Αγάπη µου γκαριζάουα

Αγαπηµένη µου Φοίβη, Γνωρίζεις από παλιά (σου έχω ξαναστείλει επιστολή) ότι ανήκω στη βασανισµένη και ατυχή τάξη των πεζών σε τούτη την έρµη την πόλη των Αθηνών. Ετσι, µετακινούµαι καθηµερινά µε Μετρό, ΗΣΑΠ, ΟΑΣΑ, ταξί και τα συµπαροµαρτούντα.

Γι’ αυτό ακριβώς έχω παρατηρήσει και υποστεί το εξής φαινόµενο εντός των συρµών: Επιβάτες που γκαρίζουν στα κινητά τηλέφωνα όλα τους τα εσώψυχα, τα οικογενειακά, τα επαγγελµατικά και όχι µόνον. Πες µου τώρα, βρε Φοίβη τι φταίω να ακούω για τις τηγανητές πατάτες που θα µαγειρέψει στον κανακάρη της η κυρία Κούλα, για τον Βαγγέλη που ροκανίζει την καρέκλα του Γιώργου στην εταιρεία, για τη µικρή γκόµενα του µεγάλου δικηγόρου που συναντιούνται κρυφά στο ίδιο γυµναστήριο, για, για, για, για…

Με εκτίµηση, Βλάσης Κασαβέτης < ∆είτε το σαν την προσωπική σας κανάλα, αγαπητέ Βλάση. Αντί να ακούτε τα θλιβερά περί µέτρων και βιβλικών καταστροφών και για τα κατορθώµατα εντόπιων σταρ (και κριθάρ’ µπορώ να σας πω) που κάνουν τις Μαντόνες σε 10 εκατοµµυριάκια κόσµο ή αναπαραγωγές κακόφωνων (αγ)ριάλιτι και τσαντιριών, καλύτερα ο κεφτές του κανακάρη.

Εχει και γούστο. ∆εν συµφωνείτε;