Το ταξίδι ενός γιουκαλίλι

Η στήλη γράφεται την ώρα της έκλειψης Ηλίου…

Η πρώτη του 2011. Ας αντιπαρέλθουµε τα αρνητικά µηνύµατα που µας στέλνει ακόµα και ο ουρανός (µας µυρίστηκε και ο Θεός) κι ας πάµε σε πιο γήινες απολαύσεις.

Leon ή (επί το ελληνικότερον) Τίµος Βερέµης. Το «Futrue» (archangel) –αναγραµµατισµός της λέξης «Future» που σηµαίνει «µέλλον» – είναι το πρώτο του CD και όχι όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που µπορεί να τον αναδείξουν στο επόµενο big thing της ελληνικής αγγλόφωνης σκηνής. Παραγωγός και εδώ ο Ottomo.

Υφος µουσικό: Αδύνατον να το µεταφέρω, γιατί πρόκειται για ένα ωραίο χαρµάνι καλά χωνεµένων και έξυπνα επεξεργασµένων µουσικών επιρροών που δίνουν στη µουσική του πολυπολιτισµικά χαρακτηριστικά. Ωστόσο, µπορείς να διακρίνεις επιρροές που έχουν αφετηρία την ελληνική µουσική και τους χορευτικούς ρυθµούς της Μεσογείου και καταλήγουν στη new-wave pop της δεκαετίας του ‘70 και την indie-rock σκηνή του Brooklyn. Εχει και κάτι από νέα ντίσκο των ‘90s.

Xαρακτηριστικό του δίσκου ο ήχος τού γιουκαλίλι που παίζει ο ίδιος.

Πρόκειται για το παραδοσιακό όργανο της Χαβάης που αργότερα εντάχθηκε στην αµερικανική µουσική κουλτούρα µέσα από τα blues και τα τελευταία χρόνια παίζει πολύ και στην ποπ. Το γιουκαλίλι ο Leon το γνώρισε πριν από κάποια χρόνια που ζούσε στην Αµερική και στηρίχθηκε σ’ αυτό γιατί µε αυτό έγραφε τα περισσότερα τραγούδια του. «Επίσης, δεν είναι πολυχρησιµοποιηµένο και αυτό µου έδωσε τη δυνατότητα να το ανακαλύψω όπως ήθελα».

Είναι ωραίο να βλέπεις τη µουσική τους να ξεδιπλώνεται και σε λάιβ εκδοχή µέσα από τους περίεργους ήχους του θέρεµιν, τα βιολιά, το µαντολίνο, το τσέλο, το τροµπόνι, τα κρουστά. Εκεί που λείπει η πείρα, φυτρώνουν η θέληση και το πάθος. Αλλωστε, µια καλή αρχή έχει το φωτοστέφανο του καινούργιου πάνω στο κεφάλι της. Και η κοµπανία αυτή το ‘χει και στο DNA της.

«Γεµάτος» και ανοιχτόµυαλος ήχος αντανακλά (όπως λέει ο ίδιος) τα ταξίδια και τις εικόνες που έχει καταγράψει, τις παρατηρήσεις του και την πίστη που έχει στους ανθρώπους, τα διαφορετικά είδη µουσικής, τους φίλους του, την αισθητική και τη στάση ζωής που δηµιουργείται µέσα από αυτά. Tις ταινίες, τις φωτογραφίες και την τέχνη που τον έχει, την αγάπη που δεν έρχεται για πάντα, παρά για στιγµές, την παιδική ηλικία και τη µεγάλη γιορτή που θέλει να έρθει…