Δάσκαλε που δίδασκες…

Εξόχως αποκαλυπτική η συνέντευξη του Θόδωρου Πάγκαλου στον Αλέξη Παπαχελά για τους «Νέους Φακέλους» (Σκάι, Δευτέρα, 23.00)

Οπαδός του προκλητικού και αγανακτισµένου λόγου, όπως έχει αποδείξει ότι είναι ο κ. Πάγκαλος, πρόσφερε µια συναρπαστική εικόνα της προσωπικής τουαντίληψης περί τουπολιτικού ήθους, υπέρ του οποίου άλλωστε έχει ο ίδιος αρχίσει εκστρατεία µεπροβοκατόρικες δηλώσεις περί «κοπριτών» που φόρτωσε στο ∆ηµόσιο το πελατειακό σύστηµα. Χάρηστις συστηµατικές και υποδειγµατικά λακωνικές ερωτήσεις του δηµοσιογράφουσχετικά µε όλα όσα ανέδειξαν τον κ. Πάγκαλο σε «µοχλό» πολιτικοµιντιακών εξελίξεων αυτές τις ηµέρες, αναδείχθηκεκαι πάλι εκείνη η σύγχυση µεταξύ «νόµιµου» και «ηθικού», µεταξύτου ήθους του δηµόσιου λόγου και της προσωπικής κρίσης που έχει επιβάλει στην πολιτική τούς όρους της επιθεώρησης (αποσπασµατικότητα, εξωφρενική διόγκωση της λεπτοµέρειας, ακατάσχετη, µικροαστική «ηθικολογία»).

Εξαρχής ο κ. Πάγκαλος εξήγησε εν συντοµία το ιδεολογικό του στίγµα, µε βάση το οποίο άσκησε τη σκληρή κριτική. Γιατί δεν υπάρχει πολιτικός, όπως είπε, που να µη θέλει να προσεταιρισθεί τους ψηφοφόρους, άρα η σχέση είναι στενή και η µίαπλευρά αντανακλά τα ήθη της άλλης. Εξοχη περιγραφή των συγκοινωνούντων δοχείων πολιτικής και κοινωνίας.

Στη συνέχεια ωστόσο, οι βασανιστικά επίµονες ερωτήσεις του δηµοσιογράφου οδηγούν στηναποκάλυψη της αντίφασης. Γιατί χρησιµοποίησε τον χαρακτηρισµό«κοπρίτες»; «Γιατί αν έλεγα απλώς ότι πρέπει να µειωθούν οι απολαβές των δηµοσίων υπαλλήλων και να περιοριστούν οι προσλήψεις κ.λπ. κ.λπ., ουδείς θα µας πρόσεχε». Χρησιµοποίησε την ισοπεδωτική εντύπωση που προκαλεί οκαταγγελτικός λόγος χάριν του «πολιτικώς ηθικού»; Μπέρδεµα.

«Απάνω τους Χάρι!» ούρλιαζαν τα πλήθη στον πρόεδρο Τρούµαν, ότανσυγκρουόταν µε πολιτικούς αντιπάλους του και εργατικά σωµατεία την εποχή που ευαγγελιζόταν ότι θαεξορθολογίσει τιµές και προµήθειες. Ολοι, ανεξαρτήτως της κοινωνικής τουςτάξης και του χαρακτήρα τους,απολαµβάνουν έναν πολιτικό καβγά, όπως το ροντέο και το µποξ, ανέλυε αργότερα ο µελετητής των φαινοµένων των αντιδράσεων του πλήθους Ντέιβιντ Ρίσµαν. Αυτό το στοιχείο της «λαϊκής απόλαυσης» βρίσκεται άλλωστε στον πυρήνα του µιντιακού κιτρινισµού (όπως άλλωστε και τηςπολιτικής «ηθικολογίας»). Ωστόσο καταγγέλλει τον«κιτρινισµό» εφηµερίδων ο κ. Πάγκαλος για τον τρόπο µε τον οποίο«έκοψαν» τις δηλώσεις του και τις χρησιµοποίησαν προκειµένου να τον «χτυπήσουν» και να διαµορφώσουν έναν αντιπολιτευτικό λόγο, χάρη στον οποίο άρχισαν «πολιτικές καριέρες».

Στο στόχαστρο του πολιτικού θα βρεθεί και πάλι µια µερίδα του Τύπου, πιο κάτω, όταν καλείται να απαντήσει στα δηµοσιεύµατα περί του πολυτελούς πρωτοχρονιάτικου δείπνου σε ακριβό ξενοδοχείο : «Πρόκειται για απόπειρα εξόντωσής µου από συγκεκριµένους ανθρώπους που διώκονται για διάφορες ύποπτες δοσοληψίες. Είναι το character assassination στο οποίο επιδίδεται µερίδα τουΤύπου και του οποίου στόχος τώρα είναι ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου. Πήγα απλώς σεένα δείπνο µε τα παιδιά µου, δεν θα δώσω λογαριασµό»… «∆έχοµαι µια αήθη επίθεση επειδή είµαι υπέρβαρος, δεν είµαι επειδή µε διασκεδάζειαλλά γιατί δεν µπορώ να κάνω αλλιώς».

Ποιος θα ισχυριστεί ότι δεν είναι ορθή η διάγνωση του φαινοµένου των µιντιακών στρεβλώσεων – άλλωστε ελάχιστοι του δίνουν άδικο για τις διαπιστώσεις του σχετικά µε τα ελαττώµατα του δηµόσιου βίου. Μόνο που εµφανίζεται να στηλιτεύει αυτό που και ο ίδιος τροφοδότησε µε τα περί «κοπριτών».Γιατί όσες εξαιρέσεις κι αν κάνει εκ των υστέρων, ουκ ολίγοι εκ των πολιτών σε αυτές τις αναστατωµένες εποχές δεν θα διστάσουν, ταλαιπωρηµένοι όχιαπό συναλλαγές µε το∆ηµόσιο, να δώσουν το ονοµατεπώνυµο του υπαλλήλου απέναντί τους στην «έννοια» του κοπρίτη,όπως τη διαµόρφωσε ο υπουργός της κυβέρνησης.

Καθώς εξελίσσεται η συνέντευξη, αναδύεται όλο και πιο ισχυρή εκείνη η σύγχυση προσωπικού και δηµόσιου που χάρη στο τηλεοπτικό τελετουργικό δίνει προς στιγµήν την ψευδαίσθηση της κυριαρχίας της προσωπικότητας αλλά την υποβάλλει στον σκληρό έλεγχο των ίδιων των επιχειρηµάτων της.

«Ουδέποτε έκανα ρουσφέτι. Οχι για λόγους αρετής. Αλλά δεν ήθελα να κάνω έτσι πολιτική. Αλλο αν στον ιδιωτικό τοµέα µού έλεγε ένας επιχειρηµατίας έχω 20 θέσεις ή να χρειαστεί να παρέµβω σε µια διένεξη ενός πολίτη µε το κράτος. Αυτό γιατί να µην το κάνω;».

Και εκείνο το «µαζί τα φάγαµε;»επανέρχεται ο δηµοσιογράφος. «Το είπα στο πλαίσιο ενός φαύλου πελατειακού συστήµατος… Για να µην ξανακάνουµε τα ίδια, γι’ αυτό το είπα».

Στον Ντέιβιντ Ρίσµαν καταφεύγουµε και πάλι για την ανάλυση της προσωπικότητας του πολιτικού που είναι οπαδός του λόγου της αγανάκτησης: «Ταπολιτικά του αισθήµατα υπερτερούν συχνά της πολιτικής του ευφυΐας και τον οδηγούν σε απερίσκεπτες σταυροφορίες». Γιατί η συνέντευξη ενός πολιτικού στην τηλεόραση παραµένει περισσότερο αποκαλυπτική της προσωπικότητάς του παρά των ιδεών του.

Θόδωρος Πάγκαλος:
«Δέχοµαι µια αήθη επίθεση επειδή είµαι υπέρβαρος, δεν είµαι επειδή µε διασκεδάζει αλλά γιατί δεν µπορώ να κάνω αλλιώς»