Σχολεία στις φυλακές

Εγκλειστα νεανικά κορµιά στα σίδερα της φυλακής. Ζωές παρατηµένες στο χάος. Παιδιά παρασυρµένα από πάµπολλες αιτίες, µεγαλωµένα ίσως χωρίς φροντίδα, χωρίς αγάπη, χωρίς την ελάχιστη παιδεία, αφηµένα στο έλεος ενός κόσµου σκληρού, παραβατικού. Και ξαφνικά, κάποιοι εµπνευσµένοι, χαρισµατικοί δάσκαλοι, κοµιστές άπιαστων ονείρων, έρχονται να βοηθήσουν, να νουθετήσουν αυτά τα δύστυχα νεανικά µυαλά, να τα οδηγήσουν στην κατανόηση της ζωής, µέσω της γνώσης, της παιδείας, ιδρύοντας σχολεία µέσα στις φυλακές. Ακουγα προχθές, στην εκποµπή του Στ. Κούλογλου, τον Κλήµη Πυρουνάκη, για εκείνον τον φωτισµένο ιερέα της χουντικής επταετίας, να µιλάει συγκινηµένος για τις µαθήτριές του στο σχολείο των φυλακών Ελαιώνα και θυµήθηκα ένα άλλο σχολείο στις φυλακές Αυλώνα που είχα επισκεφθεί σε µια παράσταση που είχαν στήσει τα παιδιά µε τη βοήθεια των δασκάλων τους, σ’ ένα έργο γραµµένο απ’ τα ίδια, να µας ξεναγούν στο τέλος υπερήφανα στους χώρους και στις τάξεις των µαθηµάτων. Ενας άλλος κόσµος γεννιόταν µέσα τους, τους απογείωνε την ελπίδα µιας νέας, άλλης πορείας. Κι ακόµα, είχα κρατήσει το απόκοµµα των «ΝΕΩΝ», µε τη συνέντευξη του Γιώργου Ζουγανέλη, διευθυντή του Σχολείου ∆εύτερης Ευκαιρίας των φυλακών Κορυδαλλού, που µιλούσε µε παρόµοια θέρµη για τους µαθητές του: «Μέσα από τα Σχολεία ∆εύτερης Ευκαιρίας βρήκαν ξανά τον δρόµο της ζωής». Μέγα δώρο η γνώση, διαµορφώνει συνειδήσεις ελεύθερων σκεπτόµενων ανθρώπων. Ο µόνος προσοδοφόρος «σωφρονισµός»! «Ανθρωπος αγράµµατος, ξύλο απελέκητο» έλεγε η λαϊκή σοφία. Πρόσφορο για όποιο «κάψιµο»!