Τα κλειστά επαγγέλµατα

Δρ Μ. Ευθυµιοπούλου
Στις 28 ∆εκεµβρίου, στα µέτρα για την απελευθέρωση των λεγόµενων «κλειστών» επαγγελµάτων, αντιπαρατέθηκαν στις σελίδες σας ο Κ. Χατζηµπίρος (καθ. ΕΜΠ), υπέρ της απελευθέρωσης και ο Στέλιος Μανουσάκης (πρόεδρος ∆ικηγορικού Συλλόγου Πειραιά), εναντίον της απελευθέρωσης.

Η άποψη του πρώτου, ανεξαρτήτως του αν συµφωνεί κανείς µαζί του, είναι σαφής και συγκεκριµένη, µε αποδεδειγµένη ιστορικότητα. Η άποψη του κ. Μανουσάκη µού προκάλεσε θυµό και µετά απορία για ποιον από τους κατωτέρω λόγους να θρηνήσω: 1) για την αδυναµία ενός έγκριτου (υποθέτω) νοµικού να αντιληφθεί την αντίφαση της πρότασης «συναισθανόµαστε απολύτως το πρόβληµατης χώρας µας και ξέρουµε ότι δεν είµαστε οι µόνοι θιγόµενοι… αλλά ως κλάδος είµαστε έτοιµοι να αντιδράσουµε σε µέτρα που θα µειώσουν την αξιοπρέπειά µας (sic)…» ή 2) για την αναγωγή σε αξία το να πονέσουν το κράτος µε τις κινητοποιήσεις τους.

Ανήκα επί 25ετία στο «κλειστό» κοµµάτι ενός «ανοιχτού» επαγγέλµατος.

Ηµουν γιατρός του ΕΣΥ και ως πολίτης αυτού του κράτους και παροιµιώδης «µέσος αναγνώστης» της εφηµερίδας σας, αντιδρώ ακόµη όταν υποτιµούν ή προσβάλλουν τη λογική µου.