Για το βιβλίο της Ελλης Παππά

Ντόρα Ακριτίδου – Haubold
ΓΕΡΜΑΝΙΑ
Το βιβλίο της Ελλης Παππά «Μαρτυρίες µιας διαδροµής», στο οποίο περιγράφονται γεγονότα και καταστάσεις µετά τον Εµφύλιο στη χώρα µας, µου προκάλεσε τον θαυµασµό για τη γενναιότητα και την αντοχή της γενιάς της Αντίστασης, της παρανοµίας, των φυλακών και των στρατοδικείων. Η Ελλη Παππά µε θάρρος και ψυχραιµία αντιµετώπισε δύσκολες καταστάσεις στη ζωή της µέχρι την απειλή της εκτέλεσης. Για την πίστη της στις αρχές και την αγωνιστική της δράση τής οφείλω τιµή και σεβασµό. Στο βιβλίο της µας παρουσιάζει την προσωπική ερµηνεία των πραγµάτων και προσώπων, περιγράφοντας δεδοµένα και υποθέσεις – υποψίες.

Ο πατέρας µου Νίκος Ακριτίδης πέθανε στο Ανατολικό Βερολίνο το 1972. Την υπόθεση που αναφέρει στο βιβλίο της τη στηρίζει στα λόγια του αστυνόµου Κροντήρη – «από τους πιο µαύρους αρχιχαφιέδες», όπως η ίδια τον αποκαλεί (βλ. σ. 274) – ότι πιάστηκε ο Ακριτίδης.

Επειδή όµως ο Ακριτίδης δεν φάνηκε στην αποµόνωση και ο αστυνόµος διέψευσε τα λόγια του, η Παππά έβγαλε το συµπέρασµα ότι ο Ακριτίδης έσπασε και έγινε χαφιές! Τόσο εύκολα, χωρίς καµιά άλλη ένδειξη του έβαλε τη στάµπα του χαφιέ. Γιατί όµως δεν σκέφτηκε το πιο απλό, ότι ο Ακριτίδης ειδοποιήθηκε από τον κοµµατικό µηχανισµό να φυλαχθεί; Γιατί δεν σκέφτηκε ότι η Ασφάλεια χρησιµοποιούσε τη µέθοδο της υπόνοιας για να φοβίσει τους κρατούµενους – «πες τα µας όλα γιατί ο σύντροφός σου µας τα µαρτύρησε»;

Είναι τραγικό και λυπηρό, βασιζόµενη στην κουβέντα ενός αστυνόµου, να επιµένει στην κατηγορία ενός συναγωνιστή της που δεν µπορεί να διευκρινίσει το συµβάν και να υπερασπίσει τον εαυτό του. Παρόλο τον σεβασµό µου προς την ιστορία της ζωής της Ελλης Παππά, δεν έχει κανένα δικαίωµα να στήνει άδικες κατηγορίες, υποτιµώντας τη δράση και το ύφος ενός αγωνιστή.

Επειδή στο βιβλίο της αναρωτιέται πώς αντιµετώπισε το κόµµα την περίπτωση Ακριτίδη (βλ. σ. 81), θέλω να συµπληρώσω ότι το κόµµα εκτίµησε τη δράση του Ακριτίδη στην παρανοµία µε την ανάδειξή του σε αναπληρωµατικό µέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ.