H σωτηρία της ψυχής στο «Παλλάς»

Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ µεγάλο πράγµα.

Σίγουρα. Και όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσες φορές και να το ακούσουµε από την Αλκηστη Πρωτοψάλτη δεν παλιώνει ποτέ. Πόσω µάλλον όταν είναι το τραγούδι που ολοκληρώνει µια επιτυχηµένη πρεµιέρα. «Ραντεβού στο “Παλλάς”» µε την Αλκηστη Πρωτοψάλτη και τον Μάριο Φραγκούλη σε µια παράσταση, µελετηµένη και προετοιµασµένη µέχρι την τελευταία της λεπτοµέρεια. Με πολύ ωραία σκηνικά, κοστούµια, φωτισµούς και δυο πρωταγωνιστές που ενώ κράτησε ο καθένας τον ρόλο του (εκείνος µε Μποτσέλι, Πιοβάνι, Ντάλα κ.λπ. κι εκείνη µε το δικό της ρεπερτόριο) κατάφεραν να δηµιουργήσουν ένα ενιαίο συναίσθηµα, σαν να συµπλήρωνε ο έναν τον άλλο. To µυστικό; Βρίσκονταν συνεχώς µαζί στη σκηνή, σε µια διαρκή χορογραφία, που πότε τους έκανε να ανεβαίνουν σκαλοπάτια, να αγκαλιάζονται, να χορεύουν, να «συνοµιλούν», ή απλά να τραγουδούν (ορισµένες φορές) σε ντουέτο. Αν και η όλη λογική της παράστασης ήταν προσαρµοσµένη περισσότερο στο ταµπεραµέντο και στη φωνή της Αλκηστης, δεν ήταν λίγες οι στιγµές που ένιωθες ότι η σκηνική παρουσία (και φυσικά η φωνή) του Φραγκούλη έχει τέτοια δυναµική που δεν χρειαζόταν να κάνει πολλά για να «περάσει το µήνυµα». Γιατί αυτός ο άνθρωπος δεν είναι στις πιο µεγάλες παραγωγές της Ευρώπης ή της Αµερικής; (αναρωτηθήκαµε κάµποσες φορές, αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης). Αυτό που µπορούµε να πούµε µε απόλυτη βεβαιότητα είναι ότι το «Ραντεβού στο “Παλλάς”» έχει όλα τα συστατικά µιας παραγωγής που σε κάνει να αφήσεις την αίθουσα κατά τι ελαφρύτερος (συναισθηµατικά). Στις µέρες που διανύουµε, δεν υπάρχει καλύτερο.