Κόντρα στις προκαταλήψεις

«Είµαι µισή µπουκάλα. Με πιο µακριά πόδια δεν θα έκανα ποτέ ζωγραφική», συνήθιζε να λέει ο Τουλούζ-Λοτρέκ, ο γάλλος ζωγράφος που µετέτρεψε την αναπηρία του σε «ειδική δεξιότητα». Σαν κι αυτές που φωτίζουν 30 φιλµ απ’ όλο τον κόσµο στο αφιέρωµα «Ανατρέποντας προκαταλήψεις» στη Θεσσαλονίκη.

«Η αναπηρία αποτελεί και µπορεί νααποτελέσει κίνητρο δηµιουργίας» ισχυρίστηκαν και απέδειξαν µεσειρά στοιχείωναπό την παγκόσµια εµπειρία ειδικοί γιατροί, οι οποίοι µετείχαν σε πρόσφατη ηµερίδα στοΤελλόγλειο Ιδρυµα τουΑΠΘ µε αφορµήτη µεγάλη έκθεση έργωντου Τουλούζ-Λοτρέκ.

Το «παράδειγµα» του Τουλούζ-Λοτρέκ δεν είναι το µόνο. Ο κινηµατογράφος, και ειδικά τα ντοκιµαντέρ, έχουν να επιδείξουν δεκάδες ανάλογα παραδείγµατα στερεοτύπων, περιθωριοποίησης, φόβου αλλά και αποδοχής, ένταξης, αγάπης– αντιθέσεων πουσυνυπάρχουνόταν γίνεται λόγος γιαανθρώπους µε αναπτυξιακές και νοητικές δυσλειτουργίες, για ανθρώπους πουµάχονται για την υπεράσπιση των ξεχωριστών τους δεξιοτήτων, αλλά και για τον σεβασµό µας.

Με αφορµή τηνεπικείµενη διοργάνωση των παγκόσµιων αγώνων Special OlympicsAthens 2011, το13ο Φεστιβάλ Ντοκιµαντέρ Θεσσαλονίκης -Εικόνες του 21ου αιώνα πραγµατοποιεί µεγάλο αφιέρωµαµε τίτλο«Ετσι είµαι- Ανατρέποντας προκαταλήψεις».

Με 30ταινίες(µεταξύτων οποίων και τέσσεριςελληνικές)και ηµερίδα µε τη συµµετοχήσκηνοθετών, εκπροσώπων συλλόγων καιειδικών, µεθέµατα όπως ο αγώνας γιατα ανθρώπιναδικαιώµατα των ατόµων µε αναπτυξιακά και διανοητικά προβλήµατα, η ενσωµάτωση στο σχολείο, η αντιµετώπιση των προκαταλήψεων. «Οταν έχεις µια αναπηρία, οκόσµος θα σου πειπως δενκάνεις για τίποτα. Για µένα σηµασία έχει να πιάσουµε τον ταύρο απ’ τα κέρατα… Με το ταλέντο που ο Θεός µάς έχει δώσει. Για µένα, γελάει καλύτερα αυτόςπου γελάει τελευταίος. Κι αυτός είµαι εγώ», λέει ο νεαρός τυφλός Τέρι στην πολυβραβευµένη ταινία «Για µια φορά στη ζωή µου» (For once in my life) των Τζιµ Μπίγκαµ και Μαρκ Μούρµαν.

Ο Τέρι, εγκαταλειµµένος από τους γονείς του, είναι µέλος του συγκροτήµατος The spiritof goodwill band απότο Μαϊάµι τωνΗΠΑ, που αποτελείται από 28 τραγουδιστές και µουσικούς µε διάφορες νοητικές ή σωµατικές δυσλειτουργί ες,πολλοί από τουςοποίους έχουν χαρακτηριστεί ως µουσικέςιδιοφυΐες.

«Οι ίδιοι οι µουσικοί µού δίδαξαν πώς να τους διδάξω. Για παράδειγµα, ένας πήρε τα χέρια µου και τατοποθέτησε πάνω στα δικά του, γιατί αυτόςείναι ο τρόπος µε τον οποίο είναι σε θέση να µάθει. Μια µουγκή, η Ρίτα, µέλος τουσυγκροτήµατος, δεν µιλάει αλλά επιµένεινα µου τηλεφωνεί κάθε εβδοµάδα στο κινητό το βράδυ – µιαηµέρα πριν από την πρόβα µας – για να βεβαιωθεί ότι θα είµαι εκεί. Ακούω έναν υπόκωφο ήχο και τη διαβεβαιώνω πως θα τη δω αύριο στην πρόβα της µπάντας», λέει στην ταινία ο µουσικός διευθυντής τηςµπάντας ΧαβιέρΠένια.

INFO

13ο Φεστιβάλ Ντοκιµαντέρ Θεσσαλονίκης, 11-20 Μαρτίου