[ AΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Μέσα στην οµίχλη

Σ το πηλιορείτικο χωριό είδα τηνοµίχλη να σκαρφαλώνει στηνπλαγιά βιαστική σαννα είχε ραντεβού στην πλατεία. Στην οποία πλατεία δεν υπήρχε ψυχή, έριχνε µια ψιλή βροχή, περόνιαζε όποιονξεµύτιζε στον δρόµο. Περπατούσα µε µόνο οδηγό τα φώτα που µετεωρίζονταν στογαλακτερό κενό,σπίτια,δέντρα, άσφαλτος,καλντερίµια, λαµαρίνες και ερείπια είχαν εξαφανιστεί. ∆εν ακουγόταν τίποτε, τυλίγει καιήχους ηοµίχλη; Σαν νααλάφρωνε το βήµα µου. Μια ανθρώπινη σκιά φάνηκενα πλησιάζει. Φαντάστηκα ότιήταν η γιαγιά πουδεν πρόλαβα ναγνωρίσω, αυτή πουεγκατ έλειψε πριναπό πολλές δεκαετίες αυτό τοχωριό. Τώρα θαµεπάρει από το χέρι, ονειρεύτηκα, µόλις η οµίχλη διαλυθεί θα µε σεργιανίσει στα καλντερίµια να µου δείξειτα κατατόπια.

Τ ριάντα χρόνια τώρα που έρχοµαι εδώ, ποτέοι πατριώτες της δεν θέλησαν να µου δείξουν κάτι. Οποτε ρωτάω δεναπαντούν, αρχίζουν αυτοί να ρωτάνε. Γιατί θέλεις να πας εκεί, τι σε νοιάζει; Γιατί µε τα πόδια, αυτοκίνητο δεν έχεις; ∆εν έχει τίποτε εκεί… Τώρα θα φανεί ηγιαγιά µουκαι θα µου δείξει ό,τι δεν ανακάλυψα µόνη µου. Βέβαια, µόλις η οµίχλη διαλυθεί δεν θαφανερωθεί το ταλαίπωρο χωριό πουγνώρισα, αλλά εκείνο που δείχνει η προπολεµικήφωτογραφία, µε τα διώροφα σπίτια απλωµένα αρµονικά στην πλαγιά, πριναπό τον σεισµό και τις ναζιστικές εκτελέσεις… Ολη τη µέρα έκρυβε η οµίχλη το χωριό και το βράδυ άρχισε ναδιαλύεται.Ολη τη µέρα άφησα τη φαντασία µου να αλωνίζεικατά βούληση, είπα στη γιαγιά µου µαζεµένατα παράπονα κι όταν φάνηκανπρώτα οι κορφές των γυµνών δέντρων κι ύστερα όλα τα γνωστά περιγράµµατα του χτεσινούτοπίου ήταν λίγο απογοητευτικό. Μόνη παρηγοριά τα χρώµατα, είχαν βουτήξει τα πάντα στην υγρασία και φαίνονταν ζωηρά και καινούργια.