Νέοι, δραπέτες, αντισημίτες

Οι αδιαπραγμάτευτες αρετές των ληστών εντοπίζονται γεωγραφικά στις παραδοσιακές κοινωνίες της υπαίθρου, οι οποίες αντιστέκονται στην «επεκτατική ισχύ μιας εξωτερικής εξουσίας», όπως επισημαίνει ο Χόμπσμπομ. Ακροβολισμένοι στα δάση, όπου το χέρι του νόμου δεν μπορεί να φτάσει, οι ληστές εκμεταλλεύονται τις χαλαρές δομές της εξουσίας.

Ο πραγματικός Δον Χοσέ της «Κάρμεν» ανοίγει παράνομη περπατησιά στα 18 του. Στις αγροτικές κοινωνίες η νιότη είναι περίοδος ανεξαρτησίας και μία μεγάλη δεξαμενή απ΄ την οποία οι παράνομοι αντλούν συντρόφους. Η άλλη πηγή είναι όσοι δεν μπορούν να αντισταθούν στις φυγόκεντρες δυνάμεις που τους στέλνουν στο περιθώριο. Φυγάδες δουλοπάροικοι, χρεοκοπημένοι ελεύθεροι, δραπέτες απ΄ τη φυλακή, τις ιερατικές σχολές, τον στρατό ή το ναυτικό και λιποτάκτες είναι οι καλύτερες συστάσεις για τους συμμορίτες στη Νότια Ιταλία μετά το 1860 ή τη Βολιβία το 1929.

Η ανθρωπογεωγραφία των «Ληστών» συμπληρώνεται με δύο ακόμη τύπους: τους ξεπεσμένους αριστοκράτες της υπαίθρου (ληστές βαρόνοι) και τους κοινούς κακοποιούς. Η καχυποψία των πρώτων για τους «άλλους» (με εξαίρεση τα Βαλκάνια, οι περισσότεροι ληστές της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης είναι αντισημίτες) και η τάση εξιδανίκευσης για τα τροχισμένα μαχαίρια των τελευταίων τους απέδωσαν τα γνωρίσματα Ρομπέν των Δασών.