Κουτσά στραβά

«Γιατί το σεξ είναι µια άλλη ιστορία / για άγρια θηρία, µια τρελή ταλαιπωρία / θέλει κότσια, αντοχή και φασαρία / και προετοιµασία για να γίνει το κακό / είναι κάτι που σ’ αρπάζει / που σε νταρακουλιάζει / σ’ ανεβοκατεβάζει / σε ξετινάζει, σε τροµάζει, σε ταράζει… / είναι εκείνο που σε άγει και σε φέρει / την ώρα που γουστάρεις κάποιος να σου βάλει χέρι / κι όποιος κάνει ότι πολύ καλά το ξέρει / δε τα ‘χει καταφέρει ποτέ στο τελικό», τραγουδούσε ο Γιώργος Μαρίνος (στο τραγούδι του Σταµάτη Κραουνάκη). ∆ώστε βάση σ’ εκείνο το «σε άγει και σε φέρει»…

Ο χι πως ήταν κάτι καινούργιο. Πάνω σ’ αυτό στηρίχθηκε κοτζάµ δυτική φιλοσοφία. Του µπουντουάρ ή µη. Ο «τροµερός µαρκήσιος» Ντε Σαντ, τον οποίο από τον Μπατάιγ έως τον Μποντλέρ τον αποκαλούσαν µεγάλο δάσκαλο, τολµηρό ανατροπέα των ηθικών στερεοτύπων και πνευµατικό επαναστάτη, το είχε θέσει ήδη από την περίφηµη «Ζυστίν» του (1791), το πρώτο του λογοτέχνηµα που χρειάστηκε να περάσουν διακόσια χρόνια για να εκδοθεί – τώρα! – στα ελληνικά (σελ. 14-15).

Η ορφανή, που για να διαφυλάξει την αρετή της φυλακίζεται, κυνηγιέται από κόµη επειδή αρνείται να δηλητηριάσει τη θεία του, στιγµατίζεται µε καυτό σίδερο γιατί εµποδίζει έναν γιατρό να ανατάµει τον γιο του, πέφτει στα χέρια τεσσάρων ηδονιστών µοναχών και δοκιµάζει τον πόνο, κατηγορείται για κλοπή, εµπρησµό και φόνο και πεθαίνει κεραυνοβοληµένη, δεν είναι παρά ένα φιλοσοφικό πρόσχηµα. «Το φιλοσοφικό συµπέρασµα είναι ότι η αρετή δεν φέρνει ευτυχία. Αντιθέτως, εκτός του ότι στερεί από τον άνθρωπο όλες τις δυνατές απολαύσεις, είναι και µια πρώτης τάξεως συνταγή για τη δυστυχία», όπως γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος, θυµίζοντας τη δίκη του Σαντ εν Ελλάδι (το 1981 για τις «120 ηµέρες στα Σόδοµα»), που «έθεσε το ερώτηµα κατά πόσο η δικαστική εξουσία ή η οποιαδήποτε κρατική αρχή είναι αρµόδια για να κρίνει εάν ένα έργο έχει λογοτεχνική αξία». Σε µια χώρα όπου «µπορεί πλέον ο Σαντ να κυκλοφορεί ελεύθερα και αρµόδιο για το DVD της Τζούλιας Αλεξανδράτου είναι το Σ∆ΟΕ και όχι το Τµήµα Ηθών». Σε µια χώρα όπου ακόµη,κατά τα λόγιατου Ανδρέα Εµπειρίκου, «πόθοι ανδρών και πόθοι γυναικών ζητωκραυγάζουν την ανάγκη των ερώτων… ζητωκραυγές κι ακατανόητα τραγούδια κραυγάζουν την ανάγκη των ερώτων…». Κόντρα στην κρίση αξιών που επιµένει να αναδεικνύει ως αντίδοτο τη σεµνοτυφία και τον άκρατο συντηρητισµό.

Ι σως αυτός ο συντηρητισµός, που δίνει πόντους σε µια παραλαληµένη Ακροδεξιά, ξεχνάει ότι «το σεξ είναι η φάρσα του Θεού στους ανθρώπους», όπως έχει πει η Μπέτι Ντέιβις. Ή πως «η τραγωδία της σεξουαλικής πράξης είναι η αέναη παρθενία της ψυχής» που έχει γράψει ο ιρλανδός ποιητής Γουίλιαµ Γιέιτς.

Από τη γύµνια, ως σύµβολο, ξεκινά τη δική του εκδοχή για τις σχέσεις – ή, αν θέλετε, την αιώνια πάλη – αντρών και γυναικών, το σεξ και τη µουσική ο Νικ Χόρνµπυ του «High Fidelity» (σελ. 18). «Η Τζούλιετ (είναι) γυµνή», η απόγνωση τελικά είναι (και) προϋπόθεση της τέχνης, της µουσικής, της σχέσης, η µάχη θα κρατά καλά. Οσο και το σεξ. Οσο και η µουσική…

Υ πάρχει και το… ακατέργαστο σεξ κατ’ εξακολούθηση. Το απαίδευτο, ανούσιο σεξ. Σαν τη νοοτροπία του Νεοέλληνα, που έχει κι αυτή µερίδιο ευθύνης στην οικονοµική κατάντια και τη λοιπή έκπτωση.

«Ας πούµε ότι εξισορροπείται η οικονοµία. Γιατί να µην ξανακλέψω, γιατί να µην ξανακάνει αδικίες το κράτος – για να µην τις ονοµάσω κλοπές –, γιατί να µη θέλω τρία τζιπ και δύο σπίτια στη Μύκονο;», όπως γλαφυρά το θέτει ο ∆ηµήτρης Λιγνάδης στην «αταίριαστη» (υπό την καθοδήγηση του Θανάση Νιάρχου, στη σελ. 8) συζήτησή του µε την υφυπουργό Φώφη Γεννηµατά. Για να καταλήξουν µαζί πως «το έλλειµµα της Ελλάδας είναι παιδευτικό» και πως «η κρίση είναι η τελευταία ευκαιρία που έχουµε ως κράτος να ξανακοιταχτούµε σ’ έναν καθρέφτη, να πετάξουµε τα λίφτινγκ και να δούµε πόσες ρυτίδες έχουµε».

Α λλοι πάλι δεν έχουν ρυτίδες στην καρδιά και σε εκείνο που εκπέµπουν, όταν περνούν στη σφαίρα του µύθου που συντηρεί τον πόθο πέρα από τη φθορά του χρόνου: «Σας αντιστάθηκε κάποιος άντρας που να τον θέλατε;», ρωτά ο ∆ηµήτρης Μανιάτης (σελ. 8) την ακούραστη Ζωζώ Σαπουντζάκη. «∆εν υπήρξε άντρας που να τον ήθελα και να µην υπέκυψε», απαντάει. Η ερωτική ζήτηση είναι άλλωστε που µετράει περισσότερο. «Η ικανοποίηση είναι δηλητήριο», όπως λέει ο Αµίν Μααλούφ – ο συγγραφέας που µας έδωσε τις Σταυροφορίες και τις δυτικές βιαιοπραγίες µέσα από τα µάτια των Αράβων – στη Μικέλα Χαρτουλάρη (σελ. 22).

Και η ερωτική αναζήτηση, επίσης, µετράει εξίσου τους βαθµούς της αξιακής παρακµής, της αναπόφευκτης καθόδου προς τη µοναξιά. Κατά µόνας, στον κυβερνοχώρο, όπως τραγουδούν οι Locomondo: «Οσο έχει ο δίσκος µου χώρο σεξ µες στον κυβερνοχώρο / Με αφορµή την ορµή εξορµεί της αναζήτησης η µηχανή / ικανή να µου βρει πάλι τον δρόµο για την ηδονή / Μια φωνή απαλή µε καλεί απ’ τον υπολογιστή / βιαστή στην προσωπική µου ζωή».