Βία-σαν-αξιοθέατο

Εικόνες άγριες. Το πρόσωπο ενός πρώην υπουργού γεµάτο αίµατα. Διακρίνεται στα πλάνα το µένος αγνώστου που ξεπροβάλλει από το πλήθος και καταφέρει βίαιες γροθιές εναντίον του
Οι σκηνές που δείχνουν την επίθεση κατά του βουλευτή Κωστή Χατζηδάκη, αποµονωµένες, σαν ένα ενσταντανέ φρίκηςκαι βαρβαρότητας προβάλλονται από νωρίς το πρωί της περασµένης Πέµπτης στις ενηµερωτικές εκποµπές και προηγούνται φυσικά κάθε άλλουρεπορτάζ για την απεργία και τη µεγάλη πορεία των εργαζοµένων στο κέντρο της Αθήνας. Μηδέ της «Πρωινής Μελέτης» εξαιρουµένης. Εκεί, λίγο πριν από τα κουτσοµπολιά για το ποια διασηµότητα ξεµαλλιάστηκε µε ποια, πιστή η εκποµπή στο φρούτοτης infotainment, προβάλλει και αυτή τις σκηνές της µανιασµένης επίθεσης µιας χούφτας διαδηλωτών στον βουλευτή, σαν «αξιοθέατο» που δεν πρέπει να το χάσει το φιλοθέαµον, οποιοδήποτε είδος τηλεόρασης κι αν επιλέξει.

Χρειάστηκε να περάσουν δυο ηµέρες για να πληροφορηθούµε, από την εκποµπή «Mega Σαββατοκύριακο», ότι λίγα µέτρα πιο κάτω, µια άλλου είδους βία ξεσπούσε, αστυνοµικών εναντίον διαδηλωτών. Μια διαδηλώτρια, µε το πρόσωπο µελανό από τα επικίνδυναχτυπήµατα από κλοµπ στο κεφάλι, το πρωί της Κυριακής αφηγήθηκε όσα συνέβησαν στη σκιά του φωτογενούς ξεσπάσµατος βίας-κατά-πολιτικού, αλλά και στη σκιά µιας εγχώριαςενηµέρωσης που απεργούσε – όπως και την προηγούµενη φορά που θρηνήσαµε θύµατα στη Marfin – επιτρέποντας σε ξένα κανάλια και ιντερνετικά δίκτυα να επιβάλουν τη δική τους εικόνα και για τα οποία προφανώς τοµατωµένο πρόσωπο ενός έλληναπολιτικού αποτελεί την «είδηση» πουθα πουλήσουν. Ο τραγέλαφος είναι ότι οιπάντες καταδικάζουν την εν λόγω τακτική «των ξένων» και πράττουν ακριβώς το ίδιο. Το κοντινό πλάνο στο µατωµένο πρόσωπο προβάλλεται στην οθόνη, ξανά και ξανά, σε εκείνο το ανεξέλεγκτο όργιο τροµολαγνείας που έχει «άλλοθι» την ενηµέρωση του πολίτη. Η ύπουλη πραγµατικότητα είναι ότι το αίµα σοκάρει, καταλαµβάνει ολόκληρη την οθόνη, η βία διογκώνεται, η φρίκη το ίδιο, εκείνοι που ήθελαν να επιβάλουν τον τρόµο και τη βία κερδίζουν, όσο η τηλεοπτική οθόνη επιµένει να καταναλώνει το «έργο» τους.

Και το χειρότερο είναι ότι αξιοποιείται το σύνηθες τηλεοπτικό τελετουργικό της µηχανικής επανάληψης τηςίδιας βάρβαρης σκηνής. Στην εκποµπή του Αυτιά, η οθόνη χωρίζεται στη µέση και από τη µια πλευρά είναι ο παρουσιαστής που αγορεύει περί τωννέων µισθολογικών µαρτυρίων και λοιπών συναφών θεµάτων, ενώ στην άλλη προβάλλονται τα πλάνα του ξυλοδαρµού του βουλευτή.

Μπαίνουν στο ίδιο πλαίσιο,εκεί στην τηλεοπτική οθόνη, οι σκηνές µιας πράξης ακραίας βαρβαρότητας από τη µια και ο οικονοµικός Γολγοθάς του λαού των εργαζοµένων από την άλλη, για να συµβεί αυτό που ουδείς εχέφρων τολµά να πράξει και δυστυχώς αυτό, που ο τηλεοπτικόςλαϊκισµός εξακολουθεί µε αφροσύνη να πράττει: η«οπτική» σύνδεση ακραίας βίας και λαϊκής αγανάκτησης.

Γιατί στη συνείδηση του τηλεθεατή του πρωινού, µουδιασµένη και αυτή από τη συνεχόµενη κατάρρευση των παλαιών βεβαιοτήτων, ευκόλως το ένα, η λαϊκή αγανάκτηση, δικαιολογεί το άλλο, το ξέσπασµα της βίας. Πολύ περισσότερο σε εποχές και συνθήκες που η βία εµφανίζεται σαν ένα µέσο, το οποίο κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν ότι δρουν από κοινού µε τρόπο που σπάνια µπορούν (όπως έχουν επισηµάνει πολλοί µελετητές παρόµοιων φαινοµένων, από τον H. Gans ώς τη Χάνα Αρεντ).


To µέγεθος της φρίκης

To θέαµα του µατωµένου προσώπου πλαισιώνουν πλάνα από επεισόδια που έγιναν σε άλλα σηµεία του αθηναϊκού κέντρου, όλο µαζί ένα υπερθέαµα βίαιων, λαϊκών ξεσπασµάτων. Σε µια στιγµή ο Γιώργος Οικονοµέας, συναισθανόµενος το πολλαπλασιαστικό µέγεθος της φρίκης, ζήτησε να σταµατήσει από την εκποµπή τους η προβολή της σκηνής.

Μπορεί να µοιάζει πολυτέλεια, αλλά υπενθυµίζει ποιον πολιτισµό υπερασπίζονται απεργίες και πορείες, το γεγονός ότι στις δηµοκρατίες δεν µπορεί να επιδεικνύεται ουδείς πληγωµένος σαν σφαχτάρι, ούτε υπηρετείται η πραγµατικότητα µιας µεγάλης λαϊκής διαµαρτυρίας µε την ανάδειξη ενός πολιτικού σε µάρτυρα της λαϊκής οργής.