Προσκήνιο

n Ηταν, οµολογώ, ένα καλαίσθητο θέαµα καθόλου φτηνιάρικο ή χυδαίο.

Αλλά δεν κατάλαβα το λόγο που παρουσιάστηκε «Ο εραστής της Λαίδης Τσάτερλι» του Λόρενς στον «Ορφέα». Και η διασκευή για το θέατρο του Χάρη Βορκά είχε πολλές αδυναµίες και τηλεοπτικές ευκολίες και η σκηνοθεσία του ήταν προβληµατική, µε τους µάλλον αδύναµους ηθοποιούς εντελώς ακαθοδήγητους. Η Κατερίνα ∆ιδασκάλου και, κυρίως, η Αννυ Λούλου και ο Μπάµπης Χατζηδάκης έµοιαζαν να µην έχουν πειστεί και κατέφευγαν σε µία ψεύτικη υποκριτική. Ο Ιωσήφ Πολυζωίδης, καλός ηθοποιός, µε την εµφάνιση αλλά χωρίς την τραχύτητα που νοµίζω απαιτεί ο ρόλος, ήταν ο πιο συµπαθής της παράστασης.

n Μέσα από αµιγώς ορθόδοξο κοµµουνιστικό πρίσµα έχει ανεβάσει στην Θεσσαλονίκη, στο ΚΘΒΕ (θέατρο Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών) ο Κώστας Καζάκος το κάπως «δύσκαµπτο» έργο του Μπρεχτ «Ο κύριος Πούντιλα κι ο δούλος του ο Μάτι» αγνοώντας τη διαλεκτική. Η µπρεχτική θεωρία όµως στην πράξη µπάζει τόσο που όλα είναι θεµιτά ακόµα και όταν η ειρωνεία γίνεται χοντρό χιούµορ.

Το αποτέλεσµα έχει σηµασία. Και το παραστασιακό αποτέλεσµα εδώ έχει πολλά θετικά στοιχεία. Με ου σιαστικότερα τη µουσική του ∆ιονύση Τσακνή – στην καλύτερη ίσως στιγµή του στο θέατρο – και τα έξοχα διδαγµένα από τον Νίκο Βουδούρη τραγούδια του, τα σκηνικά και τα περισσότερα κοστούµια του Κώστα Παππά και τις ερµηνείες µερικών από τους δεύτερους ρόλους – Αλέξανδρος Μούκανος, Κατερίνα Γιαµαλή… Εξαίρετη η σκηνή µε τις τέσσερις «αρραβωνιαστικιές» – Στέλλα Ράπτη, Ελίνα Μάλαµα, ∆ήµητρα Λαρεντζάκη, Αναστασία Κατσιναβάκη η µία καλύτερη από την άλλη –, πολύ αµήχανη έως κακοστηµένη, αντίθετα, η σκηνή του γλεντιού. Ο Κώστας Καζάκος – Πούντιλα έχει µέγεθος σπάνιο αλλά του λείπουν οι αποχρώσεις. Πολύ συγκρατηµένος έως άχρωµος ο Θόδωρος Γράµψας – Μάτι.