Οταν το σινεµά «ξαναλέει» την Ιστορία

Μετά τον Γεώργιο Γ’ που ετοιµάζεται να προσφέρει ένα Οσκαρ στον Κόλιν Φερθ, η Μάργκαρετ Θάτσερ ξαναζεί την πολιτική της καριέρα χάρη στις υποκριτικές ικανότητες της Μέριλ Στριπ. Μία αφορµή για ένα µικρό ταξίδι στις σχέσεις Εβδοµης Τέχνης
και πολιτικών, που απέφεραν αρκετά βραβεία ερµηνείας στους «ηγέτες» της µεγάλης οθόνης.
«Λογικό που οι ηθοποιοί ασχολούνται µε τηνπολιτική: δείτε πόσο ανεπαρκείς είναι οιπολιτικοί στηνυποκριτική!» έλεγε ο Κλιντ Ιστγουντ στονγράφοντα µε αφορµή την εκλογή τού Σβαρτσενέγκερ ώς κυβερνήτη.

Και όχι µόνο δεν είχε άδικο (µην ξεχνάτε ότι ο ίδιος είχε διατελέσει και δήµαρχος) αλλά υπογράµµιζε µε τον καλύτερο τρόπο την αόρατη σχέση που συνδέει τα δύο «λειτουργήµατα», πολύ πριν από την εκλογή του Ρόναλντ Ρίγκαν στον Λευκό Οίκο. Αναρωτηθήκατε ποτέ πώς προσεγγίζει ένας ηθοποιός τον ρόλο του προέδρου των ΗΠΑ για παράδειγµα; Πώς κουµαντάρει µέσα του τη µεγαλοµανία, το θόλωµα της εξουσίας αλλά και το βάρος της ευθύνης; Και – το σηµαντικότερο – πώς εντέλει αυτή η δραµατουργική ανησυχία υπάρχει όχι µόνο στο σινεµά αλλά και στη λογοτεχνία, φτάνοντας πίσω µέχρι την αρχαία τραγωδία. Καµία έκπληξη λοιπόν δεν αποτελεί το γεγονός πως τα κινηµατογραφικά στούντιο καταπιάστηκαν µε βιογραφίες µεγάλων _ ή όχι και τόσο «µεγάλων» _ πολιτικών: το θέµα έχει ψωµί, δηλαδή χρήµα.

Πόσο κόστισε η «Βασίλισσα» του Στίβεν Φρίαρς; 20 εκατοµµύρια δολάρια. Πόσα απέφερε στο ταµείο; Εκατόν είκοσι _ και κάτι ψιλά _ παρακαλώ. Πόσο κόστισε ο «Λόγος του βασιλιά»; 15 εκατοµµύρια δολάρια. Πόσα έχει τσεπώσει µέχρι στιγµής; Πάνω από διακόσια, και η πορεία του ενδέχεται να εκτιναχθεί σε δυσθεώρητα ύψη µετά τις αναµενόµενες βραβεύσεις! Και µια και µιλήσαµε για βραβεία, ας µην ξεχνάµε πως το «The Queen» χάρισε ένα Οσκαρ στην Ελεν Μίρεν ενώ το «King’s Speech» αναµένεται να κάνει ακριβώς το ίδιο για τον Κόλιν Φερθ.

Γιατί, εκτός από τα στούντιο και τους παραγωγούς, υπάρχουν και οι ηθοποιοί. Μπορεί πλήθος σκηνοθετώννα έστησαν πολιτικές φυσιογνωµίες µπροστά από τον φακό, ήταν όµως οι πρωταγωνιστές των ταινιών αυτών που, ουσιαστικά, τις πήραν στους ώµους τους. Και οι πρωταγωνιστές µε τη σειρά τους «έπαιξαν» πότε µε την οµοιότητά τους µε το υπαρκτό πρόσωπο και πότε µε τις ίδιες τις ικανότητές τους (και σ’ αυτές των µακιγιέρ βεβαίως), µια και κάθε ψευδαίσθηση είναι πλέον δυνατή. Ενα γκριζάρισµα και µια πρόσθετη οδοντοστοιχία στον Τζον Τραβόλτα και ιδού ένας Μπιλ Κλίντον. Ενώ από την άλλη, ο Μπεν Κίνγκσλεϊ διέθετε µια τροµακτική οµοιότητα µε τον Μαχάτµα Γκάντι που «έσκιαζε» ακόµη και τους ντόπιους κοµπάρσους. Πότε όµως η ψευδαίσθηση είναι πιο πετυχηµένη; Μα όταν το βλέµµα πίσω από το (λίγο ή πολύ) make up διαθέτει τη δική του αλήθεια.

Ελα όµως που πολλές από τις περιπτώσεις που αναφέρουµε εδώ αφορούν προσωπικότητες άκρως αµφιλεγόµενες. Τι κρύβει το βλέµµα του ηµιπαράφρονα Ιντι Αµίν Νταντά, όπως τον ενσαρκώνει ο Φόρεστ Γουίτακερ στον «Τελευταίο βασιλιά της Σκωτίας», για παράδειγµα; Και τι αυτό της ΜέριλΣτριπως Μάργκαρετ Θάτσερ στη _ σχεδόν ανατριχιαστική _ φωτογραφία που κοσµεί το σηµερινό µας αφιέρωµα;

Να σηµειώσουµε τέλος πως αυτές τις µέρες βρίσκεται στα σκαριά και το φιλµάρισµα µιας βιογραφίας του Μπαράκ Οµπάµα, µε τον Ντένζελ Ουάσινγκτον στον ρόλο του αφροαµερικανού προέδρου των ΗΠΑ. Η «µηχανή», όπως βλέπετε, δεν «ξεκουράζεται» ποτέ.

Από τον Ρίγκαν ως πρόεδρο των ΗΠΑ µέχρι την Μέριλ Στριπ ως Μάργκαρετ Θάτσερ η ιστορία των σχέσεων πολιτικής και ηθοποιίας έχει πολλά κεφάλαια