Οι άδειες των φαρµακείων

Καίτη Τριανταφύλλου
Ν. ΦΑΛΗΡΟ
Η πρόταση για την παράδοση της άδειας τού υπό συνταξιοδότηση φαρµακοποιού στη νοµαρχία αρµόζει σε σοβαρά κράτη, όπου λειτουργούν οι θεσµοί και τα πολιτικά πρόσωπα δεν είναι όµηροι των συντεχνιών και των συνδικαλιστών. Η άσκηση του επαγγέλµατος του φαρµακοποιού σε φαρµακείο αποτελεί κλειστό επάγγελµα. Αν κάποιος «άστεγος» φαρµακοποιός θελήσει στην Ελλάδα να στεγαστεί – ανοίξει φαρµακείο – δεν µπορεί, καθώς ο εκάστοτε και κατά τόπους φαρµακευτικός σύλλογος δεν αδειοδοτεί για ίδρυση φαρµακείου.

Ως εκ τούτου θα πρέπει να ψάξει για τον υπό συνταξιοδότηση φαρµακοποιό ο οποίος να είναιάτεκνος ή τα τέκνα του ναασκούν άλλο επάγγελµα, να τουπληρώσει ένα ποσό το οποίο αρχίζει κατά µέσο όρο από 300.000 και φτάνει αναλόγως «το πόστο» έως και 1 εκατοµµύριο ευρώ. Αυτό το ποσόν δεν δίνεται γιατο εµπόρευµα ή για την πελατεία, δίνεται «µαύρο» για να µπορέσει ο νέος φαρµακοποιός να λάβει την άδεια ίδρυσης από τον φαρµακευτικό σύλλογο µια που η νοµοθεσία θέτει πληθυσµιακούς περιορισµούς.

Πρακτικά ο νέος φαρµακοποιός δίνει χρήµατα για να αγοράσει µία άδεια την οποία έχει ήδη επισήµως κατοχυρώσει µε εξετάσεις από το υπουργείο Υγείας. Αντιλαµβάνεστε λοιπόν ότι στην Ελλάδα όπου υπάρχουν ακόµη οι καλά βολεµένες κάστες και τα ισνάφια (σινάφια) δεν λέγονται όλες οι αλήθειες, περισσότερο δε σοβαρές προτάσεις που γεννούν θεσµούς σαν αυτή περί παράδοσης της άδειας, µάλλον στο κενό θα πέσουν.