[AΝΑΛΩΣΙΜΑ] Αγαπηµένοι καπνιστές

Βραδιά εξόδου της πα­ρέας σε εστιατόριο. Πόσο πολύτιµες εί­ναι οι βραδιές εξόδου µε τους φίλους! Σαν αστρα­φτερές χάντρες περνάνε στην καθηµερινότητα και λάµπουν. Στο πρώτο τσιγά­ρο είµαστε ακόµα στα ορε­κτικά. Σηκώνονται οι κα­πνιστές και βγαίνουν έξω. Μας ξεβολεύουν,οι καρέ­κλες είναι στενά βαλµένες. Σηκωνόµαστε όλοι, στρι­µωχνόµαστε όλοι, ξανακαθόµαστε. Οσοι βγήκαν έξω είναι άνδρες, µέσα µείνα­νε γυναίκες και µετανοού­ντες καπνιστές. Εχω παλιές φωτογραφίες τους µε τσιγά­ρα. Το κενό που άφησανοι καπνιστές αµέσως γιόµισε άνθη. Γιόµισε µάλλον ελιές, σάλτσα για το ψωµάκικαι προσµονή να γυρίσουν πί­σω. Ξανα­βγαίνουν τρεις φο­ρές να κα­πνίσουν…Η βραδιά µας έχει αποκτή­σει τελετές καινούργιες. Μιλάµε για άλλα ζητήµατα, αλλά παράλληλα ελπίζουµε όλη αυτή η διαδικασία να πιάσει τόπο. ∆εν είναι εγ­γυηµένη, δεν είναι αυτονό­ητη. Τίποτε δεν είναι εγγυη­µένο στη χώρα µας. Ολα επα­φίενται στον πατριωτισµό των Ελλήνων, και τον είδαµε πια αυτόν τον πατριωτισµό. Βγαίνουν λοιπόν έξω οι κα­πνιστές, σηκωνόµαστε, ξα­νακαθόµαστε, κι ελπίζουµε όλη αυτή η ιερουργία να πιά­σει τόπο, να εφαρµοστεί ο νόµος, να µην κάνει πίσω ο Λοβέρδος,να µην πιέσουν πολύ κι οι µαγαζάτορες, γιατί δεν αντέχουν πιέσεις οι κυ­βερνήσεις µας, το µάθαµε πια κι αυτό. Θέλουν χάδια, στοργή και προδέρµ.

Να µη µείνει αυτή η βραδιά µακρινή ανάµνηση, να γίνει πρότυπο και απαρχή πολ­λών παρόµοιων, κι ας µας ξεβολεύει η έξοδος των κα­πνιστών,κι ας µας στενα­χωρεί. Τα ξανακάναµε πρό­ περσι, πέρσι, πάντα κρατού­σαν λίγο. Αγωνίζονται οι κα­πνιστές µας τον µόνο αγώ­να που έχει νόηµα πια στην πολύ αγωνιστική µας καθη­µερινότητα, τον προσωπι­κό αγώνα για την κοινωνική βελτίωση. Αντε να ξεκολλή­σουµε από την καθυστέρη­ση λιγάκι. Τους αγαπάµε ξε­χωριστά τους καπνιστές τέ­τοιες βραδιές, χωρίς να παύ­ουµε βεβαίως να ελπίζουµε ότι θα κόψουν κάποτε και το τσιγάρο.
http://pezotis.blogspot.com/?spref=fb