Θέατρο, ζωντανή αλήθεια

Μπορεί το θέατρο να επηρεάσει την καθηµερινότητα των πολιτών, να ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων; Εν γένει το θέατρο θεωρείται ότι διδάσκει, πλουτίζει τη σκέψη, ανοίγει ορίζοντες, διαπλάθει συνειδήσεις, αµβλύνει την κρίση, ταξιδεύει νοερά τους θεατές σε χρόνους και χώρους άλλων εποχών, άλλων κοινωνικοπολιτικών ιστορικών καταστάσεων, µε κέντρο πάντα τον άνθρωπο, τις αγωνίες του σε ό,τι τον κατατρέχει, τον βασανίζει σε σχέση µε τα µεγάλα ερωτήµατα της ζωής, του θανάτου, των ποικίλων συναισθηµάτων προς συνανθρώπους, που τον ωθούν στην αντιµετώπισή τους. Σε καιρούς βέβαια καταπιεστικούς, λογοκρισίας, κατάλυσης ελευθεριών, έχει συµβεί το θέατρο να συνεγείρει, µε τον υπαινικτικό του λόγο, την ανάλογη σωµατική έκφραση και κίνηση των ηθοποιών, το οµαδικό θυµικό των θεατών σε πάµπολλες αντιδράσεις, γέλωτες, ακόµα και ξεσηκωµούς, παράδειγµα, περίοδος γερµανικής κατοχής και χούντας, ό,τι δηλαδή πιο επικίνδυνο για τους κρατούντες. Στη ∆ηµοκρατία της Καµτσάτκα της Ρωσικής Οµοσπονδίας, η παιδική παράσταση «Οι περιπέτειες της Σταχτοπούτας την Πρωτοχρονιά» απαγορεύτηκε διά ροπάλου πριν αλέκτορα των θεατών φωνήσαι, από τους τοπικούς εκπροσώπους του Κρεµλίνου διαβλέποντας «αντικαθεστωτικό δάκτυλο» στην απόφαση του Μεντβέντεφ να µειώσει τις ωρολογιακές ζώνες της Ρωσίας από έντεκα σε εννέα, ξεσηκώνοντας τους κατοίκους σε διαδηλώσεις µε το αίτηµα: «∆ώστε µας πίσω το φως» (δεν ξηµέρωνε πριν από τις 12 το µεσηµέρι), όταν ο πρίγκιπας γύρισε το ρολόι µία ώρα πίσω για να απολαύσει περισσότερο τη συντροφιά της Σταχτοπούτας.

Θέατρο για πάντα! Εκεί όπου το φανταστικό, δηµιουργικό ψέµα, ενδύεται τη µεγαλύτερη αλήθεια!