[ AΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Λογοτεχνικό καλωσόρισµα

Στη δεκαετία του ‘90, που είχαν αρχίσει να έρχονται στην Ελλάδα οι µετανάστες, είχα µεγάλο φόβο.Κάποτε αυτοί οι άνθρωποι θα γράψουνγια µας, έλεγα και προειδοποιούσα, µην τους πληγώνετε και τουςβασανίζετε, µην τους προσβάλλετε και υποθηκεύε τε την εικόνα της Ελλάδας στο µέλλον. Ετσι, από υπερβολικό πατριωτισµό, άρχισα να ενδιαφέροµαι για τηνυποδοχή που κάνουµε στους ξένους, και συνεχίζω.

Τ ο είχαλοιπόν προβλέψει ότι θα έγραφαν για µας, αλλά δενείχα ακριβώς προβλέψει τοπώς.∆ενείχα προβλέψει ας πούµε τη γενναιοδωρία και τον ανθρωπισµό του Γκαζµέντ Καπλάνι απέναντι στηνΕλλάδα, όπωςδεν µπορούσα να έχω προβλέψε ι και τονέρωτά του γιατην ελληνική γλώσσα.

Αγαπά µια γλώσσα που τον καταδιώκει, έτσι οµολογεί στο δεύτερο βιβλίο του, µε τον τίτλο «Μελένε Ευρώπη», τηναγαπά όµως βαθιά, καλλιεργεί αυτόν τον έρωτα, και να που της προσφέρει όχι µόνο ένα βιβλίο, αλλά, πιστεύω, ένα νέοείδος, έναν νέο λογοτεχνικό κόσµο.

Τόσα χρόνια λέµε για τους Ελληνες της διασποράς, ας καλωσορίσουµε λοιπόν τους Ελληνεςτης συλλογής, του συθερισµού, του συντρύγου, πώς να το πούµε αυτό; Πώς να ονοµάσουµε όλους αυτούς που γνωρίσαµε τα τελευταία χρόνια, όλους τους µετανάστες που έµεινανµαζί µας, που άλλαξαν και που µας άλλαξαν, που µας πλούτισαν και µας άνοιξαν ορίζοντες, δυνατότητες;

Ενθεταστο µυθιστόρηµά του που είναι γεµάτο χιούµορ, ο συγγραφέας έχει βάλει και τις συνεντεύξεις µε άλλουςµετανάστες στην Ελλάδα, πραγµατικά πρόσωπα, συνεντεύξεις και ιστορίες που είχαν δηµοσιευτεί στα «ΝΕΑ», µας προσφέρει λοιπόν όχι µόνοµια ιστορία αλλάµια πραγµατικότητα πουµε πείσµααγνοούν ακόµαπολλοί πουνοµίζουν πως είναιπατριώτες και τη διαστρεβλώνουν. Μπορεί να φτωχαίνουµε σε πολλά ωςχώρα, ναπεθαίνουµε όπως λένεµερικοί, αλλά σε µερικά πλουτίζουµε και ξαναζούµε.