Πάλι ανακαλύπτουµε την πυρίτιδα

Σκάνδαλο! Σκάνδαλο! Οι ήχοι των γιουροβιζιονικών τυµπάνων άρχισαν να ηχούν ενθουσιωδώς µόλις η ΕΡΤ δηµοσιοποίησε τα 6 τραγούδια που θα διαγωνιστούν για το γιουροβιζιονικό χρίσµα
Με το που δόθηκε το σύνθηµα άρχισε το φετινό σόουτηςγιουροβιζιονικής εθνικήςαφασίας από πάνελ σε πάνελ τηςτηλεόρασης τωνσκανδαλοθηρικώναπολαύσεων, µε το Starβέβαια να οδηγεί άριστα την κούρσα.

Το τραγούδιτων Τριµητόνιοθυµίζει τοπερσινόγαλλικόσουξέ «Toi – moi»και όχι µόνο,η έρευνα καιοισυγκρίσειςέφτασαν σεµεγάλοβάθοςαποδεικνύοντας σπουδαίοντετεκτιβικότάλαντο. Το«Come withme» που ερµηνεύουνταΚόκκιναΧαλιά, µε ροκήχους, θυµίζειτην τουρκική συµµετοχήστηΓιουροβίζιον του 2007 και η µπαλάντα της Βαλάντως θυµίζειλίγο από«My hart go on» απότην ταινία «Τιτανικός», λίγοAerosmithκαιλίγο από τη γιουροβιζιονικήσυµµετοχή της Ιρλανδίαςτου 2009. Της Αντιγόνηςτοτραγούδιθυµίζει κάτι απόΑνι Λόρακκαι Παπαρίζου «My number one» και της Νίκης Πόντε έναν συνδυασµόαπό Μπόνι Τάιλερ καιάλλα παροµοίου είδους ποπ σουξέ.

Σε όλο αυτόµπορούµενα διαπιστώσουµε άριστηερευνητική εργασία καιµιαθαυµάσιαευκαιρία ναεντρυφήσειτογιουροβιζιονικό πλήθοςστην ιστορία της µουσικής, καιδη τηςεµπορικής. Θαµπορούσεναπροχωρήσει ακόµηπερισσότεροη έρευνακαιναβρειπαρόµοιες οµοιότητες από σουξέ σε σουξέ, όπως σε ποιους ήχους «πάτησε» το τραγούδι της Λόρακ που πήγε στη Γιουροβίζιον, αλλά καιη εγχώρια πρωτιά της Παπαρίζου – ή αυτό είναι ταµπού;– και πάει λέγοντας.

Ηαλήθεια είναιότι η«αθωότητα» παράγειάφθονοτηλεοπτικό θέαµα.Γιατί µπορείαπό την εποχή τηςΒιοµηχανικής Επανάστασης νααποτελεί κοινότόπο ότι βιοµηχανία και πρωτοτυπία είναι έννοιεςασυµβίβαστες καιη Γιουροβίζιον δεν ήτανποτέ τίποτε άλλο από µια µεγάλη τηλεοπτική γιορτή της µουσικής βιοµηχανίας, κάτι τέτοια όµως χαλάνε τα ωραία τηλεοπτικά στόρι.

Γεγονός είναιότι ηΓιουροβίζιον όχι µόνο δεν διαθέτει το οργανωτικό πλαίσιοπου θαδιευκολύνει τη µουσικήπρωτοτυπία νααναδειχθεί αλλάτην«αποστρέφεται». Τηλεόρασηείναι στοκάτω κάτω. Καιµάλιστα τοείδος της τηλεόρασης που έχει βρει τη «συνταγή» νααπευθύνεταισεένα εξαιρετικά ευρύτηλεοπτικό κοινό, καιαυτή δενείναι άλληαπό την «επανάληψη» και την «οµοιότητα».

Ακριβώς αυτά που λατρεύουν τα παιδιά. Και το γιουροβιζιονικό θέαµα αυτό καθαυτό,µε το αστείο κιτςτου,µετιςµικροεκπλήξεις του,τόσοόσονααφοµοιώνονται χωρίςνα σοκάρουν,µε τις «σεξουαλικές»πονηριέςτουή και χοντράδες του, είναι µια πρόσκληση στον παλιµπαιδισµό.

Αλλωστεοιµεγάλεςµουσικές πρωτοτυπίεςεντοπίζονταιγύρω στη δεκαετίατου ‘60,τότε που οι Μπιτλς και οι Ρόλινγκ Στόουνς ύφαιναν το µουσικόχαλί της κοσµογονίας ιδεώνκαινοοτροπιών. Ηδιερεύνησηνέωνµουσικών δρόµωνδενσταµάτησε, µόνο που γίνεταιόλο και πιοδύσκολα. Ηδιαφορά κάθεφορά, αυτή πουδιαχωρίζει ένανδηµιουργό απόέναν ατάλαντοαντιγραφέα, είναιοτρόποςµετον οποίο συνδυάζει και αφοµοιώνει τοήδηγνωστόέχονταςαντιληφθεί τις ανάγκες της εποχής του πριν ακόµηκαι εκείνητις διαπιστώσει. Οπως ο ΜάνοςΧατζιδάκις πουκατάφερε νασιγοµουρµουρίζουν κοµµάτια κλασικής µουσικής οι γειτονιές του ‘60 καθώς τα ‘χε αφοµοιώσειστη µουσική τουεπενδύονταςέξοχους στίχους.

Οσο για τις γιουροβιζιονικές συµµετοχές δενκρίνονταιγιατην πρωτοτυπίατουςαλλάγιατην ικανότητατουτραγουδιούνα «αφηγηθεί» τηστιγµή, µίαµόνο αρκεί, του κοινού που το ακούει.