Ο τρελός τους τρέλανε…

ΤΟΕΡΓΟ. Εναςτρελός.Με «χαρτί». Και χωρίς όνοµα στο έργο –απλώς«ΟΤρελός».«Ειδικευµένος» στιςµεταµορφώσεις –αυτή είναι η τρέλατου: αλλάζει πρόσωπο και…αναλαµβάνει ωςρόλους διάφοραεπαγγέλµαταεξαπατώντας ανυποψίαστουςπολίτες.Γι’ αυτό καιτον µπουζουριάζουνκαι τον προσάγουν σεµια αστυνοµική διεύθυνση. Τηνίδια απ’όπου, λίγες µέρες πριν, έχει εκπαραθυρωθεί, τηνώρα τηςανάκρισης, ένας αναρχικός που είχεσυλληφθεί ως ύποπτοςγιαµιαµεγάληέκρηξη µεπολλάθύµατα.Εκπαραθύρωση που είχεπαρουσιαστεί από την αστυνοµία ωςαυτοκτονία σεστιγµή κρίσης.

Πριντουςτρελάνειόλους–διότι αυτήτη διάθεσηέχει –αποφασίζουν ναµην τονκρατήσουν και τον διώχνουν. Αλλάο Τρελός, µαθαίνοντας τυχαία πως ένας δικαστικός επιθεωρητής πρόκειται να φτάσει εκείαπό τουπουργείο ∆ικαιοσύνης γιανα ερευνήσειτην υπόθεση, αποφασίζειναπαραµείνει. Μεταµφιέζεται –η σπεσιαλιτέτου – σεεπιθεωρητή τουυπουργείου και φέρνει τα πάνωκάτω. Τους στριµώχνει,τουςαναγκάζει νακάνουνµιααναπαράσταση – παρωδίατης «αυτοκτονίας» και,αβαντάροντας µια νεαρή δηµοσιογράφοπου φτάνει στηναστυνοµικήδιεύθυνσηπροσπαθώντας να διαφωτίσει τα πράγµατα, ξεµπροστιάζει τουςυπεύθυνους –αστυνοµικό διευθυντήκαι δύοακόµααξιωµατικούς.Οταν ανακαλύψουνποιοςείναι–και αφού έως καικοµµουνιστικά θούρια τους έχει εξωθήσει νατραγουδήσουν – είναι αργά. Βέβαια η κωµωδία δεν είναι ικανή να αποδώσει και δικαιοσύνη… ΟιταλόςθεατράνθρωποςΝτάριο Φο έγραψετον «Τυχαίο θάνατο ενόςαναρχικού» το1970, λίγο µετά ταγεγονότα πουείχαν τότε αναστατώσει την Ιταλία– τη µεγάλη έκρηξηµε πολλάθύµατα στην πλατεία τουΜιλάνου, ηοποία θεωρήθηκε έργο τωναναρχικών για να αποδειχθεί πολύ αργότερα πως ήταν προβοκάτσια, και την εκπαραθύρωση – «αυτοκτονίατου αναρχικού Πινέλι– χρησιµοποιώνταςκαι παραφράζοντας τα πραγµατικά γεγονότα. Ο δρόµος του είναι ο δρόµος της χοντρής φάρσας.

Τοέργοµοιάζεικάπωςξεθυµασµένο σήµερααλλά ηφλόγα της τρέλας συνεχίζει να σιγοκαίει µέσα του. Αρκεί να βρεθεί ο κατάλληλος σκηνοθέτηςκαι,κυρίως,οιάνευ ορίων κωµικοίτου διαµετρήµατος ενόςΝτάριοΦογιανατηνυποδαυλίσουν ώστε ηφωτιά να ξαναφουντώσει.

info

Στο «Αλέκος Αλεξανδράκης» (Κυψέλης 54, τηλ. 210-7707.227, 210-8827.000).

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. Ο Σπύρος Παπαδόπουλος, πουανέλαβε ο ίδιος τη σκηνοθεσία,είχε στα χέρια του τηµετάφραση της Αννας Βαρβαρέσου–µίαµετάφραση «αστική»,«ευπρεπή», που µοιάζει να αµβλύνει τις γωνίες του άναρχου κειµένου και να το «καλλωπίζει» ισοπεδώνοντάς το.Αυτήίσωςηµετάφραση νατον οδήγησεκαι σε µία παράσταση που της λείπει η θεία φλόγα της τρέλας του πρωτοτύπου. Οπουέχει προσπαθήσεινα«ξεφύγει», απλώς έχει καταλήξει σε άρρυθµο, µουντζουρωµένο αποτέλεσµα µε άδετους ηθοποιούς. Σίγουρα χρειαζότανπερισσότερηδουλειά για να βρεθεί ηισορροπία µεταξύ ενόςmainstream θιάσουκαι ενός κειµένου που λίγο απέχει από σενάριο της κοµέντια.

Συµπαθητικότοκαφκικώνπροδιαγραφών σκηνικότου ΣάββαΠασχαλίδη που έχει φωτίσει επαρκώς ο ΑνδρέαςΜπέλλης. Χωρίςτίποτα τοιδιαίτερο τακοστούµια του. Οπωςκαιηµουσικήπουέχουν γράψει τα Κίτρινα Ποδήλατα.

ΟΙ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ. Αλλουείδους ηθοποιούςαπό αυτούς,γενικά, της συγκεκριµένηςδιανοµής ζητάει,πιστεύω,ένακείµενοτου Ντάριο Φο.Ή προσεκτικότεραδιδαγµένους. Ενακείµενο τοοποίο δεν ταιριάζει τόσο στον Σπύρο Παπαδόπουλο, έναν κωµικό αποχρώσεων, όσοστον µπουφόνοΣτέλιο Πέτσο, ο οποίος όµως, µέσα σε µία παράσταση χωρίς οµοιογένεια, καταλήγει µε τις µούτες του να δείχνει υπερβολικός.Πιοκοντάστοζητούµενο οΚώσταςΑποστολάκης ενώπροσπαθούνοΑλέξανδρος Καλπακίδης –αν καιπαραφωνάζει – και η καλή ηθοποιός ∆ήµητρα Στογιάννη. Πιο αµήχανο βρήκα τον Αντώνη Καρυστινό –σαν έξω από τα νεράτου –παρά τηνπροσπάθειά του να ενταχτεί στο σύνολο.

Εν ολίγοις.

Μπορεί και να γελάσετε αλλά η παράσταση δεν απογειώνεται.