Η εθνική μας αρρώστια

Ενα ιατρικό ανακοινωθέν έγραψε ο καθηγητής Ιατρικής Χαράλαμπος Μουτσόπουλος για την κυρίαρχη αρρώστια που χρόνια ταλανίζει τη χώρα και φρενάρει την πρόοδό της αλλά και για την κατάσταση του ασθενούς που προσπαθεί να επιζήσει στον τόπο μας.

Κάτι συμβαίνει στο ομαδικό υποσυνείδητο των συμπατριωτών, ένα είδος αδράνειας, ένα αόρατο χειρόφρενο αυτοκαταστροφής που δυσκολεύει και πολλές φορές καταστρέφει την προσπάθεια προς καθετί εύρυθμο, χρήσιμο και ωφέλιμο. Η απλή κοινή λογική αφοπλίζεται και ο νους παραδίδεται σε διαθέσεις ακινησίας και αντίδρασης σε καθετί που είναι φανερό ότι βοηθάει, ευκολύνει τη ζωή, την προφυλάσσει και εν τέλει την προστατεύει.

Ολα αυτά εκδηλώνονται με απερίγραπτες συμπεριφορές. Ανεξέλεγκτος εγωισμός που δεν δέχεται μύγα στο σπαθί του (καμία δηλαδή διάθεση συνεργασίας και συμμετοχής), ακατανίκητη έλξη σε καταστάσεις στασιμότητας όπου όλα ρέουν από συνήθεια χωρίς τη δίοδο κάποιας εξέλιξης, εκτινάξεις προς το παράλογο όπου νομιμοποιούνται συμπεριφορές λούφας και τείνουν να γίνουν στάσεις ζωής κ.ο.κ.

Μα, κύριοι, εδώ πρόκειται για την ιατρική επιστήμη, πρόκειται δηλαδή για ζήτημα ζωής ή θανάτου, αυτά τα φαινόμενα δεν συγχωρούνται. Και όμως είναι ένας δράκος που ποτέ δεν πεθαίνει, μια ασθένεια που ποτέ δεν θεραπεύεται. Ο κύριος Μουτσόπουλος είναι ένας άνθρωπος ταγμένος στην επιστήμη του, αυτό έχει αποδείξει το ερευνητικό του έργο στο εξωτερικό και η μέχρι τώρα επιτυχημένη πορεία του στο Πανεπιστήμιο των Ιωαννίνων αλλά και στο Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών. Σε αυτό το βιβλίο του με γλώσσα σταθερή, καθαρή και άμεση που δεν καμώνεται τίποτα, μας περιγράφει τις μάχες που έδωσε για να στήσει και να περιχαρακώσει το έργο του. Προσπάθησε να φέρει δίπλα του τους καλύτερους από τις τέσσερις άκρες του κόσμου για να στελεχώσει τα τμήματά του. Στις περισσότερες περιπτώσεις το κατάφερε, σε πολλές όμως περιπτώσεις παρεισέφρησαν όλοι οι κακοί δαίμονες της σύγχρονης νεοελληνικής ζωής.

Χαρακτηριστικές περιπτώσεις είναι η σύζυγος ιατρού, ικανού επιστήμονος που ηρνήθη να εγκατασταθεί μετά της οικογενείας της στην επαρχιακή πόλη όπου βρίσκεται το πανεπιστήμιο διότι ισχυρίζετο ότι «η πόλις αυτή δεν διέθετε μεγάλα πολυκαταστήματα για να περνά τις ελεύθερες ώρες της». Τέτοιος ανεύθυνος και ανυποψίαστος κυνισμός. Αλλη περίπτωση η παρενόχληση ισχυρού πολιτευτού που ζήτησε από τον καθηγητή ως χάρη να μην εντάξει νεαρό ιατρό στο τμήμα του διότι είχε μάθει ότι η κλινική τού κυρίου Μουτσόπουλου είναι πολύ απαιτητική. Ηθελε δηλαδή ο προστατευόμενός του να μη γίνει ικανός ιατρός αλλά μια ολόκληρη ζωή να μάθει να μιμείται τον ιατρό, να λουφάρει δηλαδή παίζοντας με τις ζωές των ασθενών για να μη χαλάσει η ζαχαρένια του.

Ανέφερα αυτά τα παραδείγματα διότι θέλω να προσεγγίσω και να αναλύσω περισσότερο αυτές τις συμπεριφορές που αποτελούν συμπτώματα της περίφημης αυτής εθνικής ασθένειάς μας. Είναι δηλαδή σαν οι περισσότεροι να επιδιώκουν συμμετοχή στο σύγχρονο γίγνεσθαι αλλά όταν έρχεται η ώρα να καταβάλουν το αντίτιμο αρχίζουν να δυστροπούν, να αδιαφορούν, να πολιτικοποιούνται με την κακή σημασία της λέξεως, να συνωμοτούν, να αδρανούν και γενικώς να φρενάρουν και πολλές φορές να καταστρέφουν κάθε προσπάθεια που ξεκινά για το καλύτερο. Είναι δηλαδή σαν οι περισσότεροι να πιστεύουν ότι τα πράγματα χαρίζονται, ξυπνάς δηλαδή ένα πρωί και είσαι αυτό που ονειρευόσουν να είσαι. Αρνούνται δηλαδή να καταλάβουν ότι τα πάντα κατακτώνται με αυτοθυσία. Γι΄ αυτό συμβαίνουν όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Δυσφορία, σύγχυση, καταστροφές, στάσιμες καταστάσεις που σήπονται καθημερινώς. Γι΄ αυτό βολευόμαστε στην αθλιότητα.