Ποιος έφερε το ΔΝΤ στην Γιουροβιζιόνα;

Κοίτα να δεις που υπήρχαν τόσα κρυµµένα «βόρεια» ταλέντα ανάµεσά µας και δεν το ξέραµε. Χρειαζόταν να οργανωθεί πανδισκογραφικό (σε ευχαριστώ, ω εταιρεία) προσκλητήριο για να ανακαλύψουµε πόσοι Φινλανδοί, Νορβηγοί, Αγγλοι, Σουηδοί συνθέτες δρουν ανάµεσά µας.

Πάλι καλά που κάποια υποψήφια για την πολύφερνη Γιουροβιζιόνα τραγουδάκια έχουν και έλληνες δηµιουργούς όπως ο πολύ καλός νέος Γιάννης Χριστοδουλόπουλος µε την Ελεάνα Βραχάλη στο παράξενο (κι ελληνοπρεπές) ζεϊµπέκικο του Λούκα Γιώρκα (µε το ενδιαφέρον ρεφρενάκι «Την έχει η ψυχή µου τη φωτιά, τους φόβους όλους καίει µοναδικά»), τα Κόκκινα Χαλιά και οι Νίκος Τερζής – παλιά καραβάνα του γιουρολαϊκοποπκαιφεύγα – Βαγγέλης Κωνσταντινίδης.

Οχι ότι οι ξένοι δεν µπορεί να είναι καλύτεροι, ειδικά σ’ αυτό το µπλιαχ ποπ που τραγουδάνε οι (υποψήφιες) αοιδές και οι αοιδοί των δισκογραφικών, αλλά επειδή είναι σαν να πάθαµε – εκεί που στέλναµε το κάθε τυχάρπαστο σκυλάδικο της οκάς – ένα ΔΝΤ και στο γιουροβιζιονικό άσµα. Και δεν τους φτάνει η ξενοµανία ολκής στην ποπαδούρα, αντιγράφουν κιόλας ξένα τραγούδια, ακόµη και στους τίτλους (όπως το «The time is now» της Βαλαντωµένης που ω της σύµπτωσης κάτι θυµίζει – στον τίτλο µόνον; – από το οµώνυµο του Moloko και της Αΐσα Αλι ή το βαρετά επαναλαµβανόµενο, παρά την καλή φωνουλίτσα, της Νίκι Πόντε).

Στο άσµα βρήκαν να την κάνουν την ευρωπαϊκοποίηση οι δισκογραφικοί µουστερήδες; Και από τη σκυλαδούρα τόσων χρόνων να µας πάνε στην ξεφτιλοποπαδούρα made in ποιος ξέρει τι;

Δίχως ταυτότητα, δίχως ουσία, δίχως λόγο. Και κυρίως δίχως τίποτα το ελληνικό ούτε σαν ιδέα (πλην ενός). Ελεος…