Ψιλοπανικός στις αγορές

ΤΑ ΚΛΙΣΕ περί οικονοµικής επιστήµης και οικονοµολόγων – ρωτάς πέντε, παίρνεις έξι απαντήσεις – είναι πολλά και γνωστά. Εξ ου και είναι πολλές οι ιδέες που ακούγονται για το πώς θα βρεθεί λύση στο πρόβληµα του ελληνικού χρέους. ∆εν θα είναι αναδιάρθρωση όπως µε κάθε ευκαιρία δηλώνει ο Γιώργος Παπανδρέου. Στο κάτω κάτω υπάρχει η οικογενειακή παράδοση τού «οι βάσεις φεύγουν» από τη δεκαετία του ’80.

ΠΑΡ’ ΟΛΑ αυτά, το κύριο ζήτηµα στο θέµα του χειρισµού του ελληνικού χρέους δεν είναι οικονοµικό. Είναι νοµικό. Πρέπει να γίνει έτσι που, όπως εξηγεί κυβερνητικός παράγων, «να µην εµφανιστεί ένα δικηγορικό γραφείο από τη Νέα Υόρκη και να πει ότι πρόκειται για χρεοκοπία, αναλαµβάνοντας δράση στα δικαστήρια». Το θέµα δεν είναι αθώο. Ολοι αυτοί που έχουν σπεκουλάρει σε παράγωγα – τα περίφηµα ασφάλιστρα κινδύνου, γνωστά ως CDS – µόνο σε περίπτωση ελληνικής χρεοκοπίας παίρνουν τα λεφτά τους. Αλλιώς τα χάνουν.

ΕΠΙΣΗΜΑΙΝΩ ότι δεν παίζει κανείς τέτοια παράγωγα για µερικές χιλιάδες, αλλά για µερικές δεκάδες ή εκατοντάδες εκατοµµύρια δολάρια. Το να πάρεις τέτοια θέση και να την κρατήσεις κοστίζει. Τα συµπεράσµατα είναι προφανή. Πάντως, ο προαναφερθείς κυβερνητικός παράγων προσθέτει ότι «η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα που κοιτάει από νοµικής πλευράς το να επαναγοράσουµε εµείς το χρέος µας δεν βλέπει πρόβληµα».

ΟΛΑ ΑΥΤΑ δεν είναι άσχετα µε έναν ψιλοπανικό που έχει πέσει στις αγορές, που «σπάνε» άρον άρον οι θέσεις όσων έπαιζαν πτώση του ευρώ.