Αλλού γι’ αλλού

Αλλη πιστεύει ότι παρουσιάζει εκποµπή που είναι κάτι µεταξύ «Οιδίποδα» και «Μελωδίας της ευτυχίας», άλλη το ’χει δει «ακαδηµαϊκός» του τηλεµοντελισµού, όµως το µόνο βέβαιο είναι ότι η τηλεόραση «αερίζει» τα µυαλά
Μόλις τις προάλλες λέγαµε ότι στην ελληνική τηλεόραση όλοι νοµίζουν ότι είναι κάτι άλλο από αυτό που είναι, κι έρχεται η κυρία – µαύρο – δάκρυ – κατακόκκινο – κραγιόν – Βίκυ Χατζηβασιλείου, η ριαλιτζού του Alpha, να µας επιβεβαιώσει. Σεσυνέντευξη που παραχώρησε σε περιοδικό λέει ότι το «Νησί» είναι καταθλιπτικό και δακρύβρεχτο, ενώ η εκποµπή της, το «Πάµε πακέτο» – όπου όλοι κλαίνε – είναι αισιόδοξη. Και όχι µόνο. Είναι, λέει, σαν αρχαία τραγωδία.

Ενα καραριάλιτι είναι που εκµεταλλεύεται τα ακραία ενοχικά αισθήµατα εκείνων που έχουν εγκαταλείψει οικογένειες για να κάνουν τη ζωή τους και τώρα αναζητούν την ανακούφιση της ψυχής τους σε µια δηµόσια συγγνώµη. Που εκµεταλλεύεται επίσης τον πόνο των εγκαταλειµµένων οι οποίοι νοµίζουν ότι το φως των τηλεοπτικών προβολέων θα καταφέρει να ζεστάνει το παγωµένο κενό της ψυχής τους.

Να µην αδικήσουµε όµως τηνπαρουσιάστρια.Θα θεωρεί αισιόδοξη τη δική της παρουσία µε τηνίδια έννοια, για παράδειγµα, που είναι αισιόδοξη εικόνα ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο, αφού στέκεται ολοστόλιστο ανάµεσα σε ανθρώπους – ράκη από τα βάσανα της ζωής. Συχνά, δε, σκύβει να αγκαλιάσει εκείνους που πλαντάζουν στο κλάµα αποκαλύπτοντας ολόκληρη την ωραιότατη πλάτη της, που ξεπροβάλλει από βραδινό συνολάκι, εξαιρετικάκατάλληλο για εκποµπές ανεύρεσης χαµένων συγγενών. Μα, δεν είναι αυτό «τραγωδία»; Στο «αρχαία» θα τα χαλάσουµε;

Στα κρύα του λουτρού…
… άφησε η Βίκυ Καγιά το κυριακάτικο µεσηµεριανάδικο του Alter. Eίχε συνεννοηθεί να γίνει µια απευθείας σύνδεση µε την φιλανθρωπική εκδήλωση στην οποία παρευρισκόταν η ίδια και στήριζε σύσσωµο- εξ όσωναντιληφθήκαµε – το «Next Τοp model». Προφανώς για να προωθήσειτην φιλάνθρωπη εικόνα του ριάλιτι και της ιδίας προσωπικώς, όπως γίνεται άλλωστε σε ανάλογες περιπτώσεις.

Αλλά τι να την κάνει σκέτη µιαφιλανθρωπική εκδήλωση ένα µεσηµεριανάδικο που πουλάει ίντριγκα και κουτσοµπολιά; Αφού ρώτησαν την «ακαδηµαϊκό» του ριαλιτοµοντελισµού τα τυπικά για τον έγγαµο βίο και εκείνη περιχαρής τούς απάντησε πόσο ευτυχής είναι, αφού τοποθετήθηκε και το φιλανθρωπικό ζήτηµα, είπε το πάνελο να προχωρήσει στο «ζουµί» για ένα µεσηµεριανάδικο και να θέσει ερωτήσεις στηνπρώην τοπ-µοντέλα για την κριτική την οποία έχει δεχτεί. Εκεί ακριβώς τους χάρισε ένα ακόµη πιο πλατύχαµόγελο, ευχήθηκε χρόνια πολλά και αποχώρησε από το πλάνο βιαστικά αφήνοντας σύξυλη µια ολόκληρηεκποµπή και κυρίως µια ακριβούτσικη απευθείας σύνδεση ανεκµετάλλευτη.

Μα, είναι δυνατόν από «καλή νεράιδα», όπως απαιτούσε ο ρόλος της στην φιλανθρωπική εκδήλωση, να αλλάζει πρόσωπο και να απαντάει σε ερωτήσεις που είχαν σκοπό να διαµορφώσουν κλίµα ίντριγκας και αντιπαλότητας; Τετραπέρατη η µοντελοακαδηµαϊκός Καγιά. Κατάφερε να έχει και την προβολή της για την καλή της πράξη και το ίµατζ της προφύλαξε από το να κατηγορηθεί ότι οικειοποιείται µια φιλανθρωπική εκδήλωση για προσωπική προβολή. Κάτι τέτοια κάνουν τα µεσηµεριανάδικα να µοιάζουν µε Ντίσνεϊλαντ µιας κωµικής κακεντρέχειας.

Τόσο παιδικά.


Αλλάζουν οι εποχές και το κοινό

«Μέχρι τώρα δεν σας παρακολουθούσα, πλέον επειδή είµαι άνεργη, σας βλέπω καθηµερινά». Ηταν ένα e-mail από τα δεκάδες που διαβάζουν παρουσιαστές στις εκποµπές τους.

Μια τηλεοπτική στιγµή που θα µπορούσε να περάσει απαρατήρητη. Ισως σε άλλη εποχή. Τότε που η ανεργία δεν προκαλούσε τον ίδιο τρόµο, δεν εµπεριείχε το εφιαλτικό υπονοούµενο µιας αφόρητης µονιµότητας. Κοντοστάθηκαν οι Καµπουράκης – Οικονοµέας στο e-mail της τηλεθεάτριας µε µιαν ευχή: «Ας είχε δουλειά κι ας µη µας έβλεπε…»! Τι άλλο να πουν.

Ηταν όµως ένα e-mail που έσπαγε την καθησυχαστική κρούστα της καθηµερινής, αδιατάρακτης τηλεοπτικής συνήθειας, για να θυµίσει ότι εκεί έξω η πραγµατικότητα αλλάζει ραγδαία και ότι πλέον υπάρχει µια καινούργια σύνθεση τηλεθεατών που έχουν ανάγκη να αισθάνονται περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη εποχή ότι υπάρχει µια τηλεόραση που τους υπολογίζει.

Και αυτό αφορά ολόκληρο το τηλεοπτικό πρόγραµµα, που διαµορφωµένο κάποτε στη λογική της καταπόνησης του τηλεθεατή µε το αδιάκοπο κοπάνηµα του «αέρα», χρειάζεται να αναδιαµορφώσει στόχους και περιεχόµενο.