Ο Λούι και το δελφίνι

ΠΟΙΟς ο Λούι Ψυχογιός; Φυσικά ο ελληνοαµερικανός (από τη Σπάρτη)φωτογράφος του «National Geographic». Που µε τον στρατευµένο ακτιβισµό του και την ταινία «Ο όρµος» («The Cove») κέρδισε το Οσκαρ καλύτερου ντοκιµαντέρ 2009. Θρίαµβος της απανταχού της γης ελληνικής λεβεντιάς. Θρίαµβος και της µονολιθικής, δογµατικής µατιάς.

ΤΟ ΓΕΓΟΝΟς. Σε κρυφό ορµίσκο της µικρής νησίδας Ταϊτζί στην Ιαπωνία οι ψαράδες αιχµαλωτίζουν ετησίως 23.000 δελφίνια. Μερικά απ’ αυτά, τα πιο έξυπνα και παιχνιδιάρικα, τα µοσχοπουλάνε έναντι εκατοντάδων χιλιάδων δολαρίων σε θαλάσσια πάρκα, κυρίως στις ΗΠΑ, για να παίζουν τα παιδιά. Τα περισσότερα τα σφάζουν, τα τεµαχίζουν και στη συνέχεια τα πουλάνε σαν φτηνή τροφή στη µεγαλύτερη ψαραγορά της υφηλίου. Οµως, επειδή το κρέας του δελφινιού περιέχει υψηλές ποσότητες τοξικών ουσιών, κυρίως υδραργύρου, θεωρείται βλαβερό κυρίως για τα έµβρυα εγκύων γυναικών.

Η ΕιςΒΟΛΗ. Ο Λούι Ψυχογιός παρέα µε µια χούφτα ακτιβιστών και πρωτοστάτη έναν στρατευµένο εξηντάρη µε το όνοµα Ρικ Ο’Μπάρι, µε κίνδυνο να συλληφθούν και ίσως να βασανιστούν από την τοπική Αστυνοµία, ίσως και τη Μαφία της Γιακούζα, αποφασίζουν να εισβάλουν στον απαγορευµένο ορµίσκο. Εξοπλισµένοι σαν αστακοί µε σκάφανδρα και µε ηχητικές και κινηµατογραφικές µικροσυσκευές διαστηµικής τεχνολογίας, καταφθάνουν νύχτα και αρχίζουν να κινηµατογραφούν το σφαγείο. Οι αυθεντικές σκηνές σκέτη ανατριχίλα.

Η θάλασσα βάφεται κόκκινη. Τα ψάρια «βγαίνουν» κοµµατιασµένα στη στεριά. Πολλά δελφίνια, υπερευαίσθητα στην ακοή, καταλήγουν σαν τον απελπισµένο άνθρωπο στην αυτοκτονία. Αποκάλυψη τώρα!

Οι ΕΝςΤΑςΕις. Η κινηµατογράφηση των αυθεντικών σκηνών εξαιρετική. Οµως ένα µεγάλο µέρος µονολόγων ακολουθεί τηλεοπτική λογική. Στο βάθος αυτής της ακτιβιστικής ιδεολογίας, µπόλικη µονολιθική και µονόπλευρη λογική. Γιατί η αλιεία είναι βασικός κλάδος και το κύριο συστατικό της διατροφικής αλυσίδας των περισσότερων λαών της Ασίας. Γιατί τα δελφίνια, όπως οι φάλαινες, είναι για τους ψαράδες οι χειρότεροι εχθροί, επειδή στο πέρασµά τους καταβροχθίζουν τόνους ψαριών. Γιατί ανάλογα και ακόµα χειρότερα σφαγεία αγελάδων, πουλερικών και πάσης φύσεως ζώων και πτηνών λειτουργούν µε καθηµερινή, τριπλή βάρδια σε ολόκληρη την Αµερική. Γιατί µια παρόµοια εισβολή σε απαγορευµένα αµερικανικά εδάφη θα έστελνε τους γιαπωνέζους ακτιβιστές στο Γκουαντάναµο να κάνουν παρέα στους τροµοκράτες. Και γιατί ο µέσος όρος ζωής του Γιαπωνέζου είναι αρκετά ψηλότερος από τον αντίστοιχο του Αµερικανού. Το ψάρι θρέφει τη µακροζωία. Το χάµπουργκερ «σκοτώνει» τον βιαστικό καταναλωτή.

Να το δω;

Αξίζει το γεγονός, µε επιφύλαξη η ιδεολογία γιατί µοιάζει µε σταλινική!