Αστυνόµευση του καπνίσµατος

Χρήστος Χριστοδουλόπουλος ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΜΕΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ Στην περίπτωση της απαγόρευσης του καπνίσµατος στους δηµόσιους χώρους, αναδεικνύεται για ακόµα µια φορά η µεγάλη πληγή της δηµόσιας ζωής. Η µη εφαρµογή των νόµων, από τους φορείς που έχουν την υποχρέωση. Κάθε δήµος και κρατίδιο, χωρίς κανένα έλεγχο και κύρωση, επιλέγει αν θα εφαρµόσει την αστυνόµευση του καπνίσµατος. Οπως και για την κατάληψη πεζοδροµίων, την παράνοµη στάθµευση κ.λπ.

Αρχίζοντας από κάποιον αδιάφορο, πολιτικάντη δήµαρχο και φτάνοντας σε κάποιους αργόµισθους και, ίσως, όχι εντελώς αδιάφθορους υπάλληλους. Γιατί οι διάφορες υπηρεσίες αστυνόµευσης δεν κάνουν τη δουλειά τους αυτεπάγγελτα, ελέγχοντας κατά τη διάρκεια του ωραρίου τους συνεχώς για διάφορες παραβάσεις; Δεν πληρώνονται γι’ αυτό από εµάς, τους εναποµείναντες φορολογουµένους; Σε έναν δήµο, όπου παντού καπνίζουν άφοβα µε τασάκια, γιατί πρέπει να ταπεινώνοµαι ο φορολογούµενος πολίτης να καταγγείλω στη Δηµοτική Αστυνοµία µια καφετέρια συγκεκριµένη, όπου πήγα για καφέ και βγήκα καπνισµένος; Για να µου απαντήσουν αθώα και ανήξερα ότι θα το κοιτάξουν; Μάτια έχουν, αν ήταν να το κοιτάξουν. Κάτι άλλο συµβαίνει προφανώς. Από αργοµισθία έως και συνενοχή. Προτιµάτε κάτι από τα δύο;

Ο µέσος πολίτης τα βλέπει όλα αυτά και όσο συµβιβασµένος κι αν είναι µε την παθητικότητα και τη διαφθορά, αγανακτεί, απελπίζεται και τελικά δεν του µένει άλλο παρά να ονειρεύεται. Οτι, ίσως κάποτε, κάποιος πολιτικός µε ισχυρή θέση θα είναι διαφορετικόςαπό τους συνήθεις που σφυρίζουν αδιάφορα, βολεύοντας τους δικούς τους και µεγαλώνοντας την περιουσία τους. Εάν ενδιαφέρει η διαφάνεια και η εξυγίανση του κρατικού µηχανισµού, υπάρχει ένας αποτελεσµατικός και απλός τρόπος. Ελεγχος και καταλογισµός ευθυνών σε φορείς αλλά και συγκεκριµένα πρόσωπα και τιµωρία.Από στέρηση µισθού, έως διαθεσιµότητα και απόλυση, έως και κατάσχεση περιουσίας, ανάλογα µε το είδος και το µέγεθος της µη εκτέλεσης καθήκοντος.