ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Χώροι ιεροί

Τη λέξη «άσυλο» την πρωτοέµαθαστην «Παναγία των Παρισίων» στα «Κλασσικά Εικονογραφηµένα» . Εκεί ο Κουασιµόδος κλέβει από την αγχόνητη λιπόθυµη ΕΣµεράλδακαι σκαρφαλώνει σαν πίθηκος στα καµπαναριά της εκκλησίας για νατη σώσει, φωνάζοντας «Ασυλο! Ασυλο!». Πιάνουν δυο σελίδες τα καρέ της ανάβασης µε µόνο αυτή τη λέξη στα συννεφάκια.

Πρώτα τηλέει οήρωας, µέχρι που καταλαβαίνει το πλήθοςαπό κάτωκαι επαναλαµβάνει: «Ασυλο! Ασυλο!». Ετσι σώζεται η όµορφη Τσιγγάνα. Είναι συγκλονισ τικό, σου εντυπώνει στο µυαλότη λέξη και την έννοια. Αργό τερα, στο µάθηµα της Ιστορίας µάθαµε πωςο στρατηγός Παυσανίας ζήτησε άσυλο σε ναό, όπου τον έκλεισαν και τον άφησαν να αργοπεθάνει χωρίς να παραβιάζουν το άσυλο, οι υποκριτές. Πλακάκια µε τον άγιο, από τότε.

Εν ολίγοις, οι ναοί είναι τα κατ’ εξοχήν άσυλα,οι χώροι πουδέχονται ικέτες, και είναι εντυπωσιακό πώς κανένας µέχρι τώρα δεν σκέφτηκε να δοκιµάσει τη δική τους αντοχή στην παρουσία αληθινών ικετών, όπως είναι σήµερα οι µετανάστες.Κανένας δεν προσπάθησε, τόσα χρόνια, να χρησιµοποιήσει σαν άσυλο τις εκκλησίες. Κι ας είναι τόσο πιο πολλές, και αποκεντρωµένες, σε κάθε πόλη και χωριό, σε κάθε γειτονιά, πολύ πιο πρακτικές από πανεπιστήµια.

Ισως απότην πολλήσυζήτηση της έννοιας του ασύλου στα πανεπιστήµια, και την πολύ παράξενη χρήση του, να σκέφτηκαν κάποιοιτην ταύτιση των λέξεων – τους αιτούντες πολιτικό άσυλοδηλαδή µε το πανεπιστηµιακό άσυλο,αλλά καιπάλι, δεν είναι παράξενο που ποτέ κανένας δεν σκέφτηκε τους άλλους, πιο φυσικούς χώρους του ασύλου; Εκτός αν, στο µυαλό των ανθρώπων που είχαν την ιδέα, οιεκκλησίεςείναι χώροι ιεροί που δεν µπορούµε νατους χρησιµοποιούµε παίζοντας µετις έννοιες και µε τις µοίρες ξένων ανθρώπων,έστω ικετών, τοπανεπιστήµιο όµως όχι.