[ AΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ρεπορτάζ πλατείας

Την περιµέναµε πώς και τι αυτή τη συναυλία στον Αγιο Παντελεήµονα την Κυριακή το βράδυ, δεν περιµέναµε όµως ότι για δέκα λεπτάή πέντε,δεν ξέρω ακριβώς, δεν θα προλαβαίναµε να µπούµεµέσα. Οταν φτάσαµε, µια αλυσίδα από ΜΑΤ έκλεινε αεροστεγώς την είσοδο. Μας είπαν ότι η εκκλησία ήταν γεµάτη και δεν περνούσε άλλος κανείς.Μείναµεέξω και δεν µπορέσαµε να µπούµε ούτε όταν άρχισαν να βγαίνουν µερικοί. Μπορέσαµε όµως να παρακολουθήσουµε στην πλατεία τις εκδηλώσεις µίσους µιας οµάδας που λέγανεπωςείναι κάτοικοι και όση ώρα ακούγονταν η µουσική από τα µεγάφωνα καιτα χειρο κροτήµατα αποδοκί µαζαν µε αξιοθαύµαστη επιµονή. Στην πλακόστρωση της πλατείας είχαν γράψει «Εξω οι ξένοιαπό την Ελλάδα» και σε κάθε χειροκρότηµα από µέσα, εκείνοι φώναζαν «ου». Εβριζαν τον Πρόεδρο της ∆ηµοκρατίας και τον Αρχιεπίσκοπογια τοκακό που τους είχαν κάνει, να οργανώσουν µέσα στην εκκλησία συναυλία µε την Καµεράτα. Τόση βρισιά µαζεµένη, τόση χυδαιότητα, δεν έχω ξανακούσει στη ζωή µου. Το πιο ευγενικό που άκουσα ήταν «Ολα για τους µετανάστες τα κάνετε! Για µαςτίποτε!» ενώ δεν υπήρχε στα πέριξ ούτε έναςµετανάστης, έτσι για δείγµα.Και οιύµνοι των Χριστουγέννων που ακούγονταν από τα µεγάφωνα, ύµνοι βυζαντινοί και µετά λατινοαµερικάνικοι ήταν για κείνους. Αλλά δεν ήθελαν να τους ακούσουν. Πόσο δύσκολο νακάνεις κάτι καλό,πόσο ασυνήθιστο βρίσκεις το περιβάλλον σε κάτι καλό. Οταν τελείωσε η συναυλία καταλάβαµε ότι η εκκλησία δεν ήταν τόσο γεµάτη. Ετσι όπως µας κρατούσαν έξωτα ΜΑΤ, όσοι αντέξαµε να µείνουµε και όσο αντέξαµε, ήταν σαν να µη νοιάζονταν παρά να κρατήσουν ένα εκλεκτό κοινόµακριά από τις προσβολές πουαπολαύσαµε εµείςκαι τίποτεάλλο. Το κρύο τηςπλατείας πέρασε ώς το µεδούλι µας καθώς φύγαµε µέσα στην αµηχανία.