ΣΑΝ ΕΝΑ ΑΝΤΙΒΙΟΤΙΚΟ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΜΑΣ

Για να στηθεί κάτι καλό και ωφέλιμο, να τραβήξει μπροστά και να συντηρηθεί, δεν πρέπει να μας ενδιαφέρει ο κακοφορμισμένος εγωισμός μας αλλά το όραμα. Χωρίς όραμα είμαστε σαν ξεκουρδισμένα ανθρωπάκια που κάνουν κύκλους πάνω στο τραπέζι και δεν περιμένουν τίποτε άλλο παρά μόνο την πτώση τους πάνω στο πάτωμα. Αυτά όλα προσπαθεί να φωτίσει με το βιβλίο του ο Χ. Μουτσόπουλος αναφερόμενος στην περιπέτεια της ιατρικής στον τόπο μας. Είναι κάτι σαν αντιβιοτικό των ημερών μας. Για τις ζωές μας πρόκειται και για τη θεραπεία μας. Αυτό που όλοι έχουμε συνηθίσει και έχουμε βολευτεί μέσα του το αναγνωρίζει σαν αρρώστια και είναι σαν να μας καλεί με τη δύναμη του λόγου του να θεραπευτούμε από την αρρώστια. Τα ίδια συμβαίνουν παντού, και στη λογοτεχνία, και στο θέατρο, και στις διοικητικές υπηρεσίες, και στην παιδεία, και στις σχέσεις, και στην οικονομία, όλα ένας χαλασμός που τον χαιρόμαστε με μάτια έκπληκτα.

Ο Χ. Μουτσόπουλος τα κατάφερε, δημιούργησε δύο οάσεις ιατρικής επιστήμης μέσα σε μια απέραντη έρημο, αλλά φαίνεται ότι κάπου φοβάται ότι ο αρνητικός χώρος γύρω σιγά σιγά θα διαβρώσει το έργο της ζωής του. Κάπου πιστεύω ότι κι αυτός είναι ένας λόγος που έγραψε το βιβλίο αυτό. Επιθετικό βιβλίο, γραμμένο χωρίς προσωπικές προφυλάξεις, προσφέρει κάθαρση και γνώση. Μας εμβολιάζει, αξίζει να διαβαστεί.