«Ο καθένας κουβαλάει το σακί του»

Εκτός από την αφηγηματική δεξιοτεχνία της συγγραφέως, συναρτημένη με την πικρόχολη ειρωνεία, υπάρχει ένα ακόμα βασικό γνώρισμα του μυθιστορήματος που απομακρύνει τον αναγνώστη από την υποψία ότι στο βιβλίο της Καρυστιάνη διαβάζει μια ιστορία που με την τραγικότητα και το βαρύ συγκινησιακό φορτίο της είναι τραβηγμένη από τα μαλλιά της ευπώλητης πεζογραφίας. Το γνώρισμα αυτό είναι ότι η αφηγούμενη ιστορία εγγράφεται σταθερά στον συλλογικό χωροχρόνο της. Ετσι, τα πολλά και προσεκτικά επιλεγμένα διάσπαρτα ίχνη του κοινωνικού και πολιτισμικού περιβάλλοντος στην Ελλάδα, ιδίως της δεκαετίας 1997-2007, κάνουν τα Σακιά ένα ακόμα καλό μυθιστόρημα που ανατέμνει την εποχή της όψιμης Μεταπολίτευσης. Η αφηγούμενη λοιπόν οικογενειακή τραγωδία λειτουργεί ως μικρογραφία ή παραδειγματική όψη της γενικότερης έκπτωσης αξιών, εκείνης που τρία χρόνια ύστερα από τη λήξη του χρόνου της ιστορίας στο μυθιστόρημα, φαίνεται να υπαινίσσεται η Καρυστιάνη, μας οδήγησε στη σημερινή ξεφτίλα.