Προσκήνιο

∆εν µπορώ να αντιληφθώ τα «δεύτερα επίπεδα» που, υποτίθεται, ανακαλύπτουν στα έργα του Νόελ Κάουαρντ. Τα θεωρώ απλώς – τις κωµωδίες του τουλάχιστον – χαριτωµένα κείµενα της λαµπερής ατάκας, πασπαλισµένα µε δήθεν σκανδαλώδη ερωτικά καρυκεύµατα που τόσο άρεσαν στην αστική τάξη της εποχής του και που τον δόξασαν στον Μεσοπόλεµο. Η ειρωνεία του πάντως ούτε που µπορεί να συγκριθεί µε την καυστικότητα του Οσκαρ Ουάιλντ. Το αυτό πιστεύω και για τον «Καλύτερο τρόπο να ζεις» – ένα ménage a trois µε οµοφυλοφιλικές νύξεις, άρρηκτα δεµένο µε τη νοοτροπία της εποχής του (1933). Και πιστεύω πως ο Αντώνης Γαλέος που το έχει µεταφράσει και σκηνοθετήσει («Από Μηχανής Θέατρο»), πέρα από κάποια «ατοπήµατα» στη µετάφρασή του («ποιον αγαπάς καλύτερα;», για παράδειγµα…) κακώς το στέρησε από το άρωµα της εποχής του µεταφέροντάς το στο σήµερα.

Η παράσταση έχει αµηχανίες – εντελώς άχαρη η λύση που βρέθηκε για τα δευτερεύοντα πρόσωπα της τελευταίας πράξης –, είναι επίπεδη σκηνογραφικά και κυρίως δεν διαθέτει τους λαµπερούς, πεπειραµένους πρωταγωνιστές που ξέρουν να χειριστούν αστραφτερά την ατάκα. Αυτά τα έργα µόνον έτσι µπορούν πια να σταθούν, νοµίζω. Οσο καλή ηθοποιός κι αν είναι η Φαίη Ξυλά, δεν ανήκει στην κατηγορία αυτή. Ικανός αλλά άπειρος ο Κωνσταντίνος Γαβαλάς. Εντελώς εκτός κλίµατος ο Νέστορας Κοψιδάς. Ο ∆ηµήτρης Μακαλιάς είναι ταλαντούχος αλλά προβάλλει µία υπερβολική άνεση και µία υπερβολική αυτοπεποίθηση η οποία αγγίζει τη σκηνική έπαρση, κάτι που δεν θα τον ωφελήσει µακροπρόθεσµα.