουλα τον κοινό κανιβαλισµό µε ένα ψευδοδηµοκρατικό αίσθηµα ότι τάχα όλοι έχουν την ίδια ευκαιρία.

Είναι αλήθεια ότι βρίσκονται εκεί, µπροστά στον φακό φουρναραίοι και κοµµωτές, µανικιουρίστες και φοιτήτριες, λαντζιέρηδες και ναυαγοσώστες, οικογενειάρχες καικατά φαντασίαν «εραστές».

Ολοι ωστόσο έχουν ένα κοινό. Μοιάζουν σαν «µαγεµένοι». Και είναι.Παρατάνε δουλειές, βάζουν σε κίνδυνο προσωπικές σχέσεις, οικογένειες, στη συντριπτική τους πλειοψηφία χωρίς να διαθέτουν καν τραγουδιστικό ταλέντο. Ορισµένοι παρασύρονται από τους ανθρώπους που νοµίζουν ότι τουςαγαπούν, βάζοντάςτους να αναµετρηθούν µε τα όνειρά τους,χωρίς να διαθέτουν το ταλέντο για να ανταποκριθούν σε αυτά. Τόσηφασαρία, τόσοι καηµοί φλαµπέ on camera χάριντου κανιβαλικού θεάµατος, τόσα όνειρα θρυµµατισµένα για το τίποτα.Ή µάλλον για µια βαµπιρική τηλεόραση που συντηρείται καταναλώνοντας «φρεσκαδούρα».

Αν αναλογιστεί κανείς δετα περιορισµένα όρια της εγχώριας µουσικής αγοράς, τον σχεδόνµηδενικό χώρο που αποµένει, ιδίως σε αυτές τις εποχές της οικονοµικής κρίσης, από τους ήδη «φτασµένους» – άλλο ανγια λόγους διαφηµιστικούς και ενίσχυσης του ίµατζ τους κάνουν κάνα ντουετάκι µε τα φιντάνια των τάλεντ σόου –, τα ελληνικά τάλεντ σόου έχουν ελάχιστα να προσφέρουν. Τι να τον κάνει για παράδειγµα η ελληνική αγορά τριαντάχρονο και κάτι οικογενειάρχη, όταν µετά βίας απορροφά ταλαντούχoυς νεαρούς;

Είναι θλιβερόνα βλέπεις νέους ανθρώπους να επενδύουν συναισθήµατα και ελπίδες σε ένα θέαµα που έχει πρωταρχικό στόχο να τους καταναλώσει σαν ριαλιτζίδικα «προϊόντα». Είτε σαν συγκινητικές «ανθρώπινες ιστορίες» είτε και απλώς σανψώνια. Πού βρίσκονται τόσοι πολλοί; Πόσο βαθιά είναι η κρίση αξιώνκαι τα αδιέξοδα, ώστε ένας τόσο µικρός τόπος να διαθέτει τέτοιο όγκο ανθρώπινων «τηλεπροϊόντων» (µπιγκµπραδερικά ριάλιτι, µαγειρικά ριάλιτι, αγροτικά προξενιά, τάλεντ σόου κ.λπ., κ.λπ.).

Και είναι ακόµη πιο θλιβερό να βλέπει κανείς τις ορδές όλων αυτώννα τρέµουν από δέος µπροστά σε µια κριτική επιτροπή που άλλο στοιχείο για να το προκαλεί δεν έχει πλην τηςδιασηµότητας – και δη της τηλεοπτικής– των µελών της.


Για ένα άδειο «πανί»

Ενα θέαµα «µαγεµένων». Σαν το οµώνυµο µυθιστόρηµα τρόµου του Γκόµπροβιτς, όπου µια ατµόσφαιρα απειλής έχει υποβάλει τους πάντες. Και εν τέλει αποκαλύπτεται στο τέλος ότι αυτό το οποίο τροµοκρατεί από τους πλούσιους οικοδεσπότες µέχρι τους υπηρέτες, προκαλώνας κάθε νύχτα περίεργους θορύβους, είναι τελικώς ένα κοκαλωµένο, κουρελιασµένο πανί που χτυπούσε σε τζάµι. Ενα κουρέλι απελευθέρωσε φαντάσµατα του µυαλού που διογκώνονται σε µια κλειστοφοβική ατµόσφαιρα.

Α, ναι, η τεχνική του ριάλιτι που µοιάζει τόσο ψυχαγωγική και ψυχοθεραπευτική δεν παίζει παρά µε τα φαντάσµατα του µυαλού. Η διασηµότητα των σταρ, η ψευδοµαγεία της σόου µπίζνες, ένα σύγχρονο «κοκαλωµένο πανί» που παγιδεύει τους έτοιµους να «µαγευτούν».