Το κοινό είναι απρόβλεπτο

Το µόνο βέβαιο είναι ότι ουδείς µπορεί ούτε να προβλέψει ούτε να διασφαλίσει τις αντιδράσεις του φιλοθεάµονος, το οποίο εξακολουθεί να εκπλήσσει
Κάθε άλλο παρά περίµενε την επιτυχία που σηµειώνει το «Νησί», εξοµολογήθηκε µε µεταµέλεια η Κατερίνα Λέχου, η Ελένητης σειράς, στην εκποµπή «Μες στηνκαλή χαρά, όπου βρέθηκε καλεσµένη. Ζήτησε συγγνώµηαπό το κοινό πουτο κακοχαρακτήρισε.

∆εν ήταν η µόνη που περίµενε τα χειρότερα. Ούτε είναιλίγοι εκείνοι που ισχυρίστηκαν ότι το κοινό θα βαρεθεί τα σκοτεινά πλάνα και το δράµα.

Κι όµως, έχει αποδειχτεί σε πάµπολλες περιστάσεις ότι είναι αδύνατον να προβλεφθούν οι αντιδράσεις του φιλοθεάµονος – όπως έχει γίνει δύσκολο να προβλεφθούν και των ψηφοφόρων στις εκλογές. Ουδείς γνωρίζει ποια εκποµπή θα «πιάσει» και ποια θα πάει άπατη, ποιο σίριαλ θα αγαπηθεί και ποιο θα απορριφθεί. Γι’ αυτό και παντού όπου υπάρχει οργανωµένη τηλεοπτική παραγωγή και γίνονται µεγάλες επενδύσεις, γίνονται προβολές σε επιλεγµένο κοινό, µετρήσεις, ερωτηµατολόγια, υπολογισµοί, και πάλι η επιτυχία ούτε προβλέπεται ούτε εξασφαλίζεται.

Απλώς, προπαγανδίστηκε καθ’ υπερβολήν το δήθεν ευτελές γούστο του ελληνικού κοινού. Ισως γιατί τα µικρά µέτρα και ο χαµηλός πήχυς των κριτηρίων διόγκωναν τα µεγέθη της προσφοράς και της κατανάλωσης στην εποχή όπου είχαµε ανάγκη τις«φούσκες». Με άλλα λόγια, το υποτιθέµενο χαµηλό γούστο του ελληνικού κοινού δικαιολογούσε φτηνιάρικες επιλογές καναλικών επιχειρήσεων καιδιευκόλυνε παντός είδους κερδοσκοπίες σε βάρος των πραγµατικών αναγκών ψυχαγωγίας. Αλλωστε, σε αυτή τη µικρή τηλεοπτική αγορά των «χαµηλών κριτηρίων» µην ξεχνάµε ότι βούλιαξαν παραγωγές που έχουν επιβιώσει χρόνια στο εξωτερικό, όπως το «Μπιγκ Μπράδερ», που το βαρεθήκαµε στη δεύτερη σεζόν, καθώς και ταυπόλοιπα ριάλιτι που ακολούθησαν τα «Survivor» και τις «Φάρµες»και τα «The Wall».

Το ίδιο και τα τραγουδιστικά ριάλιτι και τα τάλεντ σόου, από το «Fame Story» µέχρι το «X-Factor», το οποίο ήδη έχει αξιοσηµείωτη πτώση στην τηλεθέαση. Η αλήθεια είναι ότι στα εν λόγω «τάλεντ σόου» κάθε άλλο παρά οικαλύτερες φωνές ψηφίζονται σε αντίθεση µετα τάλεντ σόου του εξωτερικού, όπου κερδίζουν οι πραγµατικά καλύτεροι. Μόνο που ανάλογες µε την ποιότητακαι το κέντρο βάρους της κάθε παραγωγής είναι και οι αντιδράσεις του κοινού.

Απότηστιγµήπουτοεγχώριο «X-Factor» «πουλά» µάλλονκόντρες µεταξύ των κριτών παρά «φωνές», αναλόγως αντιδρά και το κοινό. Αλλωστε οι νικητές στο εξωτερικό έχουν µεγάλες αγορές να τους απορροφήσουν, οπότε αναλόγως ανεβαίνει και ο πήχυς των απαιτήσεων του κοινού. Στη χώρα µας, οι επιλογές γίνονται περισσότερο µε τηλεοπτικά κριτήρια – εξ ου και προτιµώνται οι καρικατούρες – παρά µε µουσικά. Τι να τα κάνουµετόσα τραγουδιστικά ταλέντα!

Στην πραγµατικότητα, ούτε έναείναι το κοινό ούτε µία η αντίδρασή του και, όπως σύγχρονες µελέτες έχουν πλέον αποδείξει, ούτε καν ο ηλικιακός διαχωρισµός του ισχύει. Αλλο αν βολεύει τη δική µας κουτσοµπολίστικη τηλεόραση να χρησιµοποιεί δικές της αλαµπουρνέζικες ερµηνείες των ποσοστών τηλεθέασης, επειδή δίνουν ένα«ποδοσφαιρικό» κλίµα δήθεν αντιπαλότητας µεταξύ εκποµπών.


Από τη Μενεγάκη στους Σκορδολιαγκαίους

Το αστείο είναι ότι καταργήθηκε επιτέλους ο όρος «νεανικά κοινά», ιδίως στις µετρήσεις των πρωινάδικων, που λίγο ακόµη και θα έπειθαν το έθνος ότι τα νιάτα του τόπου µοιράζουν το ενδιαφέρον τους µεταξύ Μενεγάκη και Σκορδολιαγκαίων, αλλά αντικαταστάθηκε µε τον όρο «δυναµικά κοινά». Είναι ποτέ δυνατόν αυτός, που πρωί πρωί βρίσκεται ξαπλωµένος στους καναπέδες και βλέπει στην τηλεόραση «πρωινούς καφέδες» και «λαϊφστάιλ πρωινάδικα», να χαρακτηρίζεται «δυναµικός»;

Το µόνο βέβαιο είναι ότι ούτε ένα είναι το γούστο του κοινού, ούτε αµετάβλητο και αναλλοίωτο είναι. Και κρίνεται αναλόγως µε την εποχή. Κάποτε οι τραγωδίες του Ευριπίδη και του Σοφοκλή θεωρούνταν τα απόλυτα λαϊκά θεάµατα, το ίδιο και ο Σαίξπηρ.