Οι ευθύνες των πολιτών

Ε. Ευαγγελίδης
ΝΕΑ ΙΩΝΙΑ
Σε άρθροτης στηνεφηµερίδασας η Ελίζα Παπαδάκη µε τίτλο «Αµύνεσθαι περί πάρτης» καιυπότιτλο «Η ελληνική κοινωνία δεν νοιάζεται για το δηµόσιο συµφέρον», αναφέρεται στην κρίση που περνάµε, κοινωνική και οικονοµική. Οι τίτλοι αποδίδουν την πραγµατικότητα. Πιστεύω όµως ότι θα ήταν πληρέστεροι αν περιείχαν και το πολιτικό σύστηµαστο σύνολό του. Γιατί είναι γεγονός ότι οι διαχειριστές τηςεξουσίας για πολλές δεκαετίες εργάζονται για την«πάρτη» τους κυρίως. Και ο Πρόεδρος της ∆ηµοκρατίας προς τιµήν του, έχει αναγνωρίσει σεδηµόσιες δηλώσεις του ότι ηπρώτη ευθύνη για τησηµερινή κρίσηανήκει στηνπολιτική τάξη, η οποία νοµοθετεί,ασκεί την εκτελεστική εξουσία και παραδειγµατίζει µετην εν γένει συµπεριφορά της τους πολίτες. Το µερίδιό τους στη συνολική ευθύνη έχουν και η δικαστική εξουσία, καθώς και η δηµόσια διοίκηση.

Για τις παραπάνω ευθύνες του πολιτικού, διοικητικού και δικαστικού συστήµατος, έχουν γραφεί πολλά και θα ήταν άσκοπες οι επαναλήψεις. Θα ήταν άδικο όµως αν βγάζαµε έξω από τις ευθύνες και την κοινωνία στο σύνολό της. Τα ρουσφέτια των πολιτικών, οι µηνόµιµοι διορισµοί και οι οποιεσδήποτε πολιτικές άνισηςµεταχείρισης, βόλευαν και εξυπηρετούσαν ένα µέρος των πολιτών, είτε µικρότερο είτε µεγαλύτερο κάθε φορά. Το µεγαλύτερο ποσοστό στο δηµόσιο χρέος και στο έλλειµµα προκάλεσε η µεγάλη καιη αδιάκοπηφοροδιαφυγή. Είναι γνωστό ότι το 60% των ελλήνων πολιτών, όπως τα σχετικά στοιχεία δηµοσιεύθηκαν, δεν πλήρωσε για άµεσο φόρο ούτε ένα ευρώ, διότι είτε δεν υπέβαλε δήλωση είτε υπέβαλε δηλώσεις µε εισόδηµα κάτω τουφορολογικού ορίου. Αλλά και το υπόλοιπο 40% των πολιτών, µε εξαίρεση του µισθωτούς και τους συνταξιούχους, για τις συντάξεις και τους µισθούς δήλωνε ποσά κατά βούληση(κατά µέσοόρο ετησίως από 12.000 έως 15.000 ευρώ).

Με αυτόν τον τρόπο η συντριπτική πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας συνέβαλε στις υποχρεώσεις της. Αλλά και όσοι πολίτες δεν είχαν υποχρέωση καταβολής άµεσων φόρων συνέβαλανάλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο στη φοροκλοπή, όταν δεν αξίωναν να λάβουν τις σχετικές αποδείξεις όταναγόραζαν διάφορα είδη ή δέχονταν υπηρεσίες.Εποµένως, όλοι µας, σε οποιαδήποτε από τις παραπάνω κατηγορίες κι αν ανήκει ο καθένας, πριν υψώσουµε το δάκτυλο ή τηφωνή µας για την εύκολη κριτικήγια τους άλλους, πρέπει να ρωτήσουµε τη συνείδησή µας αν είµαστε εντάξειµε τις υποχρεώσεις µας. Ο αείµνηστος πρόεδρος Κένεντι έλεγε ότι ο πολίτης δεν πρέπει πάντα να ρωτά τι θα του δώσει το κράτος, αλλά και τι πρέπει εκείνος για να προσφέρει στοκράτος.