Επιστρέφει ο «Ταξιτζής» µε ψηφιακό λίφτινγκ

Η Μπερλινάλε υπό τη σκιά των Καννών.

Λογικό. Γιατί το 1976 ο (τότε) 34χρονος µικροσκοπικός Μάρτιν Σκορσέζε φεύγει από το φεστιβάλ των Καννών αγκαλιά µε τον Χρυσό Φοίνικα. Και γιατί αύριο (Πέµπτη) το γεγονός της φετινής Μπερλινάλε είναι η ολική επαναφορά του θρυλικού «Taxi driver» µε αναπαλαιωµένη digital τεχνική!

Η τριετία από το 1973 µέχρι το 1976 η πιο λαµπερή και τουσκηνοθέτη Μάρτιν Σκορσέζε και του Ρόµπερτ Ντε Νίρο. Αλησµόνητες στιγµές. Πρώταοι «Κακόφηµοιδρόµοι» (Mean Streets), το εφαλτήριο του 31χρονουΣκορσέζε και του κατά έναν χρόνο µικρότερού του Ρόµπερτ Ντε Νίρο.

Ολα αλλάζουν στην οπτική µε την έλευση του Νέου Αµερικανικού Κινηµατογράφου και των λεγόµενων «επαναστατών» αυτού (Κόπολα, Φρίντκιν, Σπίλµπεργκ, Λούκας και λοιπών). Το 1974 ο Σκορσέζε επανέρχεται µε το «ΗΑλίκη δεν µένει πια εδώ» και πρωταγωνίστρια την Ελεν Μπέρνστιν. Την ίδια χρονιά ο ΝτεΝίρο στον «Νονό 2». Τροµερό σάλτο. Και το 1976 ο απόλυτος θρίαµβος µε τον «Ταξιτζή». Ο οποίος λαµβάνει τέσσερις υποψηφιότητες Οσκαρ:

Καλύτερης ταινίας, Α’ ανδρικού ρόλου(Ντε Νίρο), Β’ γυναικείου για τη 14χρονη πρωτοεµφανιζόµενη Τζόντι Φόστερκαι µουσικής για τον Μπέρναρντ Χέρµαν, τον αυτοκόλλητο συνεργάτη του Αλφρεντ Χίτσκοκ.

Τελικά οι ακαδηµαϊκοί δείλιασαν, κοινώς τα ‘καναν πάνω τους και το µεγιστοτεράστιο αυτό αουτσάιντερ δεν πήρε τίποτα. Those were the days. Ολα αυτά και άλλα πολλά περιµένουν ν’ ακούσουν και να απαθανατίσουν µε τα πόδια στο τσιγκέλι τα Media της Μπερλινάλε. Μέχρι εκείνη τη στιγµή, δύο τα γεγονότα από τη χτεσινή µέρα:

Το πρώτο το Ιράν. Υπό τη σκιά του φυλακισµένου Τζαφάρ Παναχί. Γύρω από το στρογγυλό τραπέζι της Κριτικής Επιτροπής µε πρόεδρο την Ιζαµπέλα Ροσελίνι (κοντάστα εξήντα να ‘ναι καλά) υπάρχει συµβολικά µια άδεια πολυθρόνα µε το όνοµα «Τζαφάρ Παναχί». Ενα από τα θύµατα των αγιατολάχ.

Τον εκπροσώπησε µε τονκαλύτερο τρόπο ο εκλεκτός συνάδελφός του Ασγκάρ Φαρχαντί που το 2009 µε το αριστούργηµά του «Τι απέγινε η Ελι» έφυγε από την Μπερλινάλεµε την Ασηµένια Αρκούδα για την καλύτερη σκηνοθεσία. Και λίγο ήταν. Τώρα λοιπόνεπανέρχεται µ’ ένα ακόµα καλύτερο φιλµ. Ετσι τουλάχιστον ισχυρίζονται οι ψίθυροι και ο θαυµασµός των κριτικών και του κοινού. Λέγεται «Jodaeiye Nader az Simin» που πάει να πει «Ο χωρισµός του Ναντέρ και τηςΣιµίν». Μια οικογενειακή τραγωδία σε στυλθρίλερ. Μέχρι στιγµής το φαβορί για τη Χρυσή Αρκούδα. Κάτι η φυλάκιση του Παναχί, κάτι η ταινία, το «αιχµάλωτο» και ταλαίπωρο κινηµατογραφικό Ιράν θα δαφνοστεφανωθεί.

Από πίσω η Ουγγαρία και ο Μπέλα Ατάρ µε το «A Torino Lo», δηλαδή «Το άλογοαπό το Τορίνο». Μια ξεχασµένη ιστορία µε αόρατη αναφορά στον σπουδαίο γερµανό φιλόσοφο Φρίντριχ Βίλχελµ Νίτσε (1844-1900). Οπου σε µια επίσκεψή του στο Τορίνοόταν είδε να κλαίει ένα άλογο, από το σοκ λιποθύµησε. Ο Μπέλα Ταρ είναι πασίγνωστος στουςσκληροπυρηνικούς σινεφίλ από την ιδιαίτερη, αργόσυρτη πλην άκρως ενδιαφέρουσα ταινία του «Οι αρµονίες του Werckmeister» και του 2000.

Ιδια αισθητική γραµµή και στο «Τορίνο». Οπου επί δυόµισι ασπρόµαυρες ώρες, ο θεατής παρακολουθεί εφτά µέρες από τη ζωή αγροτών στο Τορίνο του 1955.Η ακινησία, ακόµα και της αναπνοής, παραπέµπει στην ηθική – κατά τον ούγγρο σκηνοθέτη– παρακµή. Η φωτογραφία εντυπωσιακή. Κάτι µεταξύ Αϊζενστάιν και Μουρνάου.

Α, ξέχασα τα Shooting Stars, δηλαδήµερικά νέα ταλέντα από αρκετές ευρωπαϊκές χώρες. Φωτογραφήθηκαν όλοι µαζί παρέα µε τον Ρέιφ Φάινς. Μερικά απ’ αυτά τα κορίτσια και τα αγόρια από Σουηδία, Ιρλανδία, Γερµανία, Κροατία, Αλβανία, Αγγλία, Ολλανδία, Ισπανία και ∆ανία θα τα δούµε και θα τα χειροκροτήσουµε για τις συναρπαστικές τους ερµηνείες σε επερχόµενες ευρωπαϊκές αλλά και αµερικανικές ταινίες.